Skip to content

Ο Λόγος – μα τι λόγος!

27/10/2006

Καλησπέρα σας! Σας καλώς ορίζω στην δεύτερη μας θεατρική παράσταση, με μεγάλη χαρά!

Απόψε ευελπιστώ πως θα’ναι μια βραδιά ευχάριστων εκπλήξεων για όλους μας. Και για σας, αλλά και για μας!

Δεν θα σας κουράσω με μεγάλες εισαγωγές. Θα ήθελα όμως να μοιραστώ μαζί σας την μεγάλη συναισθηματική ένταση που νιώθω όσο καιρό προετοιμάζουμε την παράσταση, και φτάνει στο αποκορύφωμά της απόψε.

Όταν αναλάμβανα να οργανώσω αυτή τη βραδιά, ήξερα πως θα έθετα πολύ ψηλότερους στόχους απ’ότι για την προηγούμενη παράσταση, απλά και μόνο γιατί πλέον δεν είμαι εντελώς άπειρη. Ξεκίνησα αγχωμένα, αλλά αποφασιστικά, να γράφω τα κείμενα, να φαντάζομαι το στήσιμό τους, να έχω την ιδέα της σάτιρας, και να ψάχνω για συνεργάτες (μα ποια είμαι τέλος πάντων;).

Αυτή η προσπάθεια απαιτούσε μια ομάδα ατόμων, να αποκτήσει ικανότητες υποκριτικής, οργάνωσης, επικοινωνίας, συνεργασίας και οικειότητας.

Η θεατρική ομάδα αποτελείται από 9 άτομα, τα οποία κατά τη δική μου γνώμη, που είναι αρκετά αυστηρή, έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό. Ό,τι ανάλαβαν να κάνουν, το πετύχανε. Και τους αξίζουν πολύ περισσότερα από ένα απλό χειροκρότημα, γι’αυτό επέλεξα ο λόγος μου να είναι αφιερωμένος σ’αυτούς.

Δουλέψανε ώρες πολλές, με φοβερή ενέργεια και ζήλο, με την ψυχή τους. Ένιωθα σε κάθε βήμα, ότι πιστεύανε σ’αυτό που κάνανε, ζούσανε την κάθε του στιγμούλα, το αγαπήσανε.

Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους! Τους ηθοποιούς μου, Χ., Ν., Η., Α. και Έ., ήσασταν καταπληκτικοί! Τον Κ. που βοήθησε στο γράψιμο της σάτιρας, την Έ. που ανάλαβε την μουσική επιμέλεια της σάτιρας και το θεατρικό trailer, και τον Γ. στον φωτισμό και στον ήχο. Όλοι, μα όλοι ήσασταν εξίσου απαραίτητοι, για να γίνει η αποψινή βραδιά πραγματικότητα!

Θέλω να σας ευχαριστήσω και να σας παινέψω μπροστά σε όλο τον κόσμο, που με ανεχτήκατε – το ξέρω πως σε κάποιες στιγμές έγινα ανυπόφορη -, που με σεβαστήκατε και που με βοηθήσατε τόσο πολύ.

Πάνω απ’όλα όμως, θέλω να σας ευχαριστήσω, όλους ανεξαιρέτως, που είχα την μεγάλη τιμή να το ζήσουμε, να το δημιουργήσουμε, και να το προσφέρουμε σε όλο αυτόν τον κόσμο μαζί. Μοιράστηκα πολύ σημαντικές στιγμές με σας, και σας εκτιμώ όλους, τον καθένα γι’αυτό που είναι.

Ξέρω πως αυτή η παράσταση θα σας μείνει αξέχαστη, και πως θα φροντίσετε έτσι ώστε να μείνει αξέχαστη και σ’όλο τον κόσμο που ήρθε απόψε να μας δεί. Αυτή η βραδιά είναι αφιερωμένη σε σας!

Από σας (στον κόσμο) το μόνο που ζητάμε είναι να χαμηλώσετε την ένταση των κινητών σας τηλεφώνων και να κάνετε ησυχία γιατί η ηχητική δεν είναι η καλύτερη. Για τα υπόλοιπα, θα φροντίσουμε εμείς!

Σας ευχαριστώ πολύ. Απολαύστε μας!

Αυτός θα ήταν ο λόγος που θα έβγαζα στην παράσταση. Ήθελα να τον κρατήσω και κρυφό, τρομάρα μου, από τα παιδιά (τους συντελεστές), ήθελα να τους κάνω έκπληξη. Το είχα φανταστεί. Ωραίο θα ήτανε. Θα ήτανε ωραίο άνοιγμα, και για τον κόσμο, αλλά και για τα παιδιά. Θα τους ανανέωνε το ηθικό, δεν θα ήταν αγχωμένοι. Η μυστικοπάθειά μου με μάρανε.

