Εξανάτυχεν μου να βάλω το φλυντζάνι του καφέ στο μάικρογουέιβ να βράσει χωρίς νερό μέσα, αλλά, να κάμω καφέ, να κάτσω, να δω λλίην τηλεόραση ώσπου να κρυάνει λλίο, τζαι να πιάσω το φλυντζάνι μετά που λλίην ώρα τζαι να μεν εν ζεστό, τζαι να αναρωτιέμαι αν έχασα την αίσθηση της ώρας, τάχα πόσην ώρα εν τζιαμέ ο καφές τζαι κάθεται όσον να κρυώσει τέλλεια? τζαι να βλέπω στον χαμηλό φωτισμό ότι το μαύρο φλυντζάνι εν γεμάτο με τον μαυρό καφέ μου, τζαι να το φέρνω κοντά αλλά να μεν μυρίζει τίποτε, τζαι τελικά να πίνω τζαι να εν… κρυό νερό της βρύσης… εν μου έτυχε ποττέ.

Εξανάτυχεν μου να βάλω το φλυντζάνι του καφέ στο μάικρογουέιβ να βράσει χωρίς νερό μέσα, αλλά να μεν το βάλω καν στο μάικρογουέιβ εν μου έτυχε ποττέ.

Ποια εν η διάγνωση μου?

]]> http://psychia.wordpress.com/2009/11/22/%ce%ba%ce%b1%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7/feed/ 16 psychia http://psychia.wordpress.com/2009/11/14/oi-protes-voitheies-tou-portou/ http://psychia.wordpress.com/2009/11/14/oi-protes-voitheies-tou-portou/#comments Sat, 14 Nov 2009 16:23:25 +0000 psychia http://psychia.wordpress.com/?p=1479 ]]>

Μισή ώρα μετά το μεσημεριανό γεύμα, ανακάθεσαι που τον καναπέ, φεύκεις το αποτύπωμα του μαξιλαρκού που τα μαλλιά σου, σάζεις την γραβατούα σου ή τη φουστούα σου, τζαι βιαστικά ετοιμάζεσαι για το γραφείο. Επρίστηκες τζαι εν έσωννες να ταράξεις τόσην ώρα οπότε τωρά πρέπει να βουράς. Οι φασόλες, οι τσαρτέλλες, τζαι ένα σωστόν κρομμύδιν έννεν εύκολη υπόθεση. Φιλάς την μάμμα σου που εξακολουθεί να σου μαειρεύκει παρά τα 35 ή 55 χρόνια σου, τζαι εξαφανίζεσαι.

Στην είσοδο του κτηρίου της δουλειάς συναντιέσαι με το αφεντικό σου:

- Ω, επιστρέφετε από το μεσημεριανό break? του λες φορώντας την γκριμάτσα του υπερβολικού ενδιαφέροντος. Οι καιροί είναι δύσκολοι, η οικονομία περνάει κρίση, το γλύψιμο επιβάλλεται.

Και τώρα μπαίνετε μες το ασανσέρ μαζί. Yes! Περισσότερη ώρα για small lick.

Βλέπεις να βαδίζει προς την κατεύθυνση του ασανσέρ και “ο άγγελος”, μία δίμετρη καλλονή από την Πολωνία, που πρόσφατα προσέλαβε η εταιρία σας.

Αλλά σιγά μην την αφήσεις να αποσπάσει την προσοχή του αφεντικού όσο θα του παίρνεις νοητική π*πα. Πατάς το κουμπάκι 3-4 φορές για να κλείσει η πόρτα ακόμα πιο γρήγορα. Τελικά η πόρτα κλείνει και ο άγγελος μένει απ’έξω.

Είσαστε οι δυό σας. Εσείς, και το αφεντικό. Η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη από την αμηχανία. Σπας τον πάγο. Σλουρπ.

- Ξέρετε Αφεντικό, η γυναίκα σας και η μάνα μου ψωνίζουν από το ίδιο Σούπερμάρκετ.

- Αλήθεια?

- Ναι, συχνά μου λέει, είδα τη γυναίκα του Αφεντικού σου στη Λατρεία. Δεν σας κρύβω ότι και σε μένα αρέσει να ψωνίζω από κει.

- Αχ, λαρτεία αυτή η υπεραγορά. Λατρεία!

Αμάν! Όχι τώρα που βρήκατε ένα κοινό! Όχι! Όσο και να σφίγγεσαι η έξοδος αντιστέκεται, θέλει να ανοίξει! Καταραμένα φασόλια! Καταραμένο κρεμμύδι! Καταραμένες τσαρτέλλες! Πάει, δε γίνεται, θα κλάσεις, μπροστά που το αφεντικό σου, μες το ασανσέρ, θα κλάσεις! Αφού το ξέρεις! Εν τέθκοιος πόρτος!

Βρίσκεσαι στη δυσάρεστη θέση να μπορείς να σιγουρέψεις ότι, από τώρα και στο εξής, όποτε το αφεντικό σου βλέπει τη φάτσα σου ή ακούει την λέξη “λατρεία”, να νιώθει την αίσθηση φόβου του θανάτου από βιολογικά αέρια που έζησε μαζί σου στο ασανσέρ.

Και η απληστία σου δεν άφησε τον άγγελο να μπει στο ασανσέρ. Τώρα θα το’ριχνες πάνω της!

Και τώρα??

Τι κάνεις??

Όχι! Μην πεθάνεις από την αντροπή σου! Υπάρχει κι άλλη λύση!

Το Dr. Ψωνάρα’s Corner με δάκρυα χαράς παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ,

Οι Πρώτες Βοήθειες του Πόρτου

Κατ’αρχήν, αν είσαι γυναίκα, έχε πάντα, μα πάντα, μα πάντα μαζί σου ένα δείγμα αρώματος. Τόσα βάλλεις μες τζείντο χάος που αποκαλείς τσάντα, τωρά βάλε αλλό’να. Έτσι κι αλλιώς! Προληπτικά. It comes in handy σε πολλές άλλες περιπτώσεις, όπως ο πόρτος μπροστά που υποψήφιο γκόμενο, ο πόρτος σε ραντεβού με πελάτη, ο πόρτος που σε έκαμε να θέλεις να προστατέψεις τον κόσμο που τους πόρτους σου, και ενίοτε για να χρησιμοποιείται ως άρωμα.

Τωρά που το ξανασκέφτομαι, αν είσαι άντρας έχε πάντα, μα πάντα, μα πάντα μαζί σου ένα δείγμα αρώματος. Στο πορτοφόλι σου, δίπλα που τα προφυλακτικά. Έτσι κι αλλιώς! Προληπτικά.

Αλλά ας πούμε πως εν μου ακούεις, τζαι το άνωθεν επισόδειο γίνεται αύριο-μεθαύριο με πρωταγωνιστή ΕΣΕΝΑ.

Πρώτον:  Λαλείς που μέσα σου “Απαναΐα μου, παναΐα μου, παναΐα μου, καλά να πάθω, εν άκουσα της Psychias που τα ξέρει ούλλα.”

Δεύτερον: Τα προς επιβίωση:

Ο σκοπός σου είναι να αποφύγεις όσο το δυνατό περισσότερο να αφήσεις στοιχεία. Ο σκοπός σου είναι να πείσεις την τροπόσφαιρα να μην αντικατασταθεί από την πορτόσφαιρα. Πρέπει πάση θυσία να μη φτάσουν τα στοιχεία στα ρουθούνια του αφεντικού σου.

Τι εντύπωση θα δώσεις?

Οπότε, ΜΗΝ σφυρίξεις/κοιταχτείς στον καθρέφτη/φτιάξεις τα μαλλιά σου/ κοιτάξεις τις τρίχες ή τα μαυράκια της μύτης σου/σταθείς στις μύτες των ποδιών σου, δήθεν αδιάφορα. Εκτός του ότι καρφώνεσαι, κάμνεις αχρείαστα πολλές κινήσεις με αποτέλεσμα να πηγαίνει χαμένη πολύτιμη ενέργεια. Ενέργεια που θα σε βοηθήσει να αυτοσυγκεντρωθείς ώστε να μείνεις απολύτως ακίνητος, έτσι ώστε να καθυστερήσεις τον πόρτο από το να περάσει το φράγμα του προστατευτικού ρουχισμού. Σκέψου: Ένα εσώρουχο και ένα παντελόνι ή φούστα είναι τα μοναδικά σου όπλα στη μίζερη κατάσταση που βρίσκεσαι. Γι’αυτό, use them wisely. Και παρακάλα να φτάνετε στον όροφο σας γρήγορα!

Τρίτον: Η τελική ευθεία

Αν τώρα ο συνδυασμός φασόλες, τσαρτέλλες, κρεμμύδι, είναι too much για το άντερο σου, ο πόρτος με μαθηματική ακρίβεια εξαπλώνεται μέσα στο ασανσέρ σε χρόνο ρεκόρ. Έχει πια εισέλθει στα ρουθούνια του αφεντικού σου. Και πάλι μην κουνηθείς απ’τη θέση σου, όσο πιο πολύ κουνιέσαι, τόσο πιο πολλά πορτοαποθέματα απελεθυερόνονται. Ταυτόχρονα με αυτή την ιερή αυτοσυγκέντρωση, ακολουθείς ένα από τα δύο σενάρια, ανάλογα με το γούστο σου:

Σενάριο 1

Κλαίεσαι για την ελκώδη κολίτιδα σου σε σημείο που το αφεντικό σου σε παροτρύνει να πιάνεις όσες μέρες off χρειάζεσαι όταν σε πιάνουν κρίσεις. Τον ευχαριστείς για την κατανόηση.

Ανοίγουν οι πόρτες και πάει ο καθείς στη δουλειά του.

Σενάριο 2

Κοιτάς το αφεντικό σου βαθιά στα μάτια, χαμογελάς και του λες, “Απολογούμαι για τον… βομβαρδισμό, μα δεν υπόσχομαι να μην επαναληφθεί: Εν παίζουνται οι φασόλες της μάμμας μου. Ευχαριστώ για την κατανόηση.”, και γελάς με αυτοπεποίθηση.

 Ανοίγουν οι πόρτες και πάει ο καθείς στη δουλειά του.

Η απλά μπορείς να μου ακούσεις για να ξέρεις ακριβώς που βρίσκεται ένα τόσο δα δείγμα αρώματος, ώστε σε δευτερόλεπτα, πριν προλάβει ο πόρτος να εξέλθει του κώλου και του ρουχισμού, να το έσιεις ήδη πιτήσει πάνω σου όσες δεκάδες φορές χρειάζεται για να πνίξει το μέγεθος μπόχας που θα αναδύσει ο πόρτος σου.

Γιατί, ας μη γελιόμαστε…

όλοι μπορούμε να υπολογίσουμε το μέγεθος καταστροφής του κάθε πόρτου μας,

πρωτού να φκει του κώλου μας.

Έχω μια ξαδέρφη. Την Κατερίνα. Η Κατερίνα είναι η μοναχοκόρη και μοναχοπαίδι του μεγαλύτερου αδερφού της μάνας μου που στην παρουσία του γίνεται και πάλι μικρή και απροστάτευτη (η μάνα μου), είναι 6 μήνες μεγαλύτερη μου (η Κατερίνα), και η επαφή μας μεγαλώνοντας γινόταν τα καλοκαίρια και τα Χριστούγεννα που επισκεπτόμουν τον παππού και τη γιαγιά μας στην Ελλάδα, όπου ζει το σόι από την πλευρά της μάνας μου.

Ένα βράδυ όταν ήμασταν 6-7 χρονών, μας έστρωσε η γιαγιά στο πάτωμα του δωματίου του θείου μας του Σωτήρη, γιατί επιμέναμε πως θέλαμε να κοιμηθούμε μαζί του. Η αλήθεια ήταν πως το δωμάτιο του Σωτήρη είχε τηλεόραση, και πως μπορούσαμε να τον κάνουμε ότι θέλουμε γιατί 1. μας είχε τεράστια αδυναμία, και 2. είναι παραπληγικός και ελαφρά καθυστερημένος. Σαν μεγάλο παιδί. Τον αγαπούσαμε πολύ πολύ.

Κάνοντας ζάππινγκ λοιπόν στην τηλεόραση που τώρα ήταν στο έλεος του δικού μας ελέγχου, πέφτουμε σε μια τσόντα. Καλογυρισμένη, αισθησιακή, με dark ατμόσφαιρα και σεξ πάνω στο ξύλινο πάτωμα, δεκαετίας του 80, softporn με υπόθεση τσόντα. Η Κατερίνα ως γνήσιο προχωρημένο Αθηναιόπουλο, είχε ήδη γνωρίσει το περιεχόμενο ερωτικών ταινιών. Η υποφαινόμενη όμως, ως γνήσιο αθώο γκαβό Λεμεσιανόπουλο του 80, έπαθε πολιτισμικό σοκ.

Τα συναισθήματα μου ήταν ανάμικτα: Μέγιστη απορία και ενδιαφέρον μαζί. Τι κάνανε ο κύριος και η κυρία πάνω στο πάτωμα? Γιατί ήταν γδυτοί? Γιατί βογκούσανε? Μήπως ΠΟΝΟΥΣΑΝΕ?? Όχι, δεν φαίνοντουσαν να πονάνε. Κάτι άλλο συνέβαινε! Μα τι συνέβαινε??

Η αστυνόμος σαΐνης Κατερίνα είχε όλες τις απαντήσεις. Με φωνή ψύχραιμη που ήξερε που βάδιζε, ανακοίνωσε πως, “Κάνουν σεξ”.

- Κάνουν τι?

- Σεξ!

- Τι σεξ?

- Καλά, δεν ξέρεις τι είναι το σεξ?

- Κάτι άκουσα, αλλά δεν θυμάμαι τώρα… (σιγά μεν παραδεχτώ ότι ήμουν άσχετη)

- Θες να σου πω τι είναι?

- Ναι, θύμισε μου. (θύμισε μου?? WTF?)

- Σεξ κάνουνε οι άνθρωποι για να κάνουνε παιδιά.

- Αυτοί κάνουνε παιδί??

- Όχι, το κάνεις και για ευχαρίστηση.

- Τι εννοείς??

- Να, το πουλάκι του μπαμπά, ενώνεται με το πουλάκι της μαμάς…

- ΤΙ ΛΕΣ?????? ΣΤΑΜΑΤΑ!!!!!

- Όχι αλήθεια είναι!

- Πως ενώνεται??

- Να, το πουλάκι του μπαμπά είναι σαν ένα δόρυ. Το πουλάκι της μαμάς είναι σαν μια τρύπα. Και ο μπαμπάς βάζει το δόρυ στην τρύπα!

- Δεν είναι αλήθεια! Αποκλείεται να γίνεται ένα τόσο αηδιαστικό πράγμα!! Αποκλείεται η μαμά μου να’χει τρύπα!!

- Έχει, κι αυτή και εσύ!

- ΕΧΩ ΕΓΩ ΤΡΥΠΑ??? ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΙ ΩΣ ΠΟΥ???

- Όλες οι γυναίκες έχουν!

- Και που την έχουν???

- Στο πουλάκι τους!!!

- ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!

- Όχι, είναι αλήθεια, μου το’πε ο μπαμπάς μου.

*Παύση*

*Έπαιξε το χαρτί του μπαμπά της.*

*Ο Σωτηράκης χαχανίζει.*

*Αν της το’πε ο μπαμπάς της, τότε είναι αλήθεια! Φοβερό! Αλλά αποκλείεται! Και πως θα τον ρωτήσω?? Γιατί να κάνουν τόσο αηδιαστικά πράγματα οι γονείς μου? Αν και τώρα που το βλέπω στην τηλεόραση, δεν μου προκαλεί αηδιαστικά συναισθήματα, ωραίο φαίνεται. Αλλά οι δικοί μου γονείς αποκλείεται να κάνουν τέτοια πράγματα!! Κάποιον άλλο τρόπο ανακάλυψαν για να κάνουν παιδιά και να περνούν ευχάριστα! Είναι έξυπνοι άνθρωποι! Η Κατερίνα μου λέει ψέματα!*

- Δε σε πιστεύω!

- Μου το’πε ο μπαμπάς μου σου λέω, μου είπε πως το πουλάκι του μπαμπά ενώνεται με το πουλάκι της μαμάς…

- ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΔΕ Σ’ΑΚΟΥΩ, ΔΕ Σ’ΑΚΟΥΩ, ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

- Μη φωνάζεις!!

- ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΔΕ Σ’ΑΚΟΥΩ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

- Μη φωνάζεις γιατί θα σε πλακώσω στο ξύλο σαν την άλλη φορά που έλεγες πως είναι δική σου η γιαγιά!!

- ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΓΙΑΓΙΑ!!

- ΟΧΙ, ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ!

- (Σωτήρης) Είναι και των δυο σας η γιαγιά… το συμφωνήσατε!! ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! ΕΛΑ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΕΣ ΘΑ ΠΛΑΚΩΘΟΥΝ!

Μπαίνει η γιαγιά στο δωμάτιο, ρωτάει τι πάθαμε και γκαρίζουμε ομαδικώς, δεν περιμένει απάντηση, βλέπει τη τσόντα, μας παίρνει το τηλεκοντρόλ, κλείνει την τηλεόραση, και αφού πρώτα μας αποκάλεσε “σκατοκόριτσα”, μας βάζει σε ξεχωριστά δωμάτια να κοιμηθούμε ενώ γελάει κάτω απ’τα μουστάκια της γιατί πάλι θα πλακωνόμασταν για την πάρτη της. “Πάλι καλά που δεν προσέξανε την τσόντα!”, είπε και κοιμήθηκε ευτυχισμένη.

Παρ’όλο το σοκ μου, κοιμήθηκα πολύ ευχάριστα, αφού έφερνα και ξανάφερνα στο μυαλό μου τις ερεθιστικές εικόνες του νέου κόσμου που ανοίχτηκε μπροστά μου, της τσόντας δηλαδή.

Η Κατερίνα στα 14 μας, μου έμαθε τους Rage Against the Machine.

Στα 25 μας, μου έμαθε να είμαι γνήσια καλός άνθρωπος.

Η Κατερίνα, αυτή η πηγή έμπνευσης, αυτό το τέρας γνώσης και σοφίας, θα μου κάνει surprise επίσκεψη την Κυριακή στις 15 Νοεμβρίου για μια βδομάδα. Μου το’πε εχτές και η συζήτηση “δε σε πιστεύω – αλήθεια σου λέω” επαναλήφθηκε για ακόμα μια φορά. Έχω να την δω από τότε που περιποιηθήκαμε, χάσαμε, κλάψαμε και θάψαμε τη γιαγιά μας, τον Μάρτιο του 2008. Μου έχει λείψει πολύ το σκατοκόριτσο.

Μια μερίδα ανθρώπων ρίχνει όλο το φταίξιμο για τα κακά της κοινωνίας μας στους πολιτικούς.

Μια άλλη μερίδα ανθρώπων ρίχνει όλο το φταίξιμο για τα κακά της κοινωνίας μας στους μετανάστες.

Το κοινό τους στοιχείο είναι ότι μουρμουρούν, παραπονιούνται και κρίνουν μονοδιάστατα, ρίχνοντας το φταίξιμο σε άλλους, και είναι ανήμποροι να δουν πέρα από αυτή την μία διάσταση, ανίκανοι να σκεφτούν ότι μπορεί να φταίει και οτιδήποτε άλλο, οποιοσδήποτε άλλος, και δη, ο ίδιος τους ο εαυτός. Αυτοί είναι οι άνθρωποι με την λεγόμενη και συχνά επαναλαμβανόμενη έλλειψη αυτοκριτικής.

Αφήνω πίσω το ότι για να γίνει μια σωστή, εμπεριστατωμένη κριτική οποιουδήποτε θέματος, πρέπει να αρχίσει κανείς από τον ίδιο του τον εαυτό. Αντιλαμβάνομαι πως δεν έχουν όλοι την νοητική ανάπτυξη για να το κάνουν.

Αφήνω πίσω και αυτούς που ρίχνουν το φταίξιμο στους πολιτικούς.

Και στέκομαι σε αυτούς που ρίχνουν το φταίξιμο στους μετανάστες.

Παλιότερα διάβαζα ή/και άκουγα σχόλια όπως “ρίχνουν το βιοτικό επίπεδο”, “μας παίρνουν τις δουλειές”, “αυξάνουν την εγκληματικότητα”, “βρωμούν”, και άλλα παραπλανητικά και υποτιμητικά με κάποια ψυχραιμία. Τελευταία όμως νιώθω μια αναστάτωση, έναν αναβρασμό, πιάνει με ο θκιάολος ο μαύρος ρε κουμπάρε! Το θέμα είναι προσωπικό πλέον! Είμαι κι εγώ μετανάστης!

Όταν έγινε η επιχείρηση “σκούπα” στη Φανερωμένη, εσκέφτηκα πως θα ένιωθα αν ένα καλό δειλινό εμπαίναν μες το σπίτι μου παράνομα 3-4 μπάτσοι, εσηκώναν με που τον καναπέ μου την ώρα που έτρωα το φαί μου τζαι εξεκουράζουμουν μετά την δουλειά, εδίνναν με χειροπέδες, εσύρναν με μες την κλούβα μαζί με κάμποσους άλλους που η μητρική μας γλώσσα δεν είναι η σουηδική, τζαι επαίρναν με στο τμήμα για “εξακρίβωση στοιχείων”. Πέτε μου εσείς ρε που υποστηρίζετε τέτοιες επιχειρήσεις, πως θα ένιωθα? Αναστατωμένη? Θυμωμένη? Εξευτελισμένη? Απογοητευμένη?

Δεν έσιει να κάμει με εξακρίβωση στοιχείων μια τέθκοια απάνθρωπη τζαι ρατσιστική πράξη! Έχει να κάμει με εδραίωση φυλετικής υπεροχής, θέλει να δείξει πως ότι τζαι να κάμετε δεν έχετε κανένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα διότι όι μόνο εγεννηθήκατε σε χώρες που σας ανάγκασαν να έρτετε στην δική μας ππουστόχωρα, όι μόνο έχετε το γονίδιο του σκουρότερου δέρματος, αλλά στις χώρες σας δεν μιλούν την ιερή ελληνική! Για όλα τα πάρα πάνω δεν δικαιούστε ίση μεταχείριση με τους υπόλοιπους. Να σας γυρίζει.

Έχει επίσης να κάμει με την εδραίωση της κοινωνικής απομόνωσης όλων αυτών των ανθρώπων. Την εδραίωση στο μυαλό του κάθε πολίτη ότι 1. είναι εντάξει να συμπεριφέρονται οι αρχές κατ’αυτόν τον τρόπο και 2. είναι επικίνδυνοι για την κοινωνία   μόνο κακό μπορούν να μας κάμουν, ξέρουμεν το πριν τους γνωρίσουμε, οπότε γκετοποιήστε τους, αφήστε τους να σαπίσουν (σάννα τζαι άμα σαπίσει η δίπλα γειτονιά, η δική σου εννά μείνει ανεπηρέαστη).

Τζαι έλα πε μου? Άμα εν εντάξει να συμπεριφέρονται οι αρχές κατ’αυτόν τον τρόπο στους μετανάστες, δεν είναι αυτόματα εντάξει να τους συμπεριφέρονται το ίδιο απαξιωτικά και οι πολίτες??

Προσπαθώ να σκεφτώ πως θα ήταν να ετύγχανα παρόμοιας αντιμετώπισης από την Σουηδική κοινωνία που έχει πάνω κάτω το ίδιο ποσοστό μεταναστών με την Κυπριακή, γιατί με την ίδια λογική, γεννήθηκα σε χώρα που με ανάγκασε να έρτω στη δική τους, έχω το γονίδιο του σκουρότερου δέρματος, και δεν μιλούσα την σουηδική! Πρόσεξε. Εδώ μου επρόσφεραν συγκεκριμένες οδηγίες για γραφτώ στις κοινωνικές ασφαλίσεις, για να λάβω δωρεάν μαθήματα Σουηδικών, για να αποκτήσω άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος στη χώρα, για να έβρω δουλειά. ΛΟΓΙΚΑ ΠΡΑΜΑΤΑ που με εκάμαν να σεβαστώ τούντην χώρα με την πρώτη, τζαι οποιοσδήποτε μετανάστης έσιει λλίην τσίππα πάνω του το ίδιο κάμνει. Εμείς σε τούντους ανθρώπους προσφέρουμε ένα αγγούρι (γιατί οι δουλειές που αναγκάζονται να κάμουν σε σχέση με την ακαδημαϊκή τους μόρφωση συχνά εν αγγούρκα) συμπεριφερούμαστεν τους σαν να εν σκατά, τζαι λαλούν μας τζαι ευχαριστώ γιατί απ’το ολότελα, καλή κι η Παναγιώτενα (το αγγούρι)!

Εσκέφτουμουν αν στην καθημερινότητα μου ελάλουν καλημέρα του κόσμου τζαι αντί να μου απαντήσει, εγύριζε αποδοκιμαστικά που την άλλη (τζαι μετά λαλούμε τους Σουηδούς κρυόκωλους), πόσο θα εκαταριούμουν την ανάγκη που τους έχω? Αν αρρωστούσα τζαι ετύγχανα κακής περίθαλψης γιατί είμαι ξένη? Αν ο μάστρος μου με εκβίαζε καθημερινά για να είμαι πιο αποτελεσματική δούλα? Αν εδέχουμουν σεξουαλική εκμετάλλευση από τους ντόπιους? Ρε μα καταλάβετε πόσο σοβαρά εν τούντα πράματα?? Τζαι συμβαίνουν κα-θη-με-ρι-νά στην Κύπρο μας. Τζαι που σκατά τα βασίζουμε? Στο κκόμπλεξ ανωτερότητας μας, σάννα τζαι ούλλοι οι άλλοι εππέσαν που το εξώστ της μοτόρας, μόνο εμάς μας εγέννησε μάνα. Θέλουμε τζαι κράτος δικαίου μετά τη λύση ανάθθεμάν μας. Πριν την λύση είσιες το ρε γάαααρε?

Έχουμεν τζαι ένα κόλλημα με το ότι πρέπει να μας λαλούν τζαι ευχαριστώ! Έλα πε μου όμως, ποιος που τους 150 που επήαν διμμένοι στο τμήμα, θα μας ξαναπεί ευχαριστώ?  Ποιός που καθημερινά είναι θύμα κακομεταχείρισης θα μας ξαναπεί ευχαριστώ? Εννά’σιει άδικο να ξιτιμάζει που το πρωί ως την νύχτα την πουτάνα την τύχη του τζαι την πουτάνα την κοινωνία μας? Κόφτει τον να γίνει μέρος της? Θκυό ππαλλιές, σε μια νύχτα, σε ένα μήνα, σε ένα χρόνο, εδιαιωνίστικε το πρόβλημα τζαι  *κου-κου* δεν φταιν οι μετανάστες για τούτο!!

Μιλώ για τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Εν λέω πως εν ούλλοι οι μετανάστες αγιούθκια. Όπως σε ούλλες τες ράτσες υπάρχουν τζαι τα κακοποιά στοιχεία.

Αλλά τι?

Να μεν συγκρίνω τους Κυπραίους μετανάστες με τους υπόλοιπους? Εν διαφορετικό για μας? Γιατί? Γιατί εμείς είμαστε πολιτισμένοι? Αν είμαστουν πολιτισμένοι θα επροσφέραμε στους μετανάστες μας τις άνωθε ευκαιρίες να διαπρέψουν, και όσους ο νους τους κόφκει τζαι η καρδιά τους το θέλει, θα το εκάμναν! Γιατί εν ήρταν στην χώρα μας με μυστική ατζέντα να μας καταστρέψουν, να μας περιπαίξουν, να μας κλέψουν τζαι άλλα παρανοϊκά, αλλά για να έβρουν μια καλλύτερη ζωή, τούτο ακριβώς που κάμνουν τζαι οι Κυπραίοι μετανάστες! Γιατί να μεν συγκρίνω? Επειδή εμείς είμαστε ευρωπαίοι? Δηλαδή το πως αντιμετωπίζουμε τους άλλους έσιει να κάμει με τις πολιτικές αποφάσεις άσχετων? Πριν 5 χρόνια ρε αμπάλατε εμπήκες στην Ευρώπη τζαι νομίζεις πως overnight εγίνικες ευρωπαίος? Πριν να μπούμε στην Ευρώπη δηλαδή θα ήταν αποδεχτές τέτοιες συμπεριφορές εναντίων μας? Οξά? Οξά ήμαστουν τζαι πριν την Ευρώπη πλάσματα του Θεού? Νομίζεις πως τον τζαιρό που εφεύκαν μπουλούκια οι Κυπραίοι μετανάστες ήταν ούλλοι τύπος και υπογραμώς? Όξα σήμερα που μεταναστεύκουμεν λλιότεροι, είμαστεν εκλεχτές περιπτώσεις τζαι καλά παιθκιά? Να σε ενημερώσω πως τζαι ο μιτσής ο Αεροπόρος που είχα την τύχη να γνωρίσω προσωπικά και μπορώ να επιβεβαιώσω πως δεν φταίνε τα ΜΜΕ για το κακό του όνομα, εμετανάστευσεν στην Αγγλία.

Για ούλλους έχουμεν να πούμεν, ούλλους να τους σταμπάρουμεν. Οι εγγλέζοι εν μέθυσοι. Οι καλαμαράες εν απατεώνες. Οι Τούρτζιοι εν ο θκιάολος μεταμορφωμένος. Οι Αμερικάνοι εν πασιήες. Οι Γερμανοί εν αδίσταχτοι. Οι Ρουμάνες εν πουτάνες. Οι Ρώσσοι εν μαφιόζοι. Οι Σουηδοί εν κρυόκωλοι. Οι Κινέζοι εν λιμπούροι. Οι Ιάπωνες εν ρομπότ. Οι Ινδοί εν βρωμισμένοι. Εμείς ήντα εν πού’μαστεν?? Να σας πω εγώ! Εμείς είμαστε οι πιο κκομπλεξικοί που ούλλους. Τούτη η στάμπα μας αξίζει.

Όπως μπορούμε να είμαστε εμείς πόρος και μέσο ανάπτυξης για τις άλλες κοινωνίες, έτσι μπορούν κι αυτοί να συνεισφέρουν αναπτυξιακά (οικονομικά και πνευματικά) στη δική μας. Μόνο να βάζαμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου…

]]> http://psychia.wordpress.com/2009/11/04/ou-peseis-sthn-anagkh-tou-kypraiou/feed/ 47 psychia http://psychia.wordpress.com/2009/11/02/%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%b7%cf%82/ http://psychia.wordpress.com/2009/11/02/%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%b7%cf%82/#comments Mon, 02 Nov 2009 21:38:56 +0000 psychia http://psychia.wordpress.com/?p=1459 ]]>

Στον κλέφτη, τον απατεώνα, τον παγαπόττη, τον γαουρόσπορο, τον ππεζεβένγκη, τον γιον της Λίζας, της πρίζας, της τιτσιροβύζας, τον γιον του κλιάρου, του γάρου, του αρχιεπίσκοπου, που μου έκλεψεν το κατοικίδιο μου τον Μονάρχη, εύχομαι το έναν του αρτζίδιν να πάθει μαλαζαβράνγκα, περονόσπορο, πόνημαν, να λύσει, να μαυρίσει, να χαντακωθεί τζαι να ππέσει, να του το φαν οι λιμπούροι τζαι το σιριβίδι, τζαι μόλις γίνει μονάρχης, το άλλον του αρτζίδιν να πάθει ελεφαντίαση, να τσουνιάσει, να του πριστεί να γινεί έτσι τοππάκκιν, που να μεν ιβρίσκει αρτζιομάντριν να το χωρεί!! Επειδή έτσι ανθρώποι εν πρέπει να αναπαράγονται.

Που να στουππώσει ο κώλος σου τζαι να μεν σιέσεις στον αιώνα τον άπαντα ππεζεβενγκόσπορε!

Ο Μονάρχης

Update: Οι φίλτατοι αναγνώστες μου υπέδειξαν ότι δεν κάλυψα όλες τις περιπτώσεις κλέφτη. Το καταριλλίκκι λοιπόν συνεχίζεται στα σχόλια.

3 χρόνια, 318 αναρτήσεις, 4035 σχόλια, τζαι μιαν φάουσα χιλιάδες επισκέψεις μετά, θεωρώ την πορεία μου απαστράπτουσα και τον εαυτό μου καθιερωμένη μπλόγκερ. Μεν σας πω τζαι σήμαν κατατεθέν.

Αν κάμω έναν απολογισμό των τελευταίων 3ων χρόνων ως μπλόγκερ, μπορώ να πω μετά σοβαρής κριτικής και πάσης αυτογνωσίας πως δεν παίζομαι. Προσφέρω high quality ψυχαγωγία, θίγοντας ως επί το πλείστο low quality θέματα. Πρέπει να είσαι πολλά προιτζισμένος για να σου περνά τέθκοια υψηλή ραπτική και ταυτόχρονα να πουλάς.

Η αντικειμενικά φαντασμαγορική πορεία μου, ξεκίνησε από την Βουδαπέστη, μεταφέρθηκε στη Λεμεσό, έπειτα στη Στοκχόλμη, και τέλος στην πόλη της κεντρικής Παγοχώρας όπου διαμένω τον τελευταίο ένα χρόνο. Το μπλογκ μου είναι επομένως Ευρωπογυρισμένο και κρύβει μέσα του έναν πολιτισμό απεριορίστου κάλλους, αλλά τον κρύβει καλά.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς, που σταθερά χτυπάτε κάρτα σε τούτο το τίμιο πλην εξαίσιο μπλογκ χωρίς να χρηματοδοτείστε. Σας διαβεβαιώ πως παρόλες τις δυσκολίες που κατά καιρούς πλάκωσαν αυτόν τον κατά τ’άλλα ευρηματικότατο εγκέφαλο, μπορεί να άφησα το μπλογκ να αραχνιάσει, αλλά ουδέποτε σκέφτηκα να το βαώσω, γιατί τέτοιες τακτικές τυγχάνουν αποδοκιμασίας και δημόσιας κατακραυγής από τον λαό. Όι. Περίμενε. Τούτη εν η αστυνομική βία.

Το Τζεραστικό

Όπως κάθε χρόνο σας προσφέρω μαζεμένα και εντελώς δωρεάν τα 20 + 1 καλύτερα αριστουργήματα  (αυτοτελή ή σε συνέχειες) της χρονιάς που πέρασε. Για τις προηγούμενες χρονιές απευθυνθείτε στη σελίδα “Μπεστ Σέλλερς”. Απολαύστε υπεύθυνα. Το γέλιο σκοτώνει. Όι. Περίμενε. Τούτη εν η αστυνομική βία.

CSI Nicosia to the Rescue

Προϊόντα Ακατάλληλα για Ανηλίκους

Μαλακομαγνήτης

Μουσικά Παΐδια

Κόστος ~€275

Desperado

SV vs CY: Διάλογος

Βρώμικο Σεξ

Φόβου την Άρρωστη

Κλείνω κι Έρχομαι

Σώση – Ζούμε – Για να …?

ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩ!!!!

Είχα μια Φαγούρα Ι

Είχα μια Φαγούρα ΙΙ

Είχα μια Φαγούρα ΙΙΙ

Είχα μια Φαγούρα ΙV

Γιουροβίζιον 2009 - 1ος Ημιτελικός

Γιουροβίζιον 2009 – 2ος Ημιτελικός

Οι Πρώτες Βοήθειες της Μύξας

Οι Πρώτες Βοήθειες του Κώλου

+1 (Φιλοξενούμενη ανάρτηση)

Name and Shame: Bank of Cyprus

Κλείνω τα μάτια…

Κάνω μια ευχή….

ΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΟΥ!

(σόρρυ για τα φτύμματα)

Να μας ζήσει!

Η δίαιτα σου επέτυχε! Εξαναμπήκες μέσα στο αγαπημένο σου τζην! Μετά που τρία ολόκληρα χρόνια! Τζαι έκλεισεν τζαι το φερμουάρ! Τζαι το κουμπί! Εμετατοπίστηκαν τα έντερα σου καμιά 10αριά εκατοστόμετρα πάρα πάνω διότι ναι μεν έχασες κιλά αλλά δεν εγίνικες και συλφίδα. Εν λλίο στενό σου κόμα. Δυσκολεύκεσαι λλίο να αναπνεύσεις, περπατάς λλίο σαν το ρομπότ το συγκαμένο, τζαι κατουριέσαι κάθε 15 λεπτά γιατί πιέζει την κύστη σου, αλλά χαλάλι! Εξαναμπήκες μέσα στο αγαπημένο σου τζην! Καλύπτεις τους μιλλιακούς με τα παραμερισμένα έντερα πίσω από μια φαρδιά μπλούζα, στέκεσαι μπροστά που τον ολόσωμο σου καθρέφτη, φακκάς τζαι ένα γυρό, θαυμάζεις τον απίστευτο κώλο που εξακολουθεί να σου κάμνει το τζην, λαλείς σου “ΠΤΟΥ ΣΟΥ ΚΟΥΚΛΑ ΜΟΥ” (λόγου χάρη είσαι γυναίκα), καθαρίζεις τα φτύμματα σου που πας τον καθρέφτη, τζαι πάεις δουλειά.

Στον δρόμο θυμάσαι όλες εκείνες τις αναμνήσεις που μοιράστηκες με τούτο εδώ το τζην. Ήσασταν αχώριστοι για χρόνια! Πρωί, μεσημέρι, νύχτα, είχε βλαστίσει πάνω σου. Ώσπου και γνώρισες εκείνον. Εκείνον, που σου έλεγε πως σ’αγαπάει όπως είσαι, κι εσύ επαναπαύτηκες τζαι άρχισες να κατεβάζεις τα παγωτά οικογενειακής συσκευασίας σε έναν κάτσιμο, τζαι οι 6pack κοιλιακοί σου αντικαταστάθηκαν από τις 6pack μπύρες. Αλλά μόλις έγινες τταούκκα εκείνος σε παράτησε. Και έμεινες μόνη. Χωρίς εκείνον. Και χωρίς το τζην.

Στον προθάλαμο συναντάς την κυρία Αγνή την κουτσομπόλα, η οποία δεν χάνει καιρό να παρατηρήσει «Μα ΤΙ ωραίο τζην!! Πόθθεν το έπιασες??», στην οποία ερώτηση της απαντάς περήφανα «Που το Λονδίνο, πριν 10 χρόνια!». Η κυρία Αγνή έκπληκτη σε ρωτάει, «Τζαι μπαίνει σου κόμα??? Μπράαααααβο, μπράαααβο!». Σκέφτεσαι «Εγώ εννά συγκάψω σήμερα αλλά εσύ εννα σπάσεις που την αζούλα σου» και νιώθεις ότι θα κατουρηθείς που την χαρά σου. No. Wait. Ένεν που την χαρά σου. Απλά επεράσαν τα 15 λεπτά.

Εκείνη την ώρα περνάει ο κύριος Αντρέας βιαστικός κρατώντας μια στοίβα φακέλους, συγκρούεται μετωπικά και κατακούτελα με την κυρία Ανθή, και σε αργή κίνηση βλέπεις χαρτιά να πετάνε, τον κύριο Αντρέα να πιάνει το κεφάλι του και να λέει «αααουυυυ», την κυρία Ανθή να σουζουλίζεται λλίο και ακολούθως να προσγειώνεται με το καβλονούριν στο πάτωμα και να λέει «ααααουυυ», και τα χαρτιά και οι φακέλοι να απλώνονται στο πάτωμα σε διάμετρο δύο μέτρων. Σφίγγεσαι να μη γελάσεις, και ενστικτωδώς σκύβεις να βοηθήσεις την κυρία Ανθή να σηκωθεί. Σου πιάνει το χέρι, βάζεις αντίσταση και… ακούς ένα κρρρρρ και νιώθεις το φρέσκο αεράκι να σου γαργαλάει τα οπίσθια.

Έθελες πολλά να είσιες έτσι κώλο

Και τώρα??

Τι κάνεις??

 Όχι! Μην πεθάνεις από την αντροπή σου! Υπάρχει κι άλλη λύση!

Το Dr. Ψωνάρα’s Corner με δάκρυα χαράς παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ,

Οι Πρώτες Βοήθειες του (Εκτεθειμένου) Κώλου

Δεν, επαναλαμβάνω, δεν ξαπολάς την κυρία Ανθή που έχεις σηκώσει ως τα μισά του δρόμου να ξανασπουρτίσει χαμέ. Αντίθετα ολοκληρώνεις την καλή σου πράξη σαν-να-μην-συμβαίνει-τίποτε τζαι ας εδημιουργήθηκεν σε τρία κλάσματα του δευτερολέπτου ένα κάρο ιδρώτας που στάζει που το μέτωπο σου πάνω της. Κλείνεις τα μάτια σου σφιχτά (τάχα καταβάλεις μεγάλες προσπάθειες να την σηκώσεις) και προσεύχεσαι στον μεγαλοδύναμο να μεν είδεν κανένας τον κώλο σου μες τον πανζουρλισμό, διότι ας μη γελιόμαστε, δεν είναι ακόμα παρουσιάσιμος, και επίσης σήμερα εφόρησες την κιλότα της γιαγιάς διότι έσιει 2 εφτομάδες να βάλεις πλύμμα.

 Πιο ρεζίλι δεν γίνεται.

 Εχτός αν είσαι τζαι με την περίοδο σου.

Μόλις σταθείς όρθια, σφίγγεις τα κωλομέρκα σου όσο πιο πολλά μπορείς, διότι ως γνωστόν, κώλος χαλαρός – κιλότας θεατός. Ρωτάς στα γρήγορα την κυρία Ανθή αν είναι καλά, την αγνοείς όταν σου απαντάει “Όοοοοιιιι”, αποφεύγεις ευγενικά τον κύριο Αντρέα που θέλει να τον βοηθήσεις να συνάξει τις κόλλες που το πάτωμα, τζαι πάεις τοίχον-τοίχον στην τουαλέτα.

Αφού κλειδωθείς μέσα, δικαιούσαι πέντε ολόκληρα λεπτά μοιρολοΐματος. Σ’αυτή τη φάση μπορείς να ξεστομίσεις μελοδραματικά τύπου, «Κι εσύ τέκνον Τζην???», «Η ζωή μου όλη, μια απελπισία, μια κιτ-κατ να φάω, έχει σημασία», «Άνοιξε πέτρα να κρυφτώ, χάνω το τζην μου π’αγαπώωωωω».

ENOUGH ALREADY!

Δεν μπορείς να πάεις σπίτι να αλλάξεις (Χα! Τι ενόμισες?). Σε 10 λεπτά έχεις ένα πολύ σοβαρό meeting στο οποίο κάμνεις την παρουσίαση. Ελέγχεις που ακριβώς βρίσκεται το σκίσιμο (στο ύψος των άνω, των κάτω, ή πιάνει και τα δύο διαμερίσματα?), και πόσο μεγάλο είναι (ράβεται ή γίνεται ξεσκονόπανο?). Η καλύτερη περίπτωση είναι φυσικά το σκίσιμο να περιορίζεται στα κάτω διαμερίσματα και να ράβεται. Όμως με την τύχη (και την κωλάρα) που έχεις, ανακαλύπτεις ότι έχεις να κάμεις με το worst case scenario, δηλαδή ότι ο κώλος του τζην μετατράπηκε σε φτερά που θέλουν να το μεταφέρουν στον παράδεισο. Άης τον πελά σου, εν έβαλες μια μακρύτερη μπλούζα που να καλύφκει τον κώλο!  Συγκρατείς τα δάκρυα σου μετά δυσκολίας. Αλλά πρέπει να βιαστείς. Ψυχραιμία.

Κάνεις την καρδιά και τα κωλομέρια σου πέτρα, τζαι πάεις τοίχον – τοίχον ως το γραφείο σου. Στον δρόμο καλημερίζεις τους υπόλοιπους συναδέλφους σου σαν-να-μην-συμβαίνει-τίποτε. Πιάνεις το πις φιξ τζαι το συρραπτικό. Αν έβρεις τέλλαν (όι χατρότελλα) αντί πις φιξ ακόμα καλλύτερα. Τοίχον-τοίχον ξανά στην τουαλέτα.

Ο τρόπος που ενώνεις προσωρινά τις δύο άκρες είναι ο εξής:

Προετοιμασία:

1. Κόφκεις 10-20 λωρίδες πις φιξ (η ποσότητα τους εξαρτάται που το μάκρος του σκισίματος τζαι που το πάχος του πις φιξ) τζαι κολλάς την άκρια τους πας το καθίκι για εύκολη πρόσβαση.

2. Οι λωρίδες του πις φιξ δεν πρέπει να ξεπερνουν τους 6-7 πόντους σε μάκρος.

3. Κατεβάζεις το τζην.

4. Φέρνεις τις δύο σκισμένες άκρες κοντά.

 ΠΡΟΣΟΧΗ! Δεν φέρνεις τις άκρες τόσο κοντά όσο να αγγίζουν η μία την άλλη. Αφήνεις ένα περιθώριο μισού εκατοστού μεταξύ τους για να… αναπνέει ο κώλος. Είδες τι έπαθες όταν ασφυκτιούσε. Κρρρρρρ.

Εκτέλεση:

1. Κολλάς την πρώτη λωρίδα πις φιξ κατά πλάτος από την μέσα μεριά του παντελονιού, εκεί που ακόμα το τζην δεν έχει σκιστεί, για έξτρα ασφάλεια.

2. Στερεώνεις το πις φιξ με το συρραπτικό, μία φορά στα δεξιά, και μία φορά στα αριστερά, (τσιακ – τσιακ) αφήνοντας ασφαλή απόσταση από την άκρη του πις φιξ και από το κέντρο του κώλου.

3. Κάνεις το ίδιο και στην άλλη άκρη του σκισίματος.

4. Κολλάς την τρίτη λωρίδα ακριβώς δίπλα από την πρώτη και συρράπτεις με τον ίδιο τρόπο.

5. Ακολουθείς την ίδια διαδικασία μέχρι να έχεις κολλήσει όλο το μήκος του σκισίματος.

Τιπς:

1. Η λανθασμένη τοποθέτηση του συρραπτικού και περισσότερες φορές συρραφής θα αυξήσουν τις πιθανότητες να κοπεί το πις φιξ τζαι να εκτεθεί εκ νέου ο κώλος σας.

2. Το συρραπτικό να είναι τοποθετημένο έτσι, ώστε η κάτω του μεριά (όπως το βλέπεις στην εικόνα) να βρίσκεται στο εσωτερικό του τζην, και η πάνω του στο εξωτερικό. Αλλιώς θα σου τσιμπά ή/και γδέρνει τον κώλο. Άσε που μπορεί να κουτσακωθεί πάνω στην κιλότα και να’χεις άλλα.

3. Θα δυσκολευτείς λίγο στο τέλειωμα διότι δεν θα υπάρχει αρκετός χώρος για να βάλεις το συρραπτικό, οπότε φρόντισε οι άκρες και το κέντρο της ένωσης να είναι αρκετά γερές.

4. Εξυπνάδες κομμένες. Αν κολλήσεις όλες τις λωρίδες του πις φιξ με την μία, δεν θα μπορέσεις να τις συρράψεις. Αν δεν με πιστεύκεις, φα την.

5. Εναλλακτικά, και αν έχεις περισσότερη ώρα στη διάθεση σου, μπορείς να χρησιμοποιήσεις την διαγώνια μέθοδο, δηλαδή να στερεώνεις την λωρίδα του πις φιξ ελαφρώς χιαστί αντί ευθεία και ακολούθως την δεύτερη λωρίδα σε Χ από πάνω της. Αυτή η μέθοδος δίνει περισσότερη ελαστικότητα αλλά απαιτεί περισσότερη μαεστρία.

Τελική ευθεία

1. Κατουράς για να μεν σπουρτίσεις.

2. Φορείς το τζην.

Και, *ταραααααν*, είσαι έτοιμη για το meeting!

Πριν 2 μήνες έκοψα τα αντισυλληπτικά. Έπαιρνα τα ένα χρόνο αλλά είπα, what the hell, εν γαμιέται, εν γαμιούμαι συνουσιάζομαι που εν συνουσιάζομαι, ας τα κόψω.

Όι ρε. Είπεν μου η durex πως αν αλλάξω μέθοδο αντισύλληψης τζαι καταλλιώ έξι 12άρια πακέτα της τον μήνα (72 σεξ/μήνα) για τρεις μήνες στη σειρά τζαι δεν μείνω έγκυος , θα πρωταγωνιστήσω στην επόμενη της διαφήμιση. Και αποφάσισα πως η προϋπόθεση είναι piece of cake. Call me Psychia Pidiktoula Psychosthenopoulou.

Όι ρε. Έκοψα τα γιατί είχα ένα κάρο παρενέργειες όπως αύξηση βάρους λόγω κατακράτησης υγρών, πεντέξιεφτά ημικρανίες τον μήνα, κάτι βυζιά όπως τις μάππες του μπάσκετ με πυρετό, και μια νεοεμφανιζόμενη υποχονδρία που προειδοποιούσε για ισχαιμικό εγκεφαλικό εντός του έτους 2009.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πως με το κόψιμο του χαπιού ξεκινώ εκ νέου την αδρανοποιημένη σειρά κειμένων περί PMS και περιόδου, γιατί επέστρεψαν δριμύτερα τα συμπτώματα τους, που είναι αυτά που με ανάγκασαν να πάρω τα μαγικά/καταραμένα αντισυλληπτικά in the first place. Έγινα λοιπόν και πάλι συναισθηματικά ανισόρροπη γυναίκα. Back to square one.

Το λοιπόν α. Έχω PMS. Που το ξέρω? Ρωτάς που το ξέρω? Χα-Χα-Χα-Χα… Ανόητε άντρα. Που το ξέρω ότι είσαι άντρας? Γιατί αν ήσουν γυναίκα 1. θα ήξερες που το ξέρω και 2. δεν θα ετόλμας να σκεφτείς ερώτηση που μπορεί να ερμηνευθεί ως αμφισβητητική σε μια γυναίκα που έχει PMS!

Δεν επρόλαβα να τζείσω πας το βιολογικό μου ρολόι – δηλαδή να κοιμηθώ αργά, να σηκωθώ αργά (κι όταν θα ψάχνω για θέση θα’ν’αργά) γιατί αύριο φκάλλω νυχτέρι για πρώτη φορά μετά που ανάμιση χρόνο τζαι πρέπει να συνηθίσω το ωράριο, τζαι τσουπ, κώλος η ψυχολογία. Η μέρα ξεκίνησε με κωλυσιεργία στις κινήσεις, βαρεμάρα και έλλειψη κινήτρου (χωρίς λόγο), το οποίο εξελίχθηκε σε αίσθημα θλίψης (χωρίς λόγο), το οποίο εξελίχθηκε σε απογοήτευση (χωρίς λόγο), η οποία εξελίχθηκε σε θυμό (ε, ελύσαν τα νεύρα μου), ευτυχώς όχι ανεξέλεγκτο.  Δηλαδή ας πούμε έγραψα το θυμωμένο μου email κομπλέ με τα κοσμητικά του, αλλά δεν το έστειλα γιατί τα ψίχουλα ψυχραιμίας μου, μου είπαν ότι ο παραλήπτης θα πληγωθεί όταν το διαβάσει, και μπορεί ενδεχομένως να είμαι λλίιιιιιο υπερβολική στην αντίδραση μου. Τζαι άτε την επόμενη μέρα να νιώθω τύψεις τζαι να ζητώ συγγνώμη, κάτι που μισώ να κάμνω οπότε αποφεύγω να χρειάζεται να το κάμω κτλ. Εσκέφτηκα δηλαδή τις συνέπειες μιας πράξης και δεν ενέργησα εν βρασμό ψυχής ενώ βρισκόμουν εν βρασμό ψυχής. Αυτό είναι τεράστια πρόοδος σε σχέση με τα παλαιότερα μου PMS στα οποία όταν νευρίαζα έριχνα από χτυπήματα κάτω από τη μέση μέχρι καρέκλες, ακόμα και μέσω email.  Κατά τ’άλλα είναι το ίδιο μισησμένο όσο ήταν τζαι πέρσυ τζαι δεν το επεθύμησα καθόλου!

Η καλύτερη θεραπεία κατά του εντός ελέγχου θυμού είναι η διακωμώδηση του. Κατά του εχτός ελέγχου είναι το δέσιμο και μια ηρεμιστική ένεση. Και που να βρίσκεις εκπαιδευμένο προσωπικό νυχτιάτικα.

Λοιπόν, σήμερα για κάποιο λόγο φταίουν μου οι άντρες. Όλα ξεκίνησαν όταν στις 5 το απόγευμα χτύπησε το κινητό μου και ήταν ο συνάδελφος μου ο Κλαμούρης. Μόλις είδα το όνομα του έπιασε με απελπισία, αν και έχω τρεις ολόκληρες βδομάδες να συνοπλαστώ ή να συντύχω μαζί του διότι είναι με άδεια ασθενείας διότι δεν νιώθει καλά ψυχικά. Τούτος είναι ένας 38 χρονών γάρος, μη-Σουηδός, ο οποίος είναι ανίκανος να βάλει συναισθηματικά όρια για το οτιδήποτε και κλαίει -κυριολεκτικά- με το παραμικρό. Στην αρχή της Σουηδικής μου καριέρας ήταν προσωρινά ο καθοδηγητής μου και λόγω κοινού μπάκραουντ (σπουδάσαμε στο ίδιο πανεπιστήμιο – νομίζω εκεί έχασε τα αρχίδια του) αποκτήσαμε μια φιλική σχέση. Λόγω όμως τούτης της ανικανότητας να βάλει όρια στον εαυτό του, με το παραμικρό που τον πλήγωνε, ερχόταν στο γραφείο μου, καθόταν στην καρέκλα, μου διηγόταν το περιστατικό και πλάνταζε στο κλάμα. Την περασμένη άνοιξη αποφάσισε πως ήταν ερωτευμένος μαζί μου και μου το είπε με δάκρυα στα μάτια. Ήταν και είναι σε μακροχρόνια σχέση και περιμένει παιδί. Αυτή του η εξομολόγηση ήταν σαν μάννα εξ ουρανού για μένα μια που του ανακοίνωσα πως εφόσον η σχέση μας ξεπέρασε τα όρια του επαγγελματισμού, επιβάλλεται να κόψουμε. Έτσι πέρασα μια περίοδο 3ων μηνών όπου οι μόνοι που μου έκλαιγαν ήταν οι ασθενείς μου και οι γονείς τους. Και αυτοί πολύ σπανιότερα από τον Κλαμούρη. Μετά σιγά-σιγά τα “ξαναβρήκαμε” χωρίς να το ξανασυζητήσουμε. Οι επισκέψεις του στο γραφείο μου όμως αυξάνονταν και πληθύνονταν, ιδικά μέσα στον Σεπτέμβρη, και ήταν εντελώς ασύμφορες μια που έφαα 18 κουτιά kleenex πάνω του. Μια μέρα εν άντεξα. Μόλις εντόπισα τις βρύσες να ανοίουν, εφάτσιησα το χέρι μου πας το γραφείο τζαι του είπα ευγενικά, “ΣΤΑΜΑΤΑ – ΝΑ ΚΛΑΙΕΙΣ – ΤΩΡΑ!”. Πάλε καλά που εν επίντωσα τζαι κανένα “Grow a pair” να λαλείς. Αντιλαμβάνεστε πόσο τον επλήγωσα τζαι πόσον κλάμαν έσυρεν που “ούτε εγώ εν τον καταλαβαίνω”. Τις τελευταίες τρεις βδομάδες όπως σας είπα είναι με άδεια ασθενείας γιατί άμα τρέχει το δάκρυ κορόμηλο καθημερινά, η κλινική σου εκτίμηση πάει του κώλου τζαι έρχεται η ώρα να δεις ψυχίατρο. Ο Κλαμούρης είδε αρχικά τον εαυτό του και ακολούθως κάποιον άλλον γιατί χρειαζόταν δεύτερη γνώμη. Και σήμερα με πήρε τηλέφωνο. Περιττό να σου πω πως δεν του απάντησα γιατί ήμουν σε πολύ κυνική διάθεση και μπορεί να τον ρώταγα “Πως είσαι? Εστράντζιησες/Αφυδατώθηκες όξα κόμα?”.

Η αναπάντητη κλίση του Κλαμούρη μου θύμισε τους άπειρους άντρες που είναι κλαμουρομαρίες, δειλοί, σιέσιες, τζαι δεν μπορείς να στηριχτείς πάνω τους. Οι πλείστοι που τούτους παίζουν μου τζαι τους μάτσο. Ο Κλαμούρης τουλάχιστον έσιει το γνώθι σ αυτό.

Μετά ενευρίασα με έναν μπλόγκερ αστυνομικό στο μπλογκ του Λεξιπένητα τζαι είπα του την. Όι στο σημείο του προαναφερθέντος email που δεν έστειλα, αλλά ρε κουμπάρε, ένι μπορώ τους ανθρώπους που κλαίουνται τζαι θυματοποιούνται, τζαι εθεώρησα ότι εκλαίετουν τζαι εθυματοποιείτουν.

Ίσια σήμερα εβρεθήκαν ούλλοι ομπρός μου!! Τόσες μέρες που ήμουν ήρεμη, ούτε αρσενικό σκουλούτζιην δεν επέρασεν ομπρός μου. Τζαι οι άντρες που έρπονται νευριάζουν με, ναι.

Μετά ενεβρίασα με ένα email που έπιασα (από άντρα) αλλά εν θα μπω σε λεπτομέρειες. Απάντησα όπως προανέφερα, αλλά δεν το έστειλα. Είμαι εγκρατής. Μπράβο μου. Τούτο εν το ππόιντ.

Είχα και μια χαρούμενη νότα στην γεμάτη σκαμπανευάσματα μου μέρα, όταν με πήρε το (τελευταίως) καθημερινό του τηλέφωνο ο αδερφός μου, ο οποίος είναι μεν άντρας, αλλά είναι δε θεός οπότε δεν συγκρίνεται με τους υπόλοιπους.

Κατά τ’άλλα η λίμπιντο μου παίζει παιχνίδια. Την μια ψάχνω για μια φερορμόνη σαν να ψάχνω ψύλλους σε άχυρα που δεν έχουν ψύλλους, την άλλη ξεσιυλούν οι φερορμόνες που τα ποηνάρκα μου τζαι ξιμαρίζουν μου τους τόπους. Άσε που με πιάνουν τζαι εξάψεις. Εχτές το πρωί ήμουν σαν ηφαίστειο που ξυπνά. Στους μηδέν βαθμούς. Πόνημαν.  Γιατί το φαΐ? Που το πάεις το φαΐ? Έφαα χωρίς υπερβολή πέντε φορές σήμερα, η τελευταία πριν 2 ώρες, τζαι εξακολουθώ να πεινώ τόσο πολλά αλλά να έχω εξαντλήσει τις επιλογές μου, που στο τέλος θα φάω το κκομπιούτερ! Μπορείς να φανταστείς τι εμμηνόπαυση θα περάσω?? Ώρες ώρες σκέφτομαι: Τι εν σιειρόττερο? Κατακράτηση υγρών, απανωτές ημικρανίες, βυζιά αερόσακοι τζαι ένα ισχαιμικό εγκεφαλικό ή τούτη η κατάσταση?

Επόνησεν ο κώλος μου τζαι η μέση μου. Πάω να ππέσω. Τζαι να φάω. Ππέσωντας.

]]> http://psychia.wordpress.com/2009/10/24/mpros-gkremos-kai-piso-ormones/feed/ 18 psychia http://psychia.wordpress.com/2009/10/14/%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1/ http://psychia.wordpress.com/2009/10/14/%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1/#comments Wed, 14 Oct 2009 20:09:06 +0000 psychia http://psychia.wordpress.com/?p=1417 ]]>

Το blog μου αργοπεθαίνει. Δεν έχω την δύναμη να κάμω τίποτε για τούτο. Δεν υπάρχει έμπνευση. Δεν έχει υπάρξει εδώ και 5 μήνες. Σε κάποιες στιγμές άναψε η λάμπα του Κύρου πάνω από το κεφάλι μου και έγραψα κανένα – θκυό καλά. Χάρηκα, like I was back on track. Και μετά έσβησε ακριβώς όπως άναψε: Απότομα. Λυπήθηκα.

Κάτι λείπει. Ενόμιζα έλειπε μου η συντροφιά. Ενόμιζα έλειπεν μου η συντροφικότητα. Ενόμιζα έλειπε μου η σταθερότητα. Ενόμιζα έλειπεν μου ο σκοπός. Ενόμιζα έλειπεν μου ο χρόνος. Ενόμιζα ελείπαν μου οι ιδέες. Ενόμιζα ελείπαν μου εμπειρίες. Όχι. Όχι.

Κάτι λείπει. Νομίζω λείπω εγώ. Κάπου επήα τζαι δεν ξέρω αν επιστρέφει κανείς που τζιαμέ ο ίδιος. Ή αν επιστρέφει at all.

Μου λείπω.

Ποιος ξέρει. Μπορεί τούτο να εν το έναυσμα για να κάμω προσπάθεια να επιστρέψω.

She couldn’t handle it and left.
He couldn’t handle it and stayed.

She isn’t good in sticking around.
He isn’t good in letting go.

It’s not a matter of intention.
They both just can’t handle it.

Ένα ζευγάρι έχει ένα μικρό παιδί και κανέναν να το προσέχει. Συνεπώς έχει κάτι αιώνες να βγει έξω να ξεσκάσει.

Μια μέρα έρχεται σπίτι ο άντρας μες τον ενθουσιασμό και ανακοινώνει στην γυναίκα του:

- Γυναίκα, λούσου, ντύσου, αρωματίσου, απόψε θα σε βγάλω έξω!

- Τι? Πως? Και το παιδί??

- Έχω την λύση για όλα!

Της δείχνει ένα CD.

- Τι είναι αυτό?

- Είναι ένας δίσκος με παραμύθια που διαρκεί τρεις ώρες. Θα τον βάλουμε να παίζει, το παιδί μας θα αποβλακωθεί να ακούει όπως κάνει συνήθως, κι εμείς θα βγούμε για ένα ρομαντικό δείπνο! Τέλεια??

- ΤΕΛΕΙΑ!

Έτσι κι έγινε λοιπόν. Ετοιμάζονται, βάζουν το CD στο στερεοφωνικό, πατάνε το play και φτου παπούτσι.

Πρώτα πήγανε για ένα ρομαντικό δείπνο. Τελειώνοντας αντιλαμβάνονται πως έχουν ακόμα μία ώρα μέχρι να τελειώσει το CD, οπότε αποφασίζουν να πάνε για ρομαντικό περίπατο στην παραλία και να φάνε παγωτό χωνάκι.

Μετά την τρίωρη αυτή όαση στην κολασμένη από την ρουτίνα ζωή τους, παίρνουνε τον δρόμο του γυρισμού. Φτάνοντας στην πολυκατοικία που μένουνε, βλέπουν ένα πανζουρλισμό! Περιπολικά, πυροσβεστικά οχήματα, ασθενοφόρα, μάζες κόσμου, οχλαγωγία και άλλα πολλά που κάνανε το στρες να οργιάσει. Ρωτώντας μαθαίνουν πως ο λόγος αυτής της μάζωξης ήταν ένα πρόβλημα που παρουσιάστηκε στο διαμέρισμα τους.

“ΑΜΑΝ! ΤΟ ΠΑΙΔΙ!!”

Πετώντας φτάνουν στο διαμέρισμα και ανοίγοντας την πόρτα ακούνε:

“… Θέλεις να ακούσεις ένα παραμύθι? *τζζζζ* Θέλεις να ακούσεις ένα παραμύθι? *τζζζζ* Θέλεις να ακούσεις ένα παραμύθι? *τζζζζ* Θέλεια να ακούσεις ένα παραμύθι? *τζζζζ*…”

Και ο μπόμπιρας να χτυπάει με τις γροθιές του το τζάμι και να φωνάζει αφηνιασμένος:

“ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!! ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!!”

———————————————————————————————————————

Σεπτέμβρης 2008. Στοκχόλμη. Έχει έρθει ο αδερφός μου ο Μάριος από άλλη μάνα και άλλον πατέρα για μια βδομάδα να διακοπάρει στην εξωτική πρωτεύουσα της Σκανδιναβίας. Στο πλαίσιο της επίσκεψής του γελάμε ασυγκράτητα κάνοντας επανάληψη του άνωθεν παλιού αλλά καλού ανεκδότου. Επίσης γελάμε ασυγκράτητα σ’αυτή τη θέα:

Kaka = Μπισκότο

Είναι Σάββατο βράδυ. Το πλάνο προβλέπει έξοδο μέχρι πρωίας. Παραγγέλνω ντελίβερι, γιατί ο Μάριος θέλει πολύ να φάει Swedish meatballs ή köttbullar (shoetboollar). Μπαίνω στο μπάνιο. Όσο είμαι μέσα έρχεται ο ντελιβεράς. Παραλαμβάνει το φαϊ ο Μάριος. Βγαίνω από το μπάνιο.

Η Μαρτυρία της Psychias

Ο Μάριος έχει την απορία αν μπορώ να του αποτριχώσω τες βούτσιες [μάγουλα] του, για να μεν βάλλει ξυράφι τόσο ψηλά. Δέχομαι μετά ενθουσιασμού τζαι βάλλω στο μάτι το τηγανούι με το κερί να βράσει. In the meantime πάω να στεγνώσω τα μαλλιά μου με το πιστολάκι. Τέσσερα λεπτά αργότερα ακούω τον Μάριο να παουρίζει: “ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!! ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!”. Γελώντας του αντιπαουρίζω: “ΘΕΛΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!! ΘΕΛΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!”. Ο Μάριος όμως εξακολουθεί να παουρίζει. Αναγκάζομαι να κλείσω το πιστολάκι για να ακούσω καλύτερα. Κλείνοντας το πιστολάκι αντιλαμβάνομαι πως ο Μάριος δεν παουρίζει “ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!! ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!” αλλά κάτι άλλο που αδυνατώ να κατανοήσω. Με γρήγορο βηματισμό πάω στην κουζίνα για να την έβρω τίγκα στην κάπνα, τον συναγερμό στη διαπασών να ταράσσει τους τόπους και να σπάει τύμπανα, και τον Μάριο τίγκα στο κερί από την κορυφή μέχρι τα νύχια, να με κοιτά τρομοκρατημένος. Οπότε κουνώντας το κεφάλι μου με χάρη για να επιδείξω τα μαλλιά μου, τον ρωτώ όλο αγωνία, “ΜΑ ΤΙ ΕΓΙΝΗΚΕ??”. Σε ένα, δύο, τρία δευτερόλεπτα, κάμνω τον συνειρμό. Ξέχασα το κερί πάνω στο μάτι. Και μου απαντά όλο αγανάκτηση, “ΦΩΤΙΑ ΕΓΙΚΗΚΕ!!”.

Η Μαρτυρία του Μάριου

Ερώτησα την Psychia αν μπορεί να μου αποτριχώσει τες βούτσιες μου τζαι μόνο που δεν έκαμεν τούμπες που τον ενθουσιασμό της. Έσυρεν ένα μίνι τηγάνι με κερί στο μάτι να βράζει τζαι επήεν να στεγνώσει τα μαλλιά της. Έκατσα λλίο στην τηλεόραση να την περιμένω να φάμε μαζί, αλλά η πείνα μου ήταν μεγαλύτερη από την υπομονή μου. Επίσης ήταν και η περιέργεια μου να φάω τα περίφημα Swedish meatballs ώσπου ήταν ζεστά. Οπότε πάω στην κουζίνα να τα φέρω. Τζαι τι να δω?! Μια φωτιά να ξεκινά που το τηανούι τζαι να φτάνει ως το ταβάνι!!! Άρκεψα αυτομάτως να φωνάζω “ΦΩΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΝ!!! ΦΩΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΝ!!!” τζαι η άλλη η αναίσθητη απάνταν μου “ΘΕΛΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!! ΘΕΛΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!”.  Πιάνω ένα ποτηρούι, γεμώνω το με νερό, τζαι επειδή είμαι νοικοτζύρης, πάω δίπλα στην πανύψηλη φλόγα, τζαι σύρνω το με ακρίβεια πάνω στην εστία, για να μεν κάμω πολλές γεριμίες. Βλέπετε, δεν έκοψεν ο νους μου ότι το καυτό κερί κάμνει έντονη αντίδραση στην επαφή του με το κρυό νερό, τζαι πάει όπου επήεν η μικρή Αννούλα μετά την έκρηξη: “Εκεί, εκεί, εκεί, παραπέρα…”, και ότι το εκεί, εκεί και εκεί θα ήταν, σε τούτη τη περίπτωση, το χέρι μου, η φάτσα μου, τα ρούχα μου, τα γυαλιά μου, τζαι το παραπέρα οι τοίχοι, τα πατώματα και άλλα άψυχα αντικείμενα που δεν νιώθουν πόνο, άρα δεν μας απασχολούν. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που εκτιμώ το γεγονός ότι είμαι γυαλάκιας, γιατί αλλιώς θα ήμουν τυφλός. Έτσι όπως στέκομαι μες τους καπνούς, με το ποτηράκι στο χέρι, καμένος, αποσβολωμένος, ταλαιπωρημένος, και 10 χρόνια γερασμένος, αρχίζει να παίζει ο συναγερμός μες τα αυτιά μου, ανελοσσιάζουμαι, τζαι χάννω ακόμα 5 χρόνια από τη ζωή μου. Εκείνη την ώρα σκάει μύτη η αναίσθητη με θεϊκά μαλλιά, και με ρωτά, “ΜΑ ΤΙ ΕΓΙΝΗΚΕ??”. Τζαι της απαντώ “ΦΩΚΟΣ ΕΓΙΝΗΚΕ ΡΑ ΠΑΛΑΒΗ!!”.

Οι Επόμενες Στιγμές

Τυλίω μιαν πετσέτα γυρώ που τον αισθητήρα καπνού (η ασφάλεια πάνω απ’όλα παντού στην Παγοχώρα, όχι μόνο στα Volvo) τζαι ανοίω με ταχύτητα φωτός διάπλατα όλα τα παράθυρα της κουζίνας πέρκι σκάσει ο συναγερμός για να αποφύγω το να καταντήσει η πολυκατοικία μας σαν τζείνην του άνωθεν ανεκδότου με τα πυροσβεστικά, τα περιπολικά τζαι τα ασθενοφόρα πόξω τζαι τον Μάριο να φωνάζει αφηνιασμένος “ΦΩΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΝ!! ΦΩΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΝ!!”. Έσκασεν. Ο συναγερμός. Τζαι μετά εφκάλαμεν φωτογραφίες.

Οι Επόμενες Ώρες

Ξεκολλώ κεριά (τζαι λλίο δέρμα) από το πρόσωπο και το χέρι του Μάριου με χειρουργική τέχνη και ακρίβεια, χρησιμοποιώντας γάζες με ζεστό νερό και κάνοντας κάφρικα αστεία εις βάρος του για να ευθυμήσουμεω ενώ αυτός υποφέρει από τους πόνους. Ακολούθως φκερώνω ένα σωληνάριο Fucidin πάνω του τζαι πιάνω τους δρόμους για να πάω στο κέντρο της πόλης όπου βρίσκεται το μοναδικό φαρμακείο που εφημερεύει και να πάρω τις σωστές προμήθειες (γάζες και κρέμες για εγκαύματα, παυσίπονα αλόγου, μονάδες για το κινητό τζαι μιαν σοκολάτα διότι ελίshιασα της πείνας). Επιστρέφοντας, κάμνω του ένα τύλιγμα πληγής σκέττον έργο τέχνης, και καθώς πλέον ηρεμήσαμε, διηγηθήκαμε ο καθένας την δική του μαρτυρία. Τζαι εφκάλαμεν τζιάλλες φωτογραφίες.

Οι Φωτογραφίες

Πιο πάνω ποζάρουν η γέριμη κουζίνα, το ένοχο τηγανούι, και το πυροσβεστικό

ποτηρούι.

Το πυροσβεστικό ποτηρούι σε κοντινό πλάνο. Έπεσε ηρωικά στον αγώνα, και δεν

ξαναχρησιμοποιήθηκε ποτέ ως δοχείο κατανάλωσης υγρών.

Το αριστουργηματικό μου "γάζωμα". Πτου του.

Η Επόμενη Μέρα

Περάσαμε όλο το πρωινό να τρίφουμε την μαυροκέρινη καταστροφή που έφτανε ως το ταβάνι με το θαυματουργό Jif και να κάνουμε κάτι ποντίκια, άλλο πράμα!

Οι Συνέπειες

Τελικά μείναμε ξύπνιοι μέχρι πρωίας, αλλά έξω δεν εφκήκαμε, ο Μάριος έφαεν 3-4 meatballs κρυά τζαι χωρίς καμία όρεξη, τζαι για τις επόμενες μέρες εκυκλοφόραν σαν σπυριάρης, διότι δεν είσιεν τρόπο να καλύψουμε τα μπιμπικωτά εγκαύματα του μετώπου του.

Όπου βλέπεις κρεμούδα, την επομένη είσιεν κακκάτιν.

(Κυπριακότατον το φρύδιν, εν έσιεις να πεις. Άλα του! - Άσχετο)

Α. Τζαι αποτρίχωση στες βούτσιες δεν έγινε ποτέ!

Ονειρεμένες διακοπές, eller hur?

Είσαι κρυωμένος. Με βήχα, φλέγματα, μύξες, ξέρεις, τα γνωστά. Μόλις χρησιμοποίησες το τελευταίο σου χαρτομάντιλο, αλλά δεν ανησυχείς, θα αγοράσεις άλλα που το περίπτερο σε λλίο.  Σε λλίο βρίσκεσαι στο περίπτερο. Έχει ουρά και περιμένεις υπομονετικά τη σειρά σου, όταν νιώθεις το δεξί σου ρουθούνι να γαργαλιέται.

Αμάν..

Έρκεται!

Red alert! Red alert!

Α-Α-Α-ΨΙΟΥΥΥΥ!

Μαζί με το αψιούρισμα φκαίνει τζαι ένα καρατέλλο μύξα. Ένα μέρος καταλήγει for argument’s sake στην δεξιά σου παλάμη (διότι ζεις στον 21ο αιώνα και γνωρίζεις από κανόνες υγιεινής) ένα άλλο εκσφενδονίζεται στο υπερπέραν (πάνω στις snickers τζαι λλίο πας τα 7days) και το υπόλοιπο κρέμμεται με χάρη από το ρουθούνι σου και ξαποσταίνει στο άνω χείλος. Αν είσαι έξτρα κρυωμένος φτάνει μέχρι το πιγούνι σου.

Και τώρα??

Τι κάνεις??

Όχι! Μην πεθάνεις που την αντροπή σου! Υπάρχει κι άλλη λύση!

Το Dr. Ψωνάρα’s Corner με δάκρυα χαράς παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ ,

Οι Πρώτες Βοήθειες της Μύξας

Πρώτα αλλάζεις πέντε χρώματα, τουλάχιστον ένα εκ των οποίων κάμνει match με την κρεμμάμενη μύξα (άσπρο, κίτρινο, πράσινο, take a pick). Καλύπτεις την περιοχή μύτη-αυλακούι-στόμα (-πιγούνι = optional) με την παλάμη του δεξιού σου ήδη χτιτζιασμένου χεριού, καθώς το αριστερό ψαχουλεύει πανικόβλητα στην τσάντα σου να βρει χαρτομάντιλα. Εν τω μεταξύ ξέρεις πως δεν έχεις χαρτομάντιλα, αλλά το παλεύεις anyhow. Αν είσαι άντρας δεν έχεις τσάντα- πόσο μάλλον χαρτομάντιλα – οπότε έκατσες πάνω. Έκοψες μέσα λοιπόν χωρίς χαρτομάντιλο ή κάτι το εναλλακτικό, ας πούμε μια απόδειξη που το carrefour που εν τζαι μεγάλη. Σε λούζει κρύος ιδρώτας.

Κάμνεις μια σύντομη συζήτηση με τον εαυτό σου:

“Γαμώ την τύχη μου γαμώ, το τζιέρρατον μου το βερνικωμένο, τον sh**** που με έφκαλε.”

“Λαλείς να με είδεν κανένας?”

“Μάλλον όι.”

“Εν κανεί που κρέμμουνται οι μύξες μου, ετατσώσαν τζαι οι μασχάλες μου που το δρώμα!”

“Καθαρόν πουκάμισο…”

“Πέρκι να βρομώ θέμας!!”

“Εν στουππωμένη η μούττη μου, πως θα μυριστώ τες μασχάλες μου??”

“Να ζητήσω χαρτομάντιλο που κανέναν άλλον?”

Φυσικά δεν ρωτάς κανέναν που τζιαμέ αν έχει χαρτομάντιλα, ούτε καν τον περιπτερά που σίουρα έσιει, διότι ήδη θέλεις να ανοίξει η γη να σε καταπιεί, παρόλο που ζεις στον φανταστικό κόσμο του είμαι-ο-μόνος-που-ξέρει-πως-πίσω-από-την-στρατηγικά-τοποθετημένη-παλάμη-μου-βρίσκονται-πέντε-πόντοι-πράσινης-μύξας, τζαι εν θέλεις να καρφωθείς περαιτέρω.

Διακριτικά, με αργές κινήσεις ξικολλάς την μύξα που το ρουθούνι με το δαχτύλι σου (προτιμότερο με τον δείχτη) και την τραβάς προσεκτικά προς τα κάτω και προς τα έξω για να ξεκολλήσει in one piece από το άνω/κάτω χείλος/πιγούνι. Το αποτέλεσμα είναι ότι τώρα η μύξα κρέμμεται που το δαχτύλιν σου με την άλλη της άκρη να αιωρείται. Δεν θέλεις να βιώσεις άλλον εξευτελισμό δημοσίως, τζαι δεν είσαι τέλλεια γάρος έτσι ώστε να απιθώσεις την κρεμμάμενη μύξα πας τα 7days, οπότε κατεβάζεις το χέρι σου και διπλώνεις το δαχτύλιν σου για να χωστεί η μύξα πίσω που το χέρι σου – προσοχή! αν το διπλώσεις περισσότερο που το κανονικό, η μύξα θα κολλήσει κατά μήκος του δαχτύλου τζαι άτε μετά να την ξεφορτωθείς! – τζαι αποχωρείς από τη σκηνή του εγκλήματος.

Βγαίνοντας έξω εισπνέεις – από το στόμα διότι η μούττη είναι στουππωμένη παρ όλη την χούβερ που της έκαμες, να μεν τα ξαναλέμε – καθαρό αέρα και νιώθεις την ανατριχίλα που προκαλεί ο ιδρώτας μόλις αλλάξεις θερμοκρασία. Ακολούθως συγκεντρώνεσαι στο σκοπό σου: Να ξεφορτωθείς την μύξα.

Αντινάσσεις το χέρι σου με χάρη πέρκι ππέσει χαμέ. Προσοχή! (Πάλε.) Το αντίναγμα να περιορίζεται στην κλείδωση του καρπού, μεν αρκέψεις να αντινάσσεις αγκώνα ή ακόμα χειρότερα, ώμο διότι η μύξα θα καταλήξει τζιαμέ που την ήβρες, δηλαδή στην φάτσα σου, ή ακόμα χειρότερα, στα μαλλιά σου! Σπας λοιπόν σε staccato τον καρπό σου με ελαφριά κλίση προς τα δεξιά νοουμένου ότι η μύξα είναι κολλημένη σε δαχτύλιν του δεξιού σου χεριού and vice versa. Αν είσαι πολλά αγχωμένος θα το αντινάξεις πιο δυνατά απ’ότι πρέπει τζαι η αιωρούμενη άκρη θα κάμει μεταβολή τζαι θα κολλήσει, αν είσαι τυχερός μες την παλάμη σου, αν είσαι άτυχος (τζιάλλο, ναι, γίνεται) στην εξωτερική μεριά του χεριού, κατά μήκος του δαχτύλου. Οπότε επιβάλλεται ψύχραιμο αντίναγμα.  Το οποίο έχει ως downside ότι δεν είναι αρκετά δυνάμενο ώστε να ξικολλήσει η μύξα διότι το δάχτυλο σου λειτουργεί σαν μαγνήτης για δαύτην (ειδικά τωρά που εγνωριστήκαν), και ο νόμος της βαρύτητας δεν έχει καμία… βαρύτητα. Το μόνο που μπορεί να σε σώσει είναι το να φυσάει βοριάς απ’τον νοτιά τζαι να την πάρει μαζί του. Αλλά επειδή ως τωρά ξέρεις την τύχη σου, δεν κινείται φύλλο (εχτός αν ήσουν στα Λατσιά την ώρα που επέρναν ο ανεμοστρόβιλος). Οπότε τρίφεις το δάχτυλο σου πας τον τοίχο (δυνατότερος μαγνήτης) και την απιθώνεις καθέτως ή ολίγον διαγωνίως επάνω του.

Γιατί όμως να περάσεις ούλλα τούντα κάστια? Τωρά που ξέρεις την εξέλιξη του πράματος, με το που εννά κρεμμαστεί η μύξα που την μούττη σου, με συνοπτικές διαδικασίες κάλυψε την φάτσα σου, έφκα έξω, τζαι τρίψε την (την μούττη σου) απευθείας πας τον τοίχο. Για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, tilt your head back, αλλά όι τόσο πολλά που να απιθωθεί ομοιόμορφα πάνω στο αυλακούι γιατί μετά εν ακόμα πιο δύσκολο να την ξεφορτωθείς. Τζαι ξιμπερτεύκεις.

Τζαι όχι, δεν βάλλεις το δάχτυλο σου οριζοντίως μπροστά που τα ρουθούνια σου για να αποτρέψεις το φτέρνισμα ευθύς εξαρχής, διότι είσαι κρυωμένος τζαι το σώμα σου ακούει μόνο την εντολή “έφκα μύξα – έφκα μύξα”, οπότε θα γεμώσει το χέρι σου μύξες σε ασχημάτιστη μορφή, σε μια ανομοιόμορφη μάζα, κάτι πολύ χειρότερο από το άνωθεν σενάριο!

Νεκατσιάς α? Την ώρα που τα κάμνεις όμως εν καλά!!

Ναι καλά που εν σου έτυχε τίποτε παρόμοιο σε δημόσιο χώρο ποττέ στη ζωή σου.

Ναι – καλά!

Όλοι όσοι έχουν έστω και μία αμυδρή σχέση με υπολογιστές, έχουν ακούσει ότι τα pc (personal computers) είναι καλά, αλλά τα mac της apple είναι μερικά σκαλιά ανώτερα. Η βασική τους διαφορά είναι ότι τα μεν χρησιμοποιούν windows ενώ τα δε, mac ή macintosh τα οποία άμα διαβάσεις κάποιες επαγγελματικές συγκρίσεις, υποτίθεται πως είναι πιο ευκολόχρηστα και έχουν καλύτερες ιδιότητες, είναι δηλαδή πιο εξελιγμένα τεχνολογικά (αλλά ούτε αυτά ξέρουν να κάνουν φραπέ).

Οπότε αντικειμενικά τα mac είναι καλύτερα. Τελεία.

Άρα δεν έχουν καμία ανάγκη να το τονίζουν γιατί αντικειμενικά, τα windows μπροστά τους είναι απλή οδοντόκρεμα.

Το πράγμα χαλάει όταν τα πράγματα γίνονται υποκειμενικά.

Την χειρότερη διαφήμιση των macintosh την κάνουν – surprise, surprise – οι ίδιοι οι χρήστες τους..! Κι αυτό διότι είναι τεραστίων διαστάσεων πρήχτιδες. Δεν ξέρω αν είναι άγραφος νόμος του άγραφου συμβολαίου που υπογράφουν με την apple, αλλά όλοι, όλοι, ΟΛΟΙ, όταν σου πουν πως αυτοί έχουν “mac”, τους κατακλύζει μια ακατανίκητη ανάγκη να προσθέσουν “άπαιχτα!” “φοβερά!” “τα καλύτερα!” “once you go mac, you never go back”. (Αλλά δεν προσφέρουν απανωτούς οργασμούς.)  Αν ακόμα κάμεις το λάθος και δώσεις λαβή στον συνομιλητή σου λέγοντας για παράδειγμα, έστω από ευγένεια, “Ναι?” ή ακόμα χειρότερα “Ναι? Γιατί??” (!!code black!!), αρχίζει από την πλευρά του συνομιλητή σου μία γλωσσοδιάρροια που ούτε το θαυματουργό imodium δεν μπορεί να περιορίσει. Και, “Ναι! Εν πιάνουν ιούς!”, “Ναι! Εν πολλά προχωρημένα!”, “Ναι! Δεν ξέρω πως ζούσα πριν αυτ’α!”, “Ναι! Κάθε πρωί που τα θωρώ κάμνω τούμπες”.

Σκέφτου το:

Σου έχει τύχει ποτέ κάποιος που χρησιμοποιεί mac να σου πει “Εγώ χρησιμοποιώ mac. (τελεία)”?

Η απάντηση είναι ου-δέ-πο-τε τζαι τούτο ξέρετε το καλύτερα εσείς οι ίδιοι διότι τωρά ή γελάτε ή χτιτζιάζετε. Μάλιστα, στο πιτς φιτίλλι, κάμνετε το να φαίνεται σάννα τζαι τα windows εν κακκά πισσιά, κάτι το οποίο δεν είναι αλήθεια. Αντικειμενικά.

Αυτή η ανικανότητα στην τελεία, το διαζύγιο από το “λίγα λόγια και καλά”, αυτή η ανάγκη του να γίνει η τεχνολογική υπεροχή λεκτική υπεροχή, κρύβει πίσω της μια ανασφάλεια, ένα κόμπλεξ ανωτερότητας, ένα κάτι τις τέλος πάντων που όσο τζαι να το επάλεψα, με αποθεί που το να go mac.

Η αλήθεια είναι ότι το 2009, για τον μέσο άνθρωπο που θέλει έναν υπολογιστή για να μπαίνει στο διαδίκτυο, να γράφει κείμενα, και να κατεβάζει  βίντεο, να τα βλέπει και να τα γράφει σε dvd, είτε το ένα, είτε το άλλο, φτάνουν και περισσεύουν. Η ανωτερότητα του mac φαίνεται κυρίως σε όλων των ειδών στους καλλιτέχνες που χρησιμοποιούν υπολογιστή για την δουλειά τους, πχ αρχιτέκτονες, όλων των ειδών designers, media dudes, dee jays, και ούτω καθεξής, διότι μπορούν να κάμουν πράματα που τα windows ένι μπορούν χωρίς να σου φκάλουν την ψυσιή σου. Ένας πίνακας σύγκρισης εκατόν διαφορετικών πραμάτων του ενός και του άλλου βρίσκεται εδώ.

Όσο για μένα, χάρη στους πανταχού παρών και τα πάντα πληρών χρήστες υπολογιστών (κυρίως), ώσπου να ανακαλυφτεί ο υπολογιστής που θα κάμνει φραπέ, θα απολαύσω τον ZEUS που εν pc τζαι εν όπως το μέλιν.

Κάθε δεύτερη Πέμπτη, οι ειδικευόμενοι γιατροί της κλινικής που δουλεύω, από τις 13:00 μέχρι τις 14:30 κάνουν το λεγόμενο “ST-Handledning” ή “(Εκπαιδευτική) Καθοδήγηση Ειδικευομένων”. Αυτό που κάνει αυτό το handledning διαφορετικό από τα άλλα, είναι ότι λαμβάνουν μέρος όλοι οι ειδικευόμενοι παιδοψυχιατρικής ανεξαρτήτου τμήματος, ότι βοηθάει στο να γνωριστούμε καλύτερα με τους συναδέλφους μας, να ανταλλάξουμε εμπειρίες και απόψεις, να συζητάμε καινοτομίες στον χώρο, και ότι ξεκινάει με το λεγόμενο “Mindfulness” ή “Τσιόφτολνες”.

Το backround της καθοδηγήτριας έχει ως εξής:

“Μετακομίσαμε με τον άντρα μου σε αυτή την πόλη πριν 26 χρόνια. Ξεκίνησα να εργάζομαι ως κοινοτικός γιατρός, αλλά αποφάσισα πως δεν με γέμιζε κι έτσι ξεκίνησα ειδικότητα νευρολογίας. Με το πέρας της εκπαίδευσης μου, αποφάσισα πως ενδιαφερόμουν για άρρωστους ανθρώπους και όχι για τις αρρώστιες αυτές καθαυτές, οπότε ξεκίνησα να ειδικεύομαι στην ψυχιατρική ενηλίκων. Ως τελευταία άσκηση της ειδικότητας, είχα την παιδοψυχιατρική, και τότε κατάλαβα πως αυτό είναι που ήθελα να κάνω. Έτσι ειδικεύτηκα στην παιδοψυχιατρική (μέχρι τώρα 3 οι ειδικότητες). Συν της άλλης, είμαι εκπαιδευτική καθοδηγήτρια, έχω phd στο τάδε και στο τάδε, (εν συντομία, γαμώ τζαι ρέσσω), καθώς και δασκάλα mindfulness. (Αλλά δεν ξέρω να κάνω φραπέ.)”

Και μετά σκάει το καρπούζι:

“Στην αρχή κάθε συνεδρίας, αφιερώνουμε μερικά λεπτά στο να διαλογιζόμαστε για να αφήνουμε πίσω το στρες της δουλειάς, να αδειάζουμε το μυαλό μας από τις σκέψεις, για να μπορούμε να είμαστε παρόντες, φρέσκοι και ήρεμοι στην καθοδήγηση.”

Να σημειώσω πως ο μόνος λόγος που δεν αντιστάθηκα σθεναρά σε κάτι τέτοιο, ήταν η σκέψη πως για να το προτείνει μια γυναίκα με τέτοιο background σημαίνει πως μπορεί να μην είναι πάρα πολύ μεγάλη μαλακία.

Αμέσως αλλάζει ο τόνος της φωνής της και γίνεται πιο χαμηλή σε ένταση, πιο μπάσα, και πιο μακρόσυρτη.

“Κλείνουμε τα μάτια (κλείνω τα μάτια χαλαρά τζαι ανοίουν αμέσως, οπότε κλείω τα σφιχτά)……. Συγκεντρωνόμαστε στο να διώξουμε όλες τις σκέψεις από το μυαλό μας (τι απέγινε το παλιό, καλό, αλκοόλ?)……… συγκεντρωνόμαστε στην αναπνοή μας….. breath in…….. and out……. in……. and out (Ανέκδοτο: Ξανθιά. Νεκρή. Φορεί headphones αλλά δεν παίζει πια η κασέτα που προηγουμένως έλεγε κατ’επανάληψη “εισπνοή… εκπνοή”) ……. τίποτα άλλο δεν έχει σημασία…… μόνο η αναπνοή μας (διαφωνώ, έχει επίσης σημασία το ότι κατουριέμαι) …… peace and prosperity….. love and happiness (και λευτεριά στην Κύπρο μας) ….. this moment, happy moment (*χαρακτηριστικό “χ” του ουρανίσκου όταν πνίγει το γέλιο*) …. εισπνέω… και το ξέρω… εκπνέω… και το ξέρω (yes! είμαι χρυσόψαρο) …….. (λλίο peaking.. οι υπόλοιποι εν στο 7ο συννεφάκι) ………και τώρα σιγά σιγά θα επιστρέψουμε…….. θα φέρουμε πίσω την συγκέντρωση μας……… θα ανοίξουμε τα μάτια μας…….. και θα κάνουμε handledning”.

Περνούν τρία περίπου λεπτά μέχρι να στραφεί η συγκέντρωση όλων, να ανοίξουν τα μάθκια τους, να ποκνιαστούν, να τσακρίσουν τα ζινίσια τους, ξέρεις. Είναι όλοι με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Εγώ να φάω που πάνω μου. Δεν μπορώ να χωνέψω ότι αναγκάζομαι να τρώω 10 λεπτά που τη ζωή μου κάθε φορά. Θέλει μας να είμαστε τζαι στην ώρα μας, 13:00 ντανγκ!

Ο καθένας έχει δικαίωμα, στον ελεύθερο του χρόνο και στον δικό του χώρο, να ασχολείται όσο θέλει με όποιον διαλογισμό θέλει και να πιστεύει πως τον βοηθά, αλλά το να κλείνω τα μάτια μαζί με ένα μάτσο άλλους κουρούπεττους τζαι να μουγκρίζουμε προς εξεύρεση της εσσωτερικής μας ειρήνης καθώς παίρνουμε τους εαυτούς μας στα σοβαρά, το σνομπάρω και γελώ σαν κότα μες στα μούτρα του! Γιατί εμένα εν με ηρεμεί, με νευριάζει, με νευριάζει, με νευριάζει, τζαι θέλω να του σπάσω τα μούτρα του. Γενικά κάτι έχω με τα μούτρα του.

Συμπέρασμα: Ότι background και να έχεις, την πολύ μεγάλη μαλακία σου θα την κάνεις!