Dr. Ψωναρα's Corner

The Final Countdown IV

psychia — Fri, 29 Aug 2008 08:51:42 +0000

Φεύγω από Στοκχόλμη με το τρένο των 12:25, φτάνω Örebro στις 14:48 και έχω το 2ο και τελικό interview με την Αρχίατρο (που με γκάστρωσε μέχρι να με καλέσει - αλλά με κάλεσε, αυτό ήταν το ζητούμενο) στις 15:15.

Backround:

1. Φυσικά τα Final Countdowns 1,2 και 3. (διαδικασία γκαστρώματος)

2. Η Αρχίατρος επέστρεψε από τις διακοπές της και εγώ φυσικά ενημερώθηκα από την Πράκτωρ.

3. Έστειλα email στη Διευθύντρια λέγοντας της πως με θέλουν σε μια άλλη δουλειά (αλήθεια) την οποία έβαλα on hold μέχρι το τέλος αυτής της εβδομάδας γιατί η προτεραιότητά μου είναι το Örebro (ψέματα, απλώς την πυροβόλησα), και έτσι πρέπει να έχω μια απάντηση το συντομότερο δυνατό (αλήθεια, πρέπει να γεννήσω).

4. Αμέσως επικοινώνησε μαζί μου η Αρχίατρος (νέφτι;) και αφού επανέλαβα τα πάρα πάνω προφορικώς, μου έκλεισε ραντεβού για σήμερα.

5. Βρήκα καινούρια - γαμάτη - καθηγήτρια.

6. Η Πράκτωρ σημειώνει “Μεν αγχώνεσαι! Αν δεν ενδιαφέρονταν δεν θα σε καλούσαν ξανά!”. Την πιστεύω και δεν αγχώνομαι (δεν αγχώνομαι - απλώς είμαι σε υπερβολική εγρήγορση).

7. Αναμένεται ότι σήμερα, εντός ολίγων ωρών δηλαδή, θα έχω και την τελική επίσημη απάντηση.

8. Αν δεν την έχω θα την απαιτήσω χρησιμοποιώντας την πυροβολημένη προσφορά δουλειάς.

9. Όπως και να’χει, αν δεν πάρω απάντηση δεν φεύγω από το κτήριο. Θα αλυσοδεθώ στη βιβλιοθήκη του γραφείου της Διευθύντριας και θα απειλήσω με απεργία πείνας και κόψιμο φλεβών. Πιθανότατα μετά από αυτό η απάντηση θα είναι όχι και η νοσηλεία σίγουρη. Όμως τουλάχιστον θα έχω μια απάντηση, μια στέγη πάνω απ’το κεφάλι μου, all the drugs I can get, και 3 γεύματα την ημέρα. Not bad.

10. Fingers crossed.

Αναμένετε Update σε αυτό το ποστ.

UPDATE 1: (Γιατί προφανώς θα ακολουθήσει και 2)

ΡΕΖΙΛΙ.

Είμαι που λες μες στο τρένο. Είναι 14:48, η ώρα που έλεγε το εισιτήριο πως θα φτάναμε Örebro. Μα το τρένο δεν σταμάτησε. Σταμάτησε στις 14:52 σε μία άσχετη πόλη. Κάτι δεν πάει καλά… Τρέχω να ρωτήσω την υπεύθυνη των εισιτηρίων “Πότε θα φτάσουμε στο Örebro??” “Μα…, μου απαντά, αυτό το τρένο δεν πάει Örebro.” “ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ÖREBRO?? Στο εισιτήριο μου άλλα λέει!!” Και της δείχνω το εισιτήριο (λες και υπήρχε περίπτωση να αλλάξει κατεύθυνση το τρένο). Και μου λέει “Α… Örebro δεν πάει, το Hallsberg (ποιο??) όμως το περάσαμε (πριν μισή ώρα).” “Το Hallsberg δεν ήταν απλώς μια μεγάλη στάση;;; (γι’αυτό και την έγραφε στο εισιτήριο μου;)” “Όχι. Στο Hallsberg έπρεπε να αλλάξεις τρένο.”

Καταραμένο Hallsberg!

Καταραμένη Carlsberg!

Και τώρα?

Και τώρα????

Τώρα ήταν σχεδόν η ώρα του interview κι εγώ βρισκόμουν καμιά 100στη χιλιόμετρα μακρυά από το Örebro οδεύοντας σταθερά προς Göteborg. Πάει, το έχασα (το interview) και τα έχασα (χρόνια τώρα). Παίρνω τηλέφωνο την Αρχίατρο η οποία είναι πολύ κατανοητική (με παιδιά με ειδικές ανάγκες ασχολείται ολημερής άλλωστε) και μου λέει να μην ανησυχώ, τη Δευτέρα θα βρίσκεται στη Στοκχόλμη και μπορούμε να βρεθούμε εκεί. “ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ’ΛΕΓΕΣ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΤΟΣΕΣ ΜΕΡΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΝΙΤΕΥΟΜΑΙ??”, ήθελα να της πω αλλά αντίθετα απλά της ζήτησα χίλια συγγνώμη για το στήσιμο και την ευχαρίστησα.

Τελικά κατέβηκα στο Karlstad (ποιό??), και πήρα το λεωφορείο του γυρισμού. Στο Örebro. Τα ταξίδια μου εδώ συνδυάζονται με την αναψυχή που προσφέρει το σπίτι των οργίων (της Πράκτωρ και συζύγου). Ευτυχώς γιατί με φτάνανε 5:30 ώρες (άσκοπου - τελικά) ταξιδιού για μια μέρα. Αν γύρναγα Στοκχόλμη θα ήταν 7:30 οι ώρες και δίχως κέρδος κέρατα.

Θα ήθελα να ήξερα αν το ότι είμαι ζαόππουλο τέτοιου βελινεκούς, θα επειρεάσει αρνητικά την μεθαυριανή μου συνάντηση με την κατανοητική Αρχίατρο (αν βρω τον δρόμο να πάω λίγα μέτρα πιο κάτω απ’το σπίτι μου!).

Κύπρος, ένα Ταξίδι!

psychia — Tue, 26 Aug 2008 12:54:38 +0000

Δευτέρα 11 Αυγούστου 2008

Φτάνοντας στο υπερσύγχρονο αεροδρόμιο της Λάρνακας στις 10:30 το πρωί, πάτησα το πόδι μου στη σκάλα του αεροπλάνου και εισέπνευσα όση περισσότερη ζεστή υγρασία μπορούσα. μέχρι να σπάσω τα πλευρά μου. Αααααχχχ! Κύπρος! Αμέσως ξέχασα ότι ήμουν εντελώς άυπνη μια που έφυγα από το σπίτι στη Στοκχόλμη στις 3 το πρωί. Το να ξεχάσω ότι ήμουν άυπνη είναι μεγάλη υπόθεση μια που η αϋπνία είναι ένας από τους παράγοντες που με μετατρέπει σε bitch.

Έλεγχος διαβατηρίων:

“Καλημέρα σας!!! (Ήρθα! Κάμετε πάρτι!)”

Παραλαβή αποσκευών:

Από Στοκχόλμη (και από άλλες 2 πόλεις), στο belt 3. Οι 200 και βάλε τουρίστες (γιατί ήμουν η μόνη Κυπραία) κατευθύνονται εκεί και το περικυκλώνουν. Περνάνε κάμποσες βαλίτσες, ξαναπερνάνε, περνάνε κάμποσες καινούριες, η δική μου (και οι δικές των πλείστων συνταξιδιωτών μου) άφαντη. Μετά δεν περνάνε άλλες. Μόνο 2-3 που ξέμειναν από την πρώτη φουρνιά. Η μια μοιάζει με τη δική μου αλλά δεν είναι.

Μισή ώρα αργότερα, δύο υπάλληλοι περνάνε ανάμεσα στους 200 ταλαιπωρημένους τουρίστες (γιατί ήμουν η μόνη Κυπραία) και τους ανακοινώνουν πως “From Stockholm, belt 4, sorry”. Οπότε η μάζα κατευθύνεται και περικυκλώνει το belt 4. Περνάνε κάμποσες βαλίτσες, ξαναπερνάνε, περνάνε μερικές καινούριες, η δική μου (και οι δικές των πλείστων συνταξιδιωτών μου) άφαντη. Μετά δεν περνάνε άλλες. Μόνο 2-3 που ξέμειναν από την πρώτη φουρνιά. Αυτή που μοιάζει με τη δική μου ακόμα γυρνάει στο belt 3.

Μισή ώρα αργότερα, δύο υπάλληλοι περνάνε ανάμεσα στους 150 εναπομείναντες ταλαιπωρημένους τουρίστες (γιατί ήμουν η μόνη Κυπραία) και τους ανακοινώνουν πως “From Stockholm, belt 3, sorry”. Οπότε η μάζα κατευθύνεται και περικυκλώνει εκ νέου το belt 3. Περνάνε κάμποσες βαλίτσες, ξαναπερνάνε, περνάνε μερικές καινούριες, η δική μου (και οι δικές των πλείστων συνταξιδιωτών μου) άφαντη. Μετά δεν περνάνε άλλες. Μόνο 2-3 που ξέμειναν από την πρώτη φουρνιά. Και φυσικά, αυτή που μοιάζει με τη δική μου.

Μισή ώρα αργότερα (έχει αισίως συμπληρωθεί 1.5 ώρα μετά την προσγείωση), δύο υπάλληλοι περνάνε ανάμεσα στους 100 εναπομείναντες ταλαιπωρημένους τουρίστες (γιατί ήμουν η μόνη Κυπραία) και τους ανακοινώνουν πως “From Stockholm, belt 4, sorry”. Κάπου εδώ οι υπομονετικοί Σουηδοί είπαν “Sorry kai ston kolo sas”. Είπα σας πως ήμουν η μόνη Κυπραία ανάμεσα σε μια φάουσα Σουηδούς; Ήμουν η μούγια μες το γάλα και εμμέσως υπεύθυνη για το πήγαινε-έλα στην Καστέλα. Ρεζίλι. Επίσης ήμουν άυπνη (το θυμήθηκα) και με είχαν να περιμένω. Το να είμαι άυπνη και το να περιμένω, είναι δύο από τους παράγοντες που με μετατρέπουν σε bitch. Οπότε η μάζα κατευθύνεται και περικυκλώνει εκ νέου το belt 4. Και εγώ πάω και βρίσκω τον υπεύθυνο. “Μα τι ρεζιλίκκια εν τούτα; Περιμένουμε πως τζαι πως να έρτουμεν έσσω μας, τζαι εν περνά μια ώρα, φκάλλετε μας το που την μούττη! Τζαι καλά εγώ που είμαι συνηθισμένη! Τους Σουηδούς που έρκουνται που τη Σουηδία εν τους σκέφτεστε;;” Δεν είπεν τίποτε. Τι να πει; Είχα τζιάλλα έτοιμα and he sensed it. Πάω κι εγώ το belt 4, sorry. Περνάνε κάμποσες βαλίτσες, ξαναπερνάνε, περνάνε μερικές καινούριες, η δική μου άφαντη. Μετά δεν περνάνε άλλες. Μόνο 2-3 που ξέμειναν από την πρώτη φουρνιά. Αυτή που μοιάζει με τη δική μου ακόμα φακκά γυρούς στο belt 3.

Μισή ώρα αργότερα όλοι (ευτυχώς) οι τουρίστες είχαν φύγει κι εγώ περίμενα σαν το αγγούρι την βαλίτσα μου η οποία ακόμα θα φανεί. Οπότε πολύ ψύχραιμα (”Συγγνώμη. Συγγνώμη είπα!!! Σημασία! Πιθανότατα εχάθηκεν η βαλίτσα μου. Πτήση Στοκχόλμης. Τζείνη που την επαίζαν ping pong τα bands 3 και 4 τις τελευταίες 2 ώρες?? Ε, τζείνη!”) την δήλωσα, επιβεβαίωσα πως μόλις βρεθεί θα μου παραδοθεί, και την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια που ακούγονταν τόσο λεπτεπίλεπτα όσο όταν τρέχει ο King Kong.

Ευτυχώς που κανόνισα να πάρω ενα από τα περίφημα υπεραστικά λεωφορεία για Λεμεσό, κι έτσι δεν σπάσαν τα νεύρα αυτού που θα με περίμενε υπό π.λ (προ λεωφορείων) συνθήκες. Είναι 12:20 και το πρώτο λεωφορείο που βρήκα μπροστά μου για Λεμεσό αναχωρούσε στις 12:40. Και στην ώρα μου να έβγαινα από το αεροδρόμιο, το προηγούμενο λεωφορείο είχε αναχωρήσει πριν καν προσγειωθεί η πτήση μου, 4 ώρες πριν απ’αυτό των 12:40. Συχνά δρομολόγια my ass. Πληρώνω εισητήριο και πετάγομαι να πάρω επειγόντως φραπέ μέχρι να φύγουμε.

Και φεύγουμε:

Αφού έχω προλάβει να πάρω καφέ και νερό, να πιω τα μισά, και να στρίψω και να καπνίσω ένα τσιγάρο με άνεση. Speedy Psychalez η ανηψιά του Speedy Gonzalez. Παίρνω τηλέφωνο σπίτι πως σε 1 ώρα το πολύ θα είμαι εκεί και μάλιστα δεν χρειάζεται να έρθουν να με πάρουν από το τέρμα της γραμμής αφού για καλή μας τύχη μένουμε στον παραλιακό και ο λεωφορειατζής κάνει στάσεις εκεί.

Καθώς κατευθυνόμαστε προς Λάρνακα (!!!) αντιλαμβάνομαι πως κάτι δεν πάει καλά.

[Κενό] ώρες αργότερα έχω εμπεδώσει πως όχι μόνο κατα μήκος του παραλιακού κάνει στάσεις το λεωφορείο, αλλά μπαίνει και στην πόλη της Λάρνακας, περνά από τις φοινικούδες και άλλα κεντρικά σημεία στις 1 το μεσημέρι όπου κινείται με πέντε μίλια δέκα ώρες γιατί μόνο αυτό λείπει από το δρόμο, και κάνει συνολικά 4-5 στάσεις. Ακολούθως παίρνει τον παλιό δρόμο και κάνει στάσεις σε όλα τα χωριά που βρίσκονται κατά μήκος του. Σε όλες τις στάσεις αφήνει και μαζεύει ιδρωμένο κόσμο γιατί είναι 2 το μεσημέρι (πιλέ) μες το κατακαλόκαιρο. Οι ευωδίες των κορμιών σμίγουν για να δημιουργίσουν μια ατμόσφαιρα ιδρωτίλας και ποδαρίλας στα φόρτε τους. Η κύστη μου με διέτασσε όπως επειγόντως την αδειάσω από το ένα λίτρο νερό και ένα φραπέ που την ξεχύλιζαν. Και τα μπλουμ στις λαγκούβες του παλαιού δρόμου Λευκωσίας-Λεμεσού ουκ εβοηθούσαν. Κλασσικά ξεκούμπωσα το παντελόνι. Ήμουν και άϋπνη (που να το ξεχάσω), και με βάραγε ο ήλιος. Το να είμαι αϋπνη, το να με έχουν να περιμένω, το να βρωμάει ο τόπος, το να κατουριέμαι μέχρι να γίνω μπλε, το να είναι συγχρόνως κακής ποιότητας ο δρόμος, και το να με βαράει ο ήλιος όταν γίνονται όλα αυτά, είναι μερικοί από τους παράγοντες που με μετατρέπουν σε bitch.

Κάπου εδώ χτυπάει το τηλέφωνο και είναι από το αεροδρόμιο. It turns out ότι την βαλίτσα μου την μάζεψε η ιδιοκτήτρια της βαλίτσας που έμοιαζε με τη δική μου. “Η μητέρα μου πάνω στον ενθουσιασμό της που ήρθε Κύπρο, κατά λάθος πήρε την βαλίτσα σου.” “Μα τωρά σοβαρομιλάς;” Η πτήση της ήταν μία εκ των δύο άλλων στο band 3, έφτασε 15 λεπτά μετά από τη δική μου, πήρε τη βαλίτσα μου, επήρεν την σπίτι της στη Λεμεσό, άνοιξεν την, επιβεβαίωσε πως δεν είναι δικιά της γιατί που ήβρεν σέξι εσώρουχα 65 χρονών γεναίκα, επήρεν την πίσω στο αεροδρόμιο, ήβρεν την δικιά της, τώρα ήταν στον δρόμο πίσω για Λεμεσό, και εγώ ακόμα ήμουν στην Καλαβασό!!!! Η κόρη της ενθουσιασμένης 65χρονης Dee Dee Dee, δεσμέυτηκε να μου την παραδώσει (την βαλίτσα, όχι την ασυνόδευτη με Αλζχάιμερ) εντός μισής ώρας. Αν έφτανα σπίτι μέχρι τότε!!

Τουλάχιστον βρέθηκε.

Μετά από χ ώρες μες τα ξεροτόπια, την κιτρινίλα τους, το μικρό λεωφορείο και τις τρύπες του δρόμου, το κύλημα γίνεται ομαλό, η κύστη μου ανακουφίζεται, το μάτι μου ανακουφίζεται, η ψυχή μου ανακουφίζεται. Μπήκαμε στη Λεμεσό. Παραλιακά. Από εκεί πάνω που είναι το Le Meridien. Θαύμα, πολιτισμός, ομορφιά, αγαλλίαση. Μάνα μου τι όμορφη που εκάμαν την Λεμεσό μου. Αν πηγαίναμε από τον αυτοκινητόδρομο δεν θα είχα ποτέ αυτή την υποδοχή. Αμέσως σκέφτηκα “μετά απ’όλα αυτά, αυτό είναι το δώρο μου”. Πιάτο, μπροστά μου, να το μυρίσω, να το γευτώ, και να το καταβροχθίσω σαν αχόρταγη γουρούνα.

Φτάνω σπίτι. Δεν χαιρετώ κανέναν, ούτε καν τον Σπάικι, μόνο τρέχω στην τουαλέτα και ελευθερώνω το ντεπόζιτο. Πρέπει να ξανασυνηθίσω να μην πετάω το κωλόχαρτο στη λεκάνη, αλλά στον κάλαθο. Το έκανα και στο αεροδρόμιο και στο σπίτι. Την επόμενη φορά θα είμαι συγκενρωμένη (είπα. τελικά το πέτυχα στην 5η προσπάθεια).

Αν όλα πήγαιναν βάση προγράμματος θα έπρεπε να φτάσω σπίτι μου το πολύ μέχρι τις 12:00. Ήταν όμως ήδη 15:00. Έκανα 2.5 ώρες για διαδρομή 40 λεπτών (Αερολιμένας Λάρνακας-σπίτι μου στη Λεμεσό)! Την προηγούμενη φορά είχα 12 ώρες καθυστέρηση πριν την πτήση, και αυτή τη φορά είχα 5 ώρες καθυστέρηση μετά τη πτήση. Ας είναι. Τουλάχιστον δεν είχα ούτε ένα λεπτό κατά τη πτήση, γιατί βαρκούμαι τη ζωή μου τζαι τριβιτζιάζουμε κλεισμένη μες το αεροπλάνο.

But I was home

Συμπέρασματα:

1. Την άλλη φορά θα γράψω το όνομα μου με τεράστια κόκκινα γράμματα με κίτρινο γκλίττερ γύρω γύρω πάνω στη βαλίτσα

2. Την άλλη φορά θα πάρω το (άνευ συχνών δρομολογίων και πάλι μα τουλάχιστον απευθείας) λεωφορείο της ΕΑΛ, όχι του “Κόκος” Company!

Home is where the Heart is

psychia — Sat, 23 Aug 2008 23:36:49 +0000

The love in my home is so unconditional,

it brings me to tears.

Εν έσhει άλλον τρόπον να το πω.

Μέσα στην Κίνηση

psychia — Thu, 14 Aug 2008 16:05:30 +0000

Δευτέρα, 6 το απόγευμα. Οι λιγοστοί κακόμοιροι που έμειναν να δουλεύουν στις 11 Αυγούστου σχολάνε από τις δουλειές τους και κάνουν ουρά στην αρχή της οδού Γρίβα Διγενή, που ξεκινά από τον κυκλικό κόμβο Αγίου Νικολάου. Όποιος ξέρει από Λεμεσό γνωρίζει πολύ καλά πόσο απελπιστικά ατέλειωτο είναι να μπλέκεις σε αυτή την ουρά που φτάνει στο τέλος της καμιά 10αριά χιλιόμετρα ανατολικά στον κυκλικό κόμβο Γερμασόγειας.

Βγαίνω κι εγώ από μια κάθετο και περιμένω να με αφήσει κάποιος να στρίψω αριστερά και να μπω κι εγώ στην ουρά. Ττίκκι ττόοκκο προχωρούν τα αυτοκίνητα και παρακολουθώ τους παρελκόμενους οδηγούς. Η κίνηση δεν με ενδιαφέρει μια που σε αντίθεση με τους εργαζόμενους που θέλαν να φτάσουν στην Γερμασόγεια, εγώ ήμουν στην πρώτη μέρα των διακοπών μου και ήθελα να πάω 20 μέτρα πιο κάτω για να στρίψω δεξιά.

Ένας άντρας μεσήλικας έχει λιώσει πάνω στο τιμόνι του και φαίνεται να μην έχει καν την δύναμη να πάρει βαθιά ανάσα όσο υπολογίζει τον χρόνο που θα του πάρει να ξεμπλέξει από την ουρά. Στα μάτια του σκοτεινιά και κούραση, στο πρόσωπο του μια έκφραση που τον έδειχνε 10 χρόνια μεγαλύτερο από την πραγματική του ηλικία. Σε τέτοιες συνθήκες ή θα αφήσεις κάποιον που περιμένει στην κάθετο να περάσει γιατί δεν έχει σημασία αν έχει 100 ή 101 (ή 110) αυτοκίνητα μπροστά σου, ή δεν θα αφήσεις κανένα να περάσει γιατί όσο λιγότερα αυτοκίνητα μπουν μπροστά σου, τόσο πιο γρήγορα θα ξεμπλέξεις. Οι άντρες συνήθως ανήκουν στην πρώτη κατηγορία και οι γυναίκες στη δεύτερη. Γι’αυτό δεν με άφηνε καμιά να περάσω.

Ο άντρας αυτός μου έκανε νόημα να μπω μπροστά του (δράση). Του έκανα νόημα ευχαριστώ και του έσκασα ένα χαμόγελο από τη Λεμεσό μέχρι το Πεκίνο (αντί-δραση). Μπαίνω μπροστά του και μερικά δευτερόλεπτα αργότερα είδα από το καθρεφτάκι μου τον άντρα που ήταν μέχρι πριν 1 λεπτό με μια έκφραση συννεφιασμένης Κυριακής που μοιάζει με την καρδιά του, να έχει ανακαθίσει στην καρέκλα, να λάμπουν τα μάτια του, και να αποκτά μια πολύ γλυκιά έκφραση, σαν να χαμογελούσε ξανά στη ζωή.

Τότε κατάλαβα γιατί οι άντρες εξακολουθούν να αφήνουν τις γυναίκες να περάσουν μπροστά τους στον δρόμο. Ελπίζουν πως αυτή τη φορά η γυναίκα θα τους ευχαριστήσει χαρίζοντας τους το πιο όμορφο της χαμόγελο. Ακόμα κι αν τις πλείστες φορές δεν λαμβάνουν ούτε ένα βλέμμα ευχαρίστησης και μετανιώνουν που άφησαν την ξινή να περάσει (σε αντίθεση με το αν άφηναν έναν ομόφυλο τους να περάσει), εξακολουθούν να ελπίζουν πως αυτή τη φορά, η γυναίκα θα κάνει το μυαλό τους να ξεχαστεί και τον κόσμο τους να λάμψει και πάλι.

Λίγα μέτρα πιο κάτω σε μια άλλη κάθετο περίμενε ένας άντρας να τον αφήσει κάποιος να περάσει. Όχι εγώ. Ούτε το πισινός μου. Εγώ δεν θα άφηνα κανέναν να μπει εμπόδιο στον τελικό μου στόχο, κι εκείνος ούτε που τον πρόσεξε. Αν τον άφηνα, όταν τελικά έφτανα στο στρίψιμο στα δεξιά και δεν είχε αυτοκίνητα να κατεβαίνουν από την αντίθετη κατεύθυνση, θα ήμουν ένα αυτοκίνητο πιο πίσω και θα έχανα την ευκαιρία να στρίψω. Μετά από λίγο άφησα μια γυναίκα να περάσει. Ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση κι απλώς ήθελε να στρίψει δεξιά σε μια κάθετο. Άρα δεν θα με καθυστερούσε μπαίνοντας στην ουρά μπροστά μου. Όλα πολιτικά στο μυαλό της γυναίκας.

7 λεπτά και 20 μέτρα αργότερα, η ζωντανή έκφραση του (τελικώς) νεαρού άντρα, δεν άλλαξε καθόλου.

Δύο δράσεις ανιδιοτέλειας που δεν στοιχίζουν τίποτα,

προσφορά του Dr. Ψωνάρας Corner.

Καλές γιορτές!

ΥΓ. Φίλοι εξ Ελλάδος, αν το κείμενο σας έκανε να συγχυστείτε με τα “δεξιά” και τα “αριστερά”, θυμηθείτε πως στην Μεγαλόνησο οδηγούμε “ανάποδα”.

The Final Countdown III

psychia — Sat, 09 Aug 2008 00:01:06 +0000

Δευτέρα 04/08/2008

07:30. Πετάγομαι σαν ελατήριο από το κρεβάτι. Σήμερα είναι η μεγάλη μέρα. Με πολλαπλές τσίμπλες στα μάτια τρέχω στο pc και ελέγχω το inbox. Τίποτα. Λέω “Καλά χαζή είσαι;”. “Ακόμα δεν πιάσαν δουλειά.” Κατουρώ, πλένω τα μούτρα μου, κάνω καφέ, και περιμένω. Και περιμένω. Και περιμένω. Και περιμένω. Η αναμονή είναι ο,τι χειρότερο.

13:45. Χτυπά το τηλέφωνο. Είναι η καθηγήτρια μου. Η καθηγήτρια μου έχει αρκετό καιρό που μου κάθεται στο λαιμό και θέλω να την βήξω και να τη φτύσω, αλλά αυτή τη φορά το τηλεφώνημά της ήταν πολυπόθητο. Είχε μιλήσει με την Διευθύντρια. Προτίμησε αντί να της γράψει γράμμα για το επίπεδο των Σουηδικών μου να την πάρει τηλέφωνο. Και να της πει τα καλύτερα. Και να της αποσπάσει πληροφορίες. Οι πληροφορίες που της απέσπασε έλεγαν πως δεν είχε βρήκε ακόμα χρόνο να μιλήσει με την Αρχίατρο για μένα, όμως την έχω σίγουρη τη θέση. Μένει μόνο να επισημοποιηθεί. Αυτό που με καίει δηλαδή.

17:00. Τελειώνει η εργάσιμη. Τίποτα. Αύριο. Στο κάτω κάτω μου είπε πως θα μου απαντήσει μέσα στην εβδομάδα. Δεν μου είπε πως θα μου απαντήσει ντε και καλά τη Δευτέρα.

Τρίτη 05/08/2008

08:00. Πετάγομαι σαν ελατήριο από το κρεβάτι. Κατουρώ, πλένω τα μούτρα μου, κάνω καφέ μέχρι να πιάσουν δουλειά. Και περιμένω. Και περιμένω. Και περιμένω.

13:00. Ξεκινώ να πάω Uppsala για μάθημα. Στο δρόμο μου ανακατεύονται τα στομάχια καθώς σκέφτομαι την αναμονή μου και την καθηγήτρια μου.

15:00. Όταν την βλέπω είναι χαμογελαστή και με αγκαλιάζει. Νιώθω λίγο καλύτερα. Πέντε λεπτά αργότερα μου λέει κάτι το οποίο δεν καταλαβαίνω. Της λέω “Συγγνώμη, δεν κατάλαβα”. Μου λέει, “Θα έπρεπε να το ήξερες αυτό Psychia!!”, και κουνάει το κεφάλι της πέρα δώθε με αποδοκιμασία. Θέλω να ξεράσω πάνω της. Θυμάμαι στην πρώτη μας συνάντηση που μου είπε, “Μην ανησυχείς για τα λεφτά. Εσύ σαν γιατρός βγάζεις πολύ περισσότερα απ’όσα βγάζω εγώ ως καθηγήτρια.” 35 ευρώ την ώρα. Μαύρα. Τόσα βγάζει αυτή από μένα, ως καθηγήτρια. Εγώ όχι μόνο δεν έχω βγάλει τίποτα, είμαι και 150,000 ευρώ μείον, ως γιατρός. Μετά θυμάμαι τα άλλα. “Είμαι η καλύτερη καθηγήτρια και δεν δέχομαι κουβέντα.” “Οι δικοί μου μαθητές ποτέ δεν κουράζονται στο μάθημα, γιατί είναι πάντα ενδιαφέρον.” Μπορεί και να’χει δίκαιο. Μπορεί μόνο εγώ να θέλω να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα μετά την πολτοποίηση τους. Μπορεί να αποτελώ την εξαίρεση.

15:48. Ξεκινάει το μάθημα.

19:00. Τελειώνει το μάθημα. Την πληρώνω για 3 ώρες. Με ρωτάει “Καλά, πως μετράς τις ώρες εσύ;” Της λέω, “ξεκινήσαμε κατά τις 16:00″. Μου λέει, “Όχι, λίγο νωρίτερα”. Της λέω, “Τι; Εννοείς τα 10 λεπτά; (κάναμε και 20 λεπτά διάλειμμα - έχει μια τάση να με χρεώνει το διάλειμμα γενικά)”. Μου λέει, “Ναι”. Της πετάω ένα 10ευρω και της λέω “Ελπίζω να είσαι ευχαριστημένη τώρα”. Και έφυγα. Και είπα “Κάνε Θεέ μου να μην την ξαναδώ!”

21:30. Φτάνω σπίτι. Κοιτάω το inbox. Τίποτα. Τρώω τα McDonalds μου σαν μουλάρα.

Τετάρτη 06/08/2008

08:00. Μα καλά γιατί ξυπνάω τόσο νωρίς κάθε πρωί; Έχω τίποτα να κάνω; Αν το mail έρθει στις 8 και το δω στις 10 δηλαδή, τι έγινε; Κατούρημα, πλύσιμο, καφές. Και περιμένω. Δεν γίνεται. Σήμερα θα απαντήσει. Δεν είναι δυνατό να με κρατήσει στην τσίτα μέχρι τέλους, μέχρι την Παρασκευή. Και περιμένω.

17:00. Τελείωσε η εργάσιμη κι εγώ ακόμα περιμένω.

19:00. Βγαίνω έξω με την καινούρια μου καλύτερη μου φίλη. Είναι μισή Κύπρια και μισή Σουηδέζα. Είμαστε και συνονόματες. Την λένε Psychia Ψυχασθενοπούλου αλλά στα Σουηδικά. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Παγοχώρα. Με βρήκε στο facebook. Την πρώτη φορά που βρεθήκαμε για να γνωριστούμε, χωρίσαμε μεθυσμένες οκτώ ώρες μετά. Μεταξύ μας μιλάμε Σουηδικά, Ελληνικά και Αγγλικά. Κυρίως Αγγλικά όμως γιατί τα Ελληνικά της και τα Σουηδικά μου είναι τρία και μετά το τρίτο ποτήρι δε γίνεται να συνεννοηθούμε. Η συνονόματη μου καινούρια μου καλύτερη μου φίλη, μου επιβάλει όπως φτύσω επί τέλους την καθηγήτρια μου που με γδέρνει οικονομικά και ψυχολογικά. Τελείωσαν οι διακοπές των Σουηδών. Επέστρεψαν πίσω. Θα βρω μια άλλη. Στη Στοκχόλμη. Τι το πιο απλό;

02:00. Μπαίνω σπίτι. Βαδίζω και παραπατώ. Πάλι γέλασα μέχρι κατουρήματος. Πάντα είναι έτσι μαζί της. Αν ήμουν λεσβία θα την παντρευόμουνα. Κι αυτή το ίδιο. Γιατί άλλωστε μου έκανε το καλύτερο κομπλιμέντο; Αλλά δυστυχώς είμαστε στρέιτ. Καραστρέιτ.

Πέμπτη 07/08/2008

12:30. Λέω, “Άου… η κεφάλα μου”. Καλύτερα με hangover και στ’αρχίδια μου παρά φρέσκια και στην τσίτα. Κατούρημα, πλύσιμο, καφές. Μα πόσο αργά κινούμαι; Πήγε 13:00. Τίποτα στο inbox.

17:00. Κοιτάω το inbox άλλη μια φορά. Σύνολο δύο. Λες να αποθεραπεύτηκα; Η εργάσιμη τελείωσε μα δεν περιμένω τίποτα. Κι αύριο μέρα είναι.

Παρασκευή 08/08/2008

08:00. Ισιώνει ο νούρος του σηύλλου;

10:00. Στέλνω εγώ email.

Γειά σου Διευθύντρια!

Σου γράφω για να σε υπενθυμίσω για την απάντηση που περιμένω (και περιμένω και περιμένω).

Ελπίζω να επανέλθεις σύντομα.

Καλό Σαββατοκύριακο!

Φιλικούς χαιρετισμούς,

Psychia.

10:24. Επανήλθε σύντομα.

Γειά σου Psychia!

Η Αρχίατρος ήταν εδώ όλη αυτή τη βδομάδα, μα ξέρω πως είχε πάρα πολλά να κάνει. Όμως υποσχέθηκε πως θα επικοινωνήσει μαζί σου για μια περεταίρω συνάντηση. Θέλει πολύ να σε γνωρίσει και σίγουρα θα το κάνει!

Να είσαι καλά!

Διευθύντρια

Δεν είναι “ναι”. Δεν είναι “όχι”. Είναι “περίμενε”. Η αναμονή είναι ο,τι χειρότερο. Δε λέει πόσο να περιμένω. Αλλά εγώ έχω την Πράκτωρ. Η Πράκτωρ μου είπε πως η Αρχίατρος θα ξαναλείψει για άλλες 2 εβδομάδες. Άρα “περίμενε” λίγο-πολύ μέχρι το τέλος του μήνα. Εντωμεταξύ έχω ρισκάρει. Έχω φύγει από το κωλοδιαμέρισμα στο γαμοσηιστάν που νοίκιαζα για μια περιουσία τον μήνα. Με φιλοξενεί η πρώτη μου συγκάτοικος. Προσωρινά. Μέχρι να αρχίσω να ψάχνω για άλλο διαμέρισμα, στο Örebro (αν ήταν “ναι”) ή στη Στοκχόλμη (αν ήταν “όχι”). Τώρα τι;

11:00. Σταματάω να κοιτάω το κενό, σταματάω να νιώθω παραλυμένη. Όχι ως δια μαγείας. Η συγκάτοικος μου με τράβηξε με το ζόρι. Λέει “Πάμε να αγοράσουμε κρασιά και φαγώσιμα”. Λέω “Ναι πάμε”. Λέει “ΤΩΡΑ”. Ο καιρός είναι κρύος και ο μουντός ουρανός μας φτύνει άλλοτε διακριτικά και άλλοτε στα μούτρα την τελευταία βδομάδα στην Παγόχωρα. Οι αφόρητες ζέστες κράτησαν μόλις 10 μέρες. Και μετά μπήκε ο Αύγουστός. Πάνε αυτά. Φορμίτσες, μπουφανάκι, ομπρελίτσα και έξω.

18:00. Μιλάω με τους γονείς μου. Τους λέω τα καθέκαστα. Τους λέω πως δεν ξαναπάω στην καθηγήτρια μου. Τους λέω πως μέχρι να βρω άλλη έχω πολλά να δουλέψω κι από μόνη μου. Διαβάζω Σουηδικό λογοτεχνικό και εμπλουτίζω το λεξιλόγιο μου. Παράλληλα λύνω συνεχώς γραμματικές ασκήσεις. Τους λέω τι να κάθομαι εδώ να περιμένω; Τους λέω “Να έρθω Κύπρο;”.

18:15. Παίρνω την καθηγήτρια μου και δεν απαντά. Ευτυχώς. Δεν θέλω να την ακούσω. Ούτε να της απευθύνω τον λόγο. Της στέλνω email. Ναι. Την χώρισα από email. Δεν έχω άλλες εκκρεμότητες.

I’m coming home baby…!

Που Πας Ξεβράκωτη στ’Αγγούρια?

psychia — Wed, 30 Jul 2008 09:51:43 +0000

Ήμουν που λες στη Βουδαπέστη. Ήταν Κυριακή και είχαμε μαζευτεί κάπου, προφανώς δεν έχει σημασία ο χώρος γιατί δεν τον θυμάμαι. Εκεί ήταν ο φίλος μου ο Πρόεδρος, καθώς και άτομα που σπουδάζανε στο Σέγκετ, και προφανώς είχαν έρθει Βουδαπέστη για το Σαββατοκύριακο, όπως συνηθίζανε. Εκεί ήταν και ο Άρης ο παροδικός επισκέπτης μου, και επίσης εκεί ήταν και άτομα που δεν είχαν καμία σχέση με τη Βουδαπέστη, όπως ένας γκόμενος που είχα προ αρχαιοτάτων χρόνων (δεκαετία και βάλε), ο Μιχάλης, με τον οποίο πρέπει να είχα μυστικό από τον Άρη φλερτ, μια που παρά τις καλές φιλικές μας σχέσεις μετά τον χωρισμό μας, θεωρούσα πως δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι για να δεχτούμε πως είτε ο ένας είτε ο άλλος έχει προχωρήσει.

Τα παιδιά του Σέγκετ, την επομένη, τη Δευτέρα δηλαδή, θα ανεβάζανε ένα θεατρικό για τους ελληνόφωνες φοιτητές του Σέγκετ, και ζητήσανε από μένα να παίξω έναν από τους ρόλους, καθώς γνωρίζανε ότι το’χω κρίνοντας από τις θεατρικές παραστάσεις που είχα ανεβάσει στη Βουδαπέστη. Δέχτηκα μετά χαράς! Χρειαζόντουσαν όμως κι έναν άντρα, και ο μόνος που προσφέρθηκε με ενθουσιασμό ήταν ο Μιχάλης.

Τα παιδιά του Σέγκετ αναχωρήσανε για Σέγκετ, κι ο καθένας από μας πήγε σπίτι του για να συναντηθούμε την επομένη, τη Δευτέρα δηλαδή, και να πάμε όλοι μαζί Σέγκετ για την παράσταση. Εγώ πήγα σε ένα σπίτι όπου έμενα με τους γονείς μου (!!). Εκεί ακούστηκε η φωνή της λογικής (της μάνας μου δηλαδή) η οποία μου έκανε τον ενθουσιασμό θρύψαλα:

- Η παράσταση είναι έτοιμη ή θα την γράψεις εσύ;

- Δεν ξέρω.

- Κι αν είναι έτοιμη, ποιο ρόλο θα’χεις;

- Δεν ξέρω.

- Δεν θα’πρεπε να διαβάσεις το κείμενο πρώτα; Τι θα πας να παίξεις;

- Δεν ξέρω.

- Αν θα την γράψεις εσύ, πότε θα το κάνεις;

- Δεν ξέρω.

- Μήπως θα αυτοσχεδιάσετε;

- Αχ μακάρι!!

Όπως ήταν αναμενόμενο, με πλυμμήρισε το άγχος. Όμως δεν σκέφτηκα ούτε μια στιγμή να πυροβολήσω το Σέγκετ. Είχα δεσμευτεί κι αυτό ήταν δυνατότερο από την ασχετοσύνη μου.

Την επομένη, τη Δευτέρα δηλαδή, φορτονόμαστε όλοι στο τρένο για Σέγκετ. Μοιράστηκα τις ανησυχίες μου με τον Μιχάλη, κι αυτός το μόνο που είπε ανάμεσα σε χάχανα ήταν “Έλα καλέ, σιγά. Ότι κι αν είναι εμείς θα περάσουμε καλά!”. Αυτό κάπως με ηρέμησε. Δυόμιση ώρες μετά μας υποδέχτηκαν στον σταθμό τα παιδιά του Σέγκετ. Και μας πάνε απ’ευθείας στον χώρο όπου θα λάμβανε χώρα η παράσταση. Εκεί πληροφορήθηκα πως υπήρχε σενάριο.

Καθώς περίμενα να μου το φέρουνε, καθόμουν με τον Πρόεδρο, τον Μιχάλη, και τον Άρη. Και τότε ο Μιχάλης άνοιξε το στόμα του και είπε προ-πο: “Δεν είναι τέλεια που είμαστε μαζί εδώ τώρα; Μαζί σου περνάω υπέροχα! Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να φαντάζομαι το μέλλον μας.” Έβλεπα τον Άρη με την άκρη του ενός μου ματιού ενώ με το άλλο έκανα νόημα στον Μιχάλη να σκάσει. Ο Άρης είχε σκύψει το κεφάλι και δεν έλεγε τίποτα. Μάλλον προσπαθούσε να χωνέψει το τι είχε ακούσει. Ο Μιχάλης χαπάρι δεν πήρε, παρά την αλληθωρία μου. Με αγκαλιάζει και συνεχίζει: “Εσύ πως βλέπεις το μέλλον μαζί μου;” Ήθελα να του πω, “Δεν ξέρω για το μέλλον μαζί σου, πάντως το δικό μου το βλέπω βαθιά μέσα στη γη μια που πολύ θα ήθελα να ανοίξει και να με καταπιεί, αυτή τη στιγμή!”. Αντ’αυτού, πήρα βαθιά αναπνοή σκεφτόμενη πως ότι έγινε έγινε και δυστυχώς δεν μπορώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω (αν μπορούσα θα διάβαζα το σενάριο τουλάχιστον), και είπα με σκοτεινιασμένο βλέμμα, “Δεν ξέρω Μιχάλη μου. Πόσο φωτεινό να είναι όταν εγώ είμαι εδώ κι εσύ είσαι αλλού;”. Ο Μιχάλης σαν κλασσικός χαρούμενος και αισιόδοξος άνθρωπος δεν πτοείται, δεν τα βάζει κάτω, και φυσικά, δεν βγάζει τον σκασμό. “Οι αποστάσεις σήμερα είναι τόσο μικρές! Θα μπορώ να πετάγομαι να σε βλέπω κάθε εβδομάδα!”. “Έχω ήδη κάνει την απόσταση. Με τον σωστό άνθρωπο μπορεί να είναι ωραίο. Δεν παύει όμως να είναι βασανιστικό, και δεν με βλέπω να το ξανακάνω.” Επί τέλους ήρθε το σενάριο κι εγώ έγινα καπνός!

Το πήρα στα χέρια μου και ανακάλυψα πως ήταν καμιά διακοσαριά σελίδες, κι εγώ κατείχα έναν από τους πρωταγονιστικούς ρόλους. Ο Μιχάλης έναν μικρότερο. Άρχισα να το διαβάζω και ανακάλυψα πως ήταν γραμμένο σε greeklish και είχα την πρώτη ατάκα η οποία έλεγε “Na men mou fonazeis emena! Eipa sou pos eshei katsarides tzai xereis poso polla fooumai tis katsarides epeidh oi katsarides en katsarides!!”. (Περιορισμένης φαντασίας σενάριο.) Την έμαθα. Αλλά δεν προλάβαινα να μάθω τίποτα άλλο. Η παράσταση όπου να’ναι ξεκινούσε! Αν είχα διαβάσει τουλάχιστον το κείμενο προηγουμένως, θα μπορούσα να αυτοσχεδιάσω κάτι! Αλλά τώρα που δεν είχα ιδέα για τη συνέχεια της ιστορίας, τι σκατά θα έλεγα; Πότε έβγαινα στη σκηνή; Πότε μιλούσα;

“Έλα καλέ, σιγά. Ότι κι αν είναι εμείς θα περάσουμε καλά!” Τα λόγια του Μιχάλη ηχούσαν στα αυτιά μου σαν ληγμένο ηρεμιστικό. Είναι πολύ σημαντικό για μένα ο,τι αναλαμβάνω να το φέρνω εις πέρας στο έπακρο. Αυτή τη φορά θα γινόταν το άκρως αντίθετο. Το μόνο που με παρηγορούσε ήταν το ότι δεν ήμουν μόνη μου. Σκατά θα τα’κανε και ο Μιχάλης.

“Παιδιά ξεκινάμε!!”

Εμφανίζεται και ο Μιχάλης μες την τρελλή χαρά και μου λέει,

- Εγώ θα φύγω.

- ΤΙ?? Γιατί??

- Ε βαρέθηκα λίγο!

- Τι εννοείς βαρέθηκες?? Έχουμε παράσταση!

- Δεν θα παίξω βρε.

- Κι εγώ??

Με τραβούσανε ήδη για να βγω στη σκηνή. Ο Μιχάλης μου έκανε γειά μες το χαμόγελο, όπως και το σήμα της επιτυχίας, thumbs up.

Τι ώρα είναι; Ζέστη! Πολλή ζέστη! Τι ώρα είναι; Έχω μετακόμιση!

Ξύπνησα ιδρωμένη. Η ώρα ήταν 09:18. Καλά είναι, σκέφτηκα. Δεν άργησα πολύ. Νιώθω μια πίεση στο κεφάλι, ελπίζω να μην γίνει πονοκέφαλος. Άνοιξα το στόμα μου διάπλατα και ανακάλυψα πως η γναθική μου κλείδωση πονούσε. Πάλι έτριζα τα δόντια μου. Καθώς άνοιγα τα παράθυρα να αεριστεί το σπίτι, σκεφτόμουνα το όνειρο και τι μπορεί να σημαίνει. Σπανίως βλέπω όνειρα, πόσο μάλλον τόσο ζωντανά, που να τα θυμάμαι μεταγενέστερα με μεγάλη λεπτομέρεια.

Την ερχόμενη Δευτέρα θα έχω την επίσημη απάντηση του ίντερβιου. Αν είναι θετική θα ενθουσιαστώ τόσο πολύ ώστε να μην σκεφτώ τις συνέπειες. Παρ’όλο που το’χω το θέμα, δεν θα ξέρω να βγάλω τα μάτια μου. Θα ξέρω μόνο την πρώτη Σουηδική ατάκα και ακολούθως το σενάριο θα μου είναι άγνωστο. Θα πρέπει να αυτοσχεδιάσω και πιθανότατα θα τα κάνω σκατά. Και σ’όλο αυτό θα είμαι μόνη. Ή τουλάχιστον αυτό ήθελε να μου πει το όνειρο.

Η Βουδαπέστη μπορεί να έπαιζε τον ρόλο του οικείου, του μέρους όπου μπορώ να κάνω τα πάντα και να νιώθω άνετη, γιατί το γνωρίζω. Έξι χρόνια έζησα εκεί.

Το Σέγκετ μάλλον έπαιζε τον ρόλο του αγνώστου, του Örebro.

Τα παιδιά του Σέγκετ μπορεί να παίζαν τον ρόλο της φίλης μου της Πράκτωρ, που χαίρεται πολύ που θα δουλέψουμε μαζί, αλλά αυτή γνωρίζει το σενάριο, αφού δουλεύει εκεί τα τελευταία 2 χρόνια, κι έτσι είναι πολύ πιο ήρεμη από μένα.

Ο Μιχάλης μπορεί να έπαιζε τον ρόλο του φανταστικού, θετικού συντρόφου, που πιθανότατα να νιώθω πως έχω ανάγκη. Ο οποίος παρόλο που με νοιάζεται, δεν σημαίνει πως μπορεί να μοιραστεί και την δική μου προσωπική φουρτούνα. Θα είναι απλός θεατής. Και αυτή είναι μάλλον η απόσταση που θα με κάνει να μην μπορέσω να συνυπάρξω μαζί του.

Ο Άρης μπορεί να έπαιζε τον ρόλο του παροδικού μου επισκέπτη, της ντροπής μου, της ντροπής της αποτυχίας, της ντροπής που θα ήθελα να κρύψω, να κρατήσω μυστική, μα αργά ή γρήγορα θα φανερωθεί.

Και οι γονείς μου; Αυτοί μάλλον έπαιζαν το alter ego μου, που είναι εκεί για να με προσγειώνει, και μαζί του να νιώθω πως δεν υπάρχει ντροπή, σε όποια αποτυχία.

Ή μπορεί το όνειρο να ήθελε να μου πει κάτι εντελώς διαφορετικό. Που να ξέρω; Ο Φρόυντ είμαι;

Πάω να κάνω καμιά risky μετακόμιση.

“Γιατροί” να σου Πετύχουν!

psychia — Mon, 28 Jul 2008 10:43:38 +0000

Έκλεισα την τελευταία μου ανάρτηση λέγοντας τα εξής:

Ο καθένας κάνει τις επιλογές του και όλα εδώ πληρώνονται. Μόνο που στην περίπτωση των γιατρών, πολλές είναι οι φορές που πληρώνουν άλλοι.

Κάποιες φορές το “πληρώνουν”, εκτός από μεταφορικά, γίνεται και κυριολεκτικά. Πρόσφατα στην μεγαλόνησο, κάποιοι συνάδελφοι που έχουν αναγάγει αυτή την πληρωμή των άλλων σε επιστήμη, αποφάσισαν να πάρουν την επιστήμη τους ένα βήμα πάρα κάτω. Ένας εξ αυτών αποφάσισε να πάρει τον 99χρονο Ερωτόκριτο Κωνσταντίνου στα δικαστήρια, γιατί δεν είχε να πληρώσει 2,306,61 ευρώ τα οποία τον χρέωσε κατά τη διάρκεια της 10ήμερης νοσηλείας του σε ιδιωτική πολυκλινική της πρωτεύουσας. Να σημειωθεί πως στις χρεώσεις δεν συμπεριλαμβάνεται η νοσηλεία αυτή καθ’αυτή. Η νοσηλεία στοίχισε 3724,75 ευρώ, τα οποία ο γέρος χρωστάει στην πολυκλινική. Οι χρεώσεις αυτού που θέλει να ονομάζεται γιατρός γιατί έχει ένα κωλοχάρτι που του δίνει τον τίτλο, έχουν να κάνουν κυρίως με τις πρωινές και απογευματινές επισκέψεις των 3ων λεπτών, τις οποίες χρέωνε 102 ευρώ και άλλα 102 ευρώ αντίστοιχα. Δηλαδή 205 ευρώ την ημέρα για 6 λεπτά υπηρεσίας. Άλλα 120 ευρώ χρέωσε τον γέρο για ένα τηλεφώνημα (!!) που έκανε σε άλλη κλινική για ένα φάρμακο για την περίπτωσή του, και τα υπόλοιπα είχαν να κάνουν με παρόμοιας φύσης κλεψιές, όπως η κατ οίκον επίσκεψη και η εισαγωγή του γέρου στην πολυκλινική (188 ευρώ).

Το γεγονός ότι υπάρχουν δημόσια νοσηλευτήρια που παρέχουν αυτές τις υπηρεσίες δωρεάν, είναι ένα θέμα το οποίο έπρεπε να λάβει υπόψιν του ο φίλος του κυρίου Ερωτόκριτου που αναλαμβάνει τέτοιου είδους αποφάσεις για τον ίδιο.

Το γεγονός όμως πως ένας ιδιωτικός γιατρός δικαιούται να χρεώνει όσα θέλει νοουμένου πως ο ασθενής του δεν είναι ασφαλισμένος (γιατί αν είναι ασφαλισμένος ο γιατρός είναι αναγκασμένος να χρεώσει μέχρι και το μέγιστο ποσό που νομικά δικαιούται), έτσι κι αλλιώς δεν το καταλαβαίνω, και δεν δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα. Ειδικά όταν θέλει να χρεώνει 102 ευρώ την 3λεπτη επίσκεψη! Αυτό δεν είναι χρέωση. Είναι, όπως λέει και ο γέρος που παρά τα 99 του χρόνια έχει άριστη διαύγεια πνεύματος, ΛΗΣΤΕΙΑ.

Έγινε σούσουρο στον τύπο (όχι φυσικά ολόκληρο τον τύπο - στην Κύπρο βρισκόμαστε), και ακολούθως έγινε κάτι το πρωτοφανές για τα Κυπριακά δεδομένα: Άλλοι συνάδελφοι αντέδρασαν αγανακτισμένοι και κατηγόρησαν έντονα τον κλέφτη, αψηφώντας την ηλίθια σε πολλές περιπτώσεις, συναδελφική αλληλεγγύη, που στοιχειώνει αυτό το επάγγελμα. Το ίδιο έκανε και ο πρόεδρος του Παγκύπριου Ιατρικού Συνδέσμου όταν επικοινώνησε μαζί του ο “Π” και τον έπιασε αδιάβαστο, καθώς δεν είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή ενημερωθεί για αυτά τα αίσχη. Ακολούθως η απόφαση του Π.Ι.Σ. βγήκε υπέρ του κλέφτη (classic - στην Κύπρο βρισκόμαστε) του οποίου δυστυχώς το όνομα δεν δημοσιοποιήθηκε. Σαν θρασύδειλος που σέβεται τον εαυτό του, το θράσος να σέρνει τον γέρο στα δικαστήρια το έχει, το θάρρος να φανερωθεί όμως, όχι.

Εγώ πάλι, ένα έχω να πω σε όλους αυτούς που μετέτρεψαν την ιατρική σε εμπόριο διαμαντιού:

Μακάρι να σας τα φαν οι γιατροί!!

Επάγγελμα: Γιατρός

psychia — Sat, 26 Jul 2008 13:39:00 +0000

Για να αποφασίσει κανείς να σπουδάσει ιατρική, πληρεί μία ή περισσότερες από τις παρακάτω προϋποθέσεις:

1. Είναι αθεράπευτα ρομαντικός: «Θα γίνω γιατρός για να βοηθώ τον κόσμο».

2. Έχει την (ψευδή πλέον) εντύπωση πως θα βγάλει πολλά λεφτά.

3. Έχει τεράστια δίψα για μόρφωση.

4. Έχει την εντύπωση πως είναι καλύτερος από όλους τους άλλους.

5. Θέλει να είναι το κέντρο εντυπώσεων και επιβράβευσης.

6. Είναι πολύ έξυπνος.

7. Είναι πολύ καλός μαθητής στο σχολείο.

8. Έχει μεγάλη όρεξη να επενδύσει 10 χρόνια από τη ζωή του σε αυτή τη σπουδή.

9. Είναι οι γονείς του γιατροί και τον έχουν πείσει πως όλα τα υπόλοιπα επαγγέλματα είναι υποδεέστερα.

10. Οι γονείς του δεν είναι γιατροί και τον έχουν πείσει πως όλα τα υπόλοιπα επαγγέλματα είναι υποδεέστερα.

Όταν κανείς αποφασίσει να σπουδάσει ιατρική, αγνοεί ένα ή περισσότερα από τα πάρα κάτω:

1. Σε μερικά χρόνια ο ρομαντισμός του θα μετατραπεί σε κυνισμό.

2. Αν ποτέ βγάλει λεφτά με τον σημερινό ανταγωνισμό, θα είναι στα 40 του.

3. Όσα περισσότερα μαθαίνεις, τόσα πιο λίγα ξέρεις.

4. Θα συναντήσει καλύτερους του και η φρίκη θα είναι δυσβάσταχτη.

5. Η επιβράβευση είναι πάντα μικρότερη από τον κόπο.

6. Η εξυπνάδα δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να βγάλεις την ιατρική. Ο κώλος (που φυτρώνει στην καρέκλα) είναι.

7. Δεν φτάνει να είσαι καλός μαθητής. Χρειάζεται να είσαι και μαζόχας.

8. Τα 10 χρόνια τελικά είναι 12-20. Είναι και τα νιώθει πολύ περισσότερα απ’όσο φανταζόταν.

9. Ευτυχώς που οι γονείς του ήταν γιατροί γιατί αλλιώς θα σου’λεγα αν θα είχε ‘πελατεία’.

10. Αν όλα τα υπόλοιπα επαγγέλματα ήταν υποδεέστερα, αυτοί που τα ασκούν δεν θα ήταν πιο ευτυχισμένοι από αυτόν.

Οι φοιτητές ιατρικής τα παίρνουν στην επανάληψη 4389284 εκατομμύρια του εξής διαλόγου:

- Είσαι φοιτητής;

- Ναι.

- Τι σπουδάζεις;

- Γιατρός.

- Τι γιατρός;

- Γκρρρρρ…!

Και εξηγούμαι. Η ιατρική σπουδή αποτελείται από 6 χρόνια (με την προϋπόθεση πως δεν χάνεις χρονιές στην πορεία). Κατά τη διάρκεια αυτών των σπουδών κάνεις εργαστηριακά μαθήματα όπως είναι η χημεία, η βιολογία, η βιοχημεία, θεωρητικά μαθήματα όπως είναι τα λατινικά, η φυσιολογία, η φαρμακολογία, η δημόσια υγιεινή, η ψυχολογία κτλ, πτωματομαθήματα όπως είναι η ανατομία, η παθολογοανατομία και η ιατροδικαστική, και πρακτικά μαθήματα όπως είναι η παθολογία, η χειρουργική, η γυναικολογία, η νευρολογία, η ψυχιατρική, η καρδιολογία, η δερματολογία, η παιδιατρική και κοκ.

Αποφοιτώντας από αυτόν τον γολγοθά, παίρνεις επίσημα τον τίτλο Δρ ή MD (Medical Doctor). Είσαι δηλαδή ένας γενικός γιατρός. Όχι παθολόγος. Γενικός γιατρός. Δηλαδή ξέρεις λίγο απ’όλα. Ο παθολόγος είναι ειδικός γιατρός (δες πάρα κάτω). Οπότε προτείνω στους μέχρι πρότινος αστοιχείωτους, όταν μιλάνε με φοιτητές ιατρικής, αντί της ερώτησης «τι γιατρός», να κάνουν την ερώτηση, «σε ποιο έτος είσαι;» αν επιζητούν μια σύντομη απάντηση, «πως και έτσι;» αν θέλουν μια μακροσκελή απάντηση, ή «ποια ειδικότητα σε ενδιαφέρει μεταγενέστερα;» αν όντως ενδιαφέρονται να μάθουν.

Μετά απ’όλα αυτά, όταν δεν είσαι πλέον φοιτητής, έρχεται το σκέλος, τι γιατρός. Αυτό αποτελείται από 5-8 χρόνια ειδικότητας πάνω σε έναν από τους δεκάδες κλάδους της ιατρικής. Χρειάζονται τόσα πολλά χρόνια εξάσκησης για να μπορείς να αναλάβεις εντελώς μόνος σου ασθενή. Κατά τη διάρκεια της ειδικότητας είσαι εργαζόμενος και πληρώνεσαι. Στις πλείστες χώρες του κόσμου δουλεύεις πολύ περισσότερες ώρες από τους υπόλοιπους ενώ πληρώνεσαι πολύ λιγότερα από τους υπόλοιπους.

Έχουμε τις παθολογικές ειδικότητες για παράδειγμα γενική παθολογία, ενδοκρινολογία, γαστρεντερολογία, δερματολογία, παιδιατρική, ογκολογία, ρευματολογία κτλ. Ονομάζονται παθολογικές γιατί είναι παρακλάδια του τεράστιου κλάδου που ονομάζεται παθολογία ή internal medicine (στο πανεπιστήμιο διαρκεί 4 χρόνια), και ένα μέρος της ειδικότητάς σου (συνήθως τα 2 πρώτα χρόνια) κάνεις γενική παθολογία. Είναι ως επί το πλείστο θεωρητικές ειδικότητες. «Οι παθολόγοι ξέρουν τα πάντα, μα δεν κάνουν τίποτα (το επεμβατικό).»

Μετά έχουμε τις χειρουργικές ειδικότητες, για παράδειγμα γενική χειρουργική, καρδιοχειρουργική, ορθοπεδική (χειρουργική), παιδοχειρουργική, πλαστική και οτιδήποτε άλλο τελειώνει σε –χειρουργική. Και πάλι τα 2 πρώτα χρόνια της ειδικότητάς σου κάνεις γενική χειρουργική. Είναι ως επί το πλείστο πρακτικές ειδικότητες. «Οι χειρούργοι δεν ξέρουν τίποτα (το θεωρητικό), μα κάνουν τα πάντα.»

Μετά έχουμε τις εργαστηριακές ειδικότητες, για παράδειγμα αιματολογία, πυρηνική ιατρική, κυτταρολογία, μικροβιολογία, ιστοπαθολογία κτλ. Αυτές εμπίπτουν στην παθολογία όμως η επαφή με ασθενείς είναι από μικρότερη έως απούσα. «Οι εργαστηριακοί ξέρουν κάτι, μα δεν κάνουν τίποτα (απολύτως).»

Και ακολούθως έχουμε τις ξέμπαρκες ειδικότητες όπως είναι η ακτινολογία, η αναισθησιολογία, η νευρολογία, η παθολογοανατομία, η ιατροδικαστική κοκ. Αυτές έχουν λίγο από παθολογία, λίγο από χειρουργική, λίγο από ψυχιατρική, λίγο απ’όλα τέλος πάντων, αλλά δεν ανήκουν ξεκάθαρα σε καμία από τις πιο πάνω κατηγορίες. «Οι ξέμπαρκοι ξέρουν τα πάντα, μα δεν έχουν περιθώριο να κάνουν τίποτα.»

Και σε μια κατηγορία μόνη της, έχουμε την ψυχιατρική την οποία θα αναλύσουμε σε άλλη ανάρτηση. «Οι ψυχίατροι ακούνε τα πάντα, μα δεν πιστεύουν τίποτα.»

Ιατρικός Χαρακτήρας

Βάση της ειδικότητας μπορείς να καταλήξεις σε κάποια στερεότυπα του χαρακτήρα του εκάστοτε γιατρού.

Παθολογική ειδικότητα: Οι γιατροί αυτοί είναι αισθητικά αποκρουστικοί. Δεν βλέπονται, φορούν γυαλάκια, έχουν σπυράκια, και έχουν μαλλί «ήρθα όπως ξύπνησα». Η παρέα τους είναι εξαιρετικά βαρετή μια που μιλάνε μόνο για ιατρική, ενώ τους λείπουν περεταίρω ενδιαφέροντα. Τα αστεία τους είναι στο πλαίσιο του «Αχ! Πάλι το ξέχασα. Λες να’χω Αλζχάιμερ; ΑΧΑΧΑΧΑ!!». Όχι. Δεν έχουν πλάκα. Όχι μόνο θυμούνται το ονοματεπώνυμο όλων των ασθενών τους, θυμούνται και αυτά των συγγενών του όπως και όλες τις τιμές των αναλύσεων του καθένα με λεπτομέρεια: «Πριν 4 μέρες είχε κάλλιο 2.8 ενώ εχτές είχε 4.2. Σήμερα έχει 3.9.» Ζουν σε συμβατικούς γάμους που πιθανότατα κάναν μετά προξενιού, ενώ η πιθανότατα ο/η σύζυγος τους να τους κερατώνει είναι τεράστια.

Χειρουργική ειδικότητα: Οι γιατροί αυτοί είναι συνήθως άντρες. Μάτσο άντρες που είτε προσέχουν την εμφάνισή τους φορώντας φακούς επαφής, πηγαίνοντας καθημερινά γυμναστήριο και κάνοντας βάρη, κάνοντας αποτρίχωση στα πόδια και στο στήθος, ξυρίζοντας τα αρχίδια τους κτλ, είτε έχουν την εμφάνιση χασάπη που απολαμβάνει καθημερινά 3 κιλά μοσχαράκι γάλακτος. Είναι αυτοί που πάσχουν συχνότερα από το λεγόμενο «God complex». Η παρέα τους (αν καταδεχτούν να σε κάνουν παρέα) είναι εξαιρετικά βαρετή μια που μιλάνε μόνο για τον τέλειο εαυτό τους και την ανεπάρκεια των συναδέλφων τους γένους θηλυκού, σαν νάρκισσοι και μισογύνηδες που είναι αντίστοιχα. Τα αστεία τους είναι στο πλαίσιο του «Δεν βρίσκω πουθενά τα κλειδιά μου. Αμάν! Λες να μου πέσαν μέσα στον ασθενή που άνοιξα το απόγευμα; ΑΧΑΧΑΧΑ!!». Ναι. Είναι μακάβριοι. Τα ονόματα των ασθενών τους είναι «Χολοκυστεκτομή», «Οξεία Σκωληκοειδίτιδα», «Αποφρακτικός Ιλεός» κοκ. Έχουν πολλαπλά διαζύγια τα οποία χάσανε στο δικαστήριο για μοιχεία κατ’επανάληψη.

Οι δύο πάρα πάνω είναι οι αιώνιοι αντίπαλοι. Διαφωνούν πάντα ως προς την αντιμετώπιση του ασθενή: Οι μεν θέλουν να του δώσουν χάπια whatever the case, ενώ οι δε θέλουν να τον ανοίξουν whatever the case.

Εργαστηριακή ειδικότητα: Οι γιατροί αυτοί είναι ανασφαλείς όσον αφορά την επαφή τους με ασθενείς. Με εξαίρεση τα ματομπούκαλα, προσέχουν την εμφάνιση τους γιατί θέλουν να αρέσουν στο μικροσκόπιο τους. Το μικροσκόπιο είναι ο καλύτερος φίλος του αντικοινωνικού γιατρού. Η παρέα τους έχει ενδιαφέρον γιατί μόνο απ’αυτούς μπορείς να μάθεις πως υπάρχει βακτήριο που ονομάζεται rikettsia tsutsugamushi. Διανύουν ήρεμες ζωές παρόμοιες με αυτή του τραπεζικού υπαλλήλου.

Ξέμπαρκη ειδικότητα: Οι γιατροί αυτοί πάσχουν από κόμπλεξ κατωτερότητας. Δεν χωνεύουν κανέναν συνάδελφο τους γιατί οι δεύτεροι τους έχουν πείσει πως δεν είναι πραγματικά γιατροί, μόνο διακοσμητικά στοιχεία. Σαν αποτέλεσμα, συμπεριφέρονται λες και δεν υπάρχουν άλλες ειδικότητες εξίσου σημαντικές όσο η δική τους. Η επαφή τους με ασθενείς είναι σχεδόν απούσα. Οι αναισθησιολόγοι αγγίζουν ασθενείς μόνο για να τους διασωλινώσουν ή να τους βάλουν πεταλούδα, ενώ οι ακτινολόγοι τους βλέπουν μέσα από το τζάμι που χωρίζει τον υπολογιστή τους από το μηχάνημα του αξωνικού. Οι δεύτεροι είναι πολύ παράξενα τυπάκια γιατί περνούν μια ζωή μες το σκότος. Οι παθολογοανατόμοι και ιατροδικαστές ξέρουν τα πάντα για όλες τις ασθένειες αλλά είναι τρία λεπτά αργοπορημένοι. Το 95% των ασθενών κάποιου νευρολόγου δεν έχει ελπίδα καλυτέρευσης. Με άλλα λόγια, σάστα τζαι εγύρασιν. Τα αστεία τους είναι στο πλαίσιο του «Δεν γνωρίζω τι πάει να πει αστείο και δεν γελάω ποτέ». Οι ζωές τους είναι άστατες λόγω του άστατου ψυχικού τους κόσμου.

Ψυχιατρική ειδικότητα: Οι γιατροί αυτοί έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο. Αυτό του χασίματος της μπάλας. Δεν έχουν επαφή με συναδέλφους άλλων ειδικοτήτων γιατί δεν χρειάζονται άλλους να δημιουργούν παρανοϊκές καταστάσεις γύρω τους. Μπορούν και από μόνοι τους. Η παρέα τους είναι ιδιάζουσα γιατί δεν ξέρεις πότε μιλάνε σοβαρά και πότε κάνουν πλάκα. Τα αστεία τους είναι στο πλαίσιο του «Η ζωή είναι ωραία! Ειδικά μετά την ανακάλυψη του Xanax. ΑΧΑΧΑΧΑ!». Ναι. Είναι αρρωστημένοι. Είναι οι γιατροί πιο επιρρεπείς στις εξαρτήσεις και στην αυτοκτονικότητα. Είναι συνήθως ανύπαντροι γιατί… ποιος/α να τους πάρει;

Σε τελική ανάλυση ένας γιατρός έχει τον σπάνιο συνδυασμό του ενδιαφέροντας κάθετος βαρετός χαρακτήρας. Είναι επίσης αρκετά ψωνισμένος με την πάρτη του, είτε αυτό είναι εμφανέστατο, είτε αυτό είναι κρυμμένο πίσω από ένα πέπλο απαισιοδοξίας και κυνισμού. Δεν είναι τυχαίο που όσοι μπλόγκερς είναι γιατροί το κράζουν είτε μέσω του ψευδωνύμου τους, είτε μέσω του ονόματος του ιστολογίου τους, είτε μέσω και των δύο. Πόσους άλλους μπλόγκερς έχετε δει να κοκορεύονται για το επάγγελμα τους; Μόνο οι γιατροί και κάποιοι άλλοι επιστήμονες (φυσικοί, χημικοί, αρχιτέκτονες). Είναι η αναγνώριση που νιώθουμε πως αξίζει στον εαυτό μας για το ατέλειωτο διάβασμα και τις ατέλειωτες θυσίες που κάναμε και ενδέχεται να κάνουμε για πολλά χρόνια ακόμα. Την οποία αναγνώριση μάλλον δεν θα εισπράξουμε στον βαθμό που ονειρευόμασταν όσο ήμασταν μικροί και ανόητοι, ποτέ. Καλά να πάθουμε λοιπόν, για να μάθουμε να μην έχουμε τόσο ψηλές προσδοκίες! Ο καθένας κάνει τις επιλογές του και όλα εδώ πληρώνονται. Μόνο που στην περίπτωση των γιατρών, πολλές είναι οι φορές που πληρώνουν άλλοι.

Γι’αυτό συνάδελφοι, τα μάτια μας ανοιχτά, το μυαλό μας συγκεντρωμένο, κι άμα δεν είμαστε σίγουροι για κάτι ρωτάμε. Δεν θα μας πέσει η μύτη. Κι αν μας πέσει, ένας συνάδελφος πλαστικός θα μας κάνει καλύτερη τιμή.