Είναι ατέλειωτος έτσι, ήθελα να κάνω κάποιες διορθωσεις, να τον μικράνω κι όλας, γιατί το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι ο παπάς (εσύ προφανώς για να διαβάζεις ακόμα, έχεις υπομονή γκαμήλας). Το άφησα για την τελευταία μέρα, ήμουν πνιγμένη τις προηγούμενες. Μα την τελευταία μέρα, αυτό στάθηκε αδύνατο να γίνει.

Μετά την τελική πρόβα (που έγινε την προτελευταία μέρα), πάω σπίτι μες την τρελή χαρά αφού όλα καλά, όλα ανθηρά, σκύβω να χαϊδέψω το μόνο πλάσμα που κάνει τόση πολλή χαρά, όσο συχνά και να με βλέπει: τον σκύλο μου στα δυο του πόδια. Ένα από τα άλλα δύο του πόδια, αποφασίζει να αγκίξει το μάτι μου για να δει πως είναι – και παρεμπιπτόντως να το γδάρει.

Έκανα να το ανοίξω έξι μέρες! Και ο πόνος σουβλερός. Το άγχος μου απίστευτο. Πώς θα λάμβανα μέρος στην παράσταση ανάπηρη; Πώς θα παίζαμε; Δεν γινοταν να το αναβάλουμε. Ποιός πούστης, ποιός; Το μάτι τους στον κώλο τους λοιπόν, κόντρα στον άνεμο θα πηγαίναμε.

Εμφανίστηκα που λες, κύκλωπας χαπακωμένος. Ήθελα καιρό να ξεπεράσω το γεγονός ότι όλα τελικά πήγαν βάση σχεδίου, εκτός από τον φημισμένο λόγο. Ναι, τον είχα αναγάγει σε επιστήμη! Αυτά παθαίνει κανείς άμα πάει να το παίξει μυστικοπαθείς! Ακόμα και μήνες μετά, δυσκολεύομαι να δώ την παράσταση στο DVD (στα Ελληνικά πολυμορφικός ψηφιακός δίσκος – μου έκανε εντύπωση), χωρίς να προσπαθήσω να συγκρατήσω την φάτσα μου από την έκφραση ξινίλας, που τόσο επιθυμεί να εισβάλει στο καταπιεσμένο πρόσωπό μου, όταν βλέπω τον λόγο.

Ναι, ναι, ναι, ό,τι έγινε έγινε, το αποτέλεσμα έχει σημασία, its no use crying over spilt milk, κτλ κτλ κτλ, συμφωνώ και επαυξάνω.

Τον είπα – άκουσον, άκουσον – προφορικά. Εννοώ, ότι θυμόμουν πάνω κάτω. Καμία σχέση! Δεν είμαι καν σίγουρη αν βγήκε κάποιο νόημα. Επειδή:
1. Είχα ρίξει την κουρτίνα (τουφά από μαλλιά) μπροστά από το πληγωμένο/καλυμένο μάτι.
2. Είχα φάει το κόλλημα να μην κάνω απότομες κινήσεις μήπως και μετακινηθεί η κόκκινη κουρτίνα, το δει ο νεανικός όχλος απότομα και ακουστεί κανένα ‘αααααααααααααα…’ (ξεφωνητό ανυποψίαστων ανθρώπων που ήρθαν σε επαφή με μια ασυνήθηστη, αστεία, αξιολύπητη και άβολη φωτορύπανση).
3. Είχα έννοια μήπως δεν καταφέρουμε να έχουμε καθ’όλη τη διάρκεια της παράστασης, το εκατό τοις εκατό της προσοχής όλου του φοιτητικού κοινού που θα μας παρακολουθούσε.
4. Από την άλλη, ένα μέρος μου τους ήθελε να αδιαφορούν για το άνοιγμα της παράστασης λόγω του ματιού.
Ποιό από τα δύο (3+4) να επιδιώξω για το άνοιγμα; Ειδού η απορία. Είδες διλήμματα που θέτει η ζωή;

Ναι, ήταν χάλια τα νεύρα μου. Χάλια. Ακόμα χειρότερο φαίνεται αυτό, όταν κανείς, μα κανείς, δεν έχει θεωρήσει τον λόγο τόσο καταστροφικό όσο τον αντιλήφθηκα. Μα τα πάντα είναι σχετικά. Η τελειομανία μου είναι σχετικά υπερβολική σ’αυτό το θέμα, και ο λόγος ήταν σχετικά κατά πολύ υποδεέστερος της υπόλοιπης παράστασης. Τουλάχιστον κρατήθηκαν οι ισορροπίες!

No comments yet

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: