Τι είναι;

Σκέψου.

Τι είναι;

Καλά, θα σου πω τι είναι.

Το Φτέρνισμα.

Έχω δίκαιο. Σκέψου το:

Όταν η φούσκα σου είναι γεμάτη, τίγκα, και σε ξαφνιάσει ένα φτέρνισμα πριν προλάβεις να την αδειάσεις, μπορεί να προκαλέσει βρωμομυριστή τάτσα στο μέρος του ενδύματος που καλύπτει την ευαίσθητη περιοχή. Και η αίσθηση του αρχικά ζεστού, μα έπειτα δροσερού βρεγμένου υφάσματος ανάμεσα στα σκέλια σου είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί σε σχέση με το κατούρημα. Κυρίως κατά τη διάρκεια συναυλίας.

Αλλά δοκίμασες ποτέ να φτερνιστείς την ώρα που κατουράς; Απότομα και για μια στιγμή η ροή αυξάνεται στο δεκαπλάσιο νομίζεις, σαν να μετατρέπεται η ουρήθρα σου σε εργοσταριακό ψεκαστήρα, όπου αδειάζει ένα σημαντικό μέρος της γεμάτης φούσκας τόσο γρήγορα, προσφέροντας σου δεκαπλάσια απόλαυση. Έπειτα εξίσου απότομα και για μια στιγμή, η ροή διακόπτεται εντελώς. Μετά ετελιωστε το φτέρνισμα και συνεχίζεις το κατούρημα κανονικά. Αλλά δεν χωρεί ο εγκέφαλος σου ότι το uro-coaster που μόλις βίωσες, είναι το πιο exciting πράμα που σου εσυνέβηκε και που θα σου συμβεί για μήνες! Χαλάλι το καθάρισμα που εννά κάμεις εσύ που επιμένεις να κατουράς όρθιος.

Το Dr Ψωνάρας Corner σου προτείνει τον τρόπο να βρεις τον δικό σου υποψήφιο γάδαρο. Αν μη τι άλλο για να κάμεις σεξ να φέρεις τα μίλια σου. Ασκίσημη.

Το κλειδί είναι… στο αξεσουάρ.

Η λογική είναι η ίδια με αυτήν που λέει ότι ένας άντρας με ένα σκυλάκι, ή -ακόμα καλύτερα- ένα παιδάκι, αποτελεί σημείο έλξης για γυναίκες μιας ευρείας εμβέλειας ηλικιών και σουλουπιών. Η φιλοσοφία είναι ότι η γυναίκα στη θέα κάποιου άντρα να προσέχει ένα τόσο χαριτωμένο και ανυπεράσπιστο πλασματάκι παθαίνει ένα είδους παράκρουσης “Μάαααααααααααααααααναμουτον ρεεεεεεεεεεεεεεεεεε, έννεν τέλειοοοοοοοος;;” κατά τη διάρκεια της οποίας πιστεύει πως αυτός ο άντρας είναι ο ιδανικός.

Ενώ συμβαίνει αυτό:

Εσύ βλέπεις αυτό:

Το σκυλάκι ή το μωράκι λειτουργεί ως δικαιολογία για να τον πιάσεις κουβέντα. Για παράδειγμα:

“Αμάαααααααααααν! Τι χαριτωμέεεεενοοοοοοοο! Μπορώ να το χαϊδέψω;;; (χαϊδεύεις ο,τι το χαριτωμένο.) Μα πως σε λένε εσένα ε;;; Πωθ θε λένε εθέναααα;; Εμένα με λένε Ψθυχία!” (συστήνεσαι εμμέσως.) Μα τι ράτσα είναι;; (και τώρα τον κοιτάς στα μάτια με λατρεία.)

Με την ίδια λογική μία γυναίκα με ένα χαλασμένο μηχανοκίνητο όχημα, αποτελεί σημείο έλξης για άντρες μιας ευρείας εμβέλειας ηλικιών και σουλουπιών. Η φιλοσοφία είναι ότι ο άντρας στη θέα κάποιας γυναίκας να στέκει εντελώς αβοήθητη μπροστά από ένα όμορφα διαρρυθμισμένο μάτσο σιδερικών παθαίνει ένα είδους παράκρουσης “Αυτοκίνητο σταματημένο. Γυναίκα ακουμπισμένη στο καπώ περνάει τα δάχτυλα της ανάμεσα στα μαλλιά της. Στοπ. Στοπ. Στοπ.” κατά τη διάρκεια της οποίας πιστεύει πως αυτή η γυναίκα είναι η ιδανική.

Ενώ συμβαίνει αυτό:

Αυτός βλέπει αυτό:

Το προβληματικό όχημα λειτουργεί ως αξεσουάρ-δικαιολογία για να σε πιάσει κουβέντα. Για παράδειγμα:

“Μα τι έπαθε; Σταμάτησε; Μπορώ να το δω μισό λεπτό; (με τα μεγάλα στιβαρά του μπράτσα;) Ά, μάλιστα. Βρήκα το πρόβλημα. (με τα μεγάλα στιβαρά του μπράτσα.) Νώντας.  (και τώρα σε κοιτάει στο στήθος με λατρεία.)”

Για πιο συγκεκριμένη κατηγορία άντρα, περισσότερες επιλογές και μικρότερο ρίσκο, επανέλαβε το πιο πάνω σενάριο σε ένα μηχανουργείο.

Και καλή χαρά στα σκέλια σου!

Το by far πιο εντυπωσιακά περίπλοκο σύστημα επωνυμίας τέκνων, απ’όλα όσα έχω συναντήσει so far, το έχουν οι Ισλανδοί. 300 χιλιάδες κούνουποι μόνοι τους πάνω σε ένα νησί στο τσακ του Αρκτικού κύκλου που ζουν ανάμεσα σε πάγους και ηφαίστεια, αναγκαστικά έχουν αρκετές ιδιομορφίες, και προφανώς -όπως θα διαπιστώσεις οσονούπω-  αρκετό αθκιάσι.

Πως λοιπόν στον ευρύ υπόλοιπο κόσμο η παράδοση είναι πατρωνυμική όπου στην ουσία όλη η οικογένεια παίρνει το επώνυμο του πατέρα;  Στην Ισλανδία έχουν μία παραπατρωνυμική παράδοση. Αυτή είναι ουσιαστικά η παλιά Σκανδιναβική παράδοση – η οποία έπαψε να ισχύει τον 19° αιώνα -  όπου λόγου χάρη:

Ο Anders Gustafsson (του Gustaf) κάνει ένα γιο που τον λένε Peter Andrersson (γιος του Anders).

Μετά κάνει και μία κόρη που την λένε Linda Andersdotter (κόρη του Anders).

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το επώνυμο να αλλάζει σε κάθε γενιά, και η οικογένεια να αποτελείται από minimum 4 επώνυμα: Του πατέρα (Gustafsson), της μάνας (Kάποιουdotter), των αρσενικών απογόνων (Andersson), και των θηλυκών απογόνων (Andersdottir) .

(Αθκιάσιν uber alles)

Το θετικό με όλον αυτόν τον πανζουρλισμό είναι πως αποφεύγεις by definition την αιώνια ερώτηση “Εσύ ποιου είσαι μάνα μου;”

Το εντυπωσιακό είναι πως αυτό το απαρχαιωμένο σύστημα ισχύει ακόμα και σήμερα. Υπολογίζω πως στην μικρή κοινωνία της Ισλανδίας δεν καίγονται και τόσο για το “οικογενειακό όνομα” μια που όλοι τους ξέρουν όλους (και τους πατεράδες τους) και αναγκαστικά δεν υπάρχουν μυστικά. Στην σύγχρονη όμως εποχή, που ο κόσμος ταξιδεύει και η σεξουαλική απελευθέρωση είναι πλέον κανόνας, αναρωτιέμαι, ποιο σύστημα επωνυμίας ισχύει στην καθόλου απομακρυσμένη περίπτωση που η μάνα δεν γνωρίζει ακριβώς ποιος είναι ο πατέρας;  Δηλαδή εκεί όπου υπάρχουν τουλάχιστον 2 υποψήφιοι;

• Κάνει τεστ DNA και κινείται βάση του;

• Πουλάει το παραδοσιακά πετυχημένο παραμύθι του “εννοείται πως είναι δικό σου, πως τολμάς να με αμφισβητείς, τσίπα δεν έχεις πάνω σου ρε καραγκιόζη;” στον υποψήφιο της αρεσκείας της και παρακαλάει οι δύο να έχουν την ίδια ομάδα αίματος μην σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και πιαστούμε κότσοι;

• Δίνει το δικό της επώνυμο στο παιδί και απαντάει στην ρετσινιά της μικρής κοινωνίας λέγοντας “εσύ λες τσουλάρα, εγώ ακούω φιλελεύθερη”;

Τώρα που είπα φεμινιστικό, τις Σκανδιναβές ούτω καλούμενες φεμινίστριες θα τις τοποθετήσω στην θέση τους σε ερχόμενη ανάρτηση.

Και το πολιτιστικό σοκ καλά κρατεί!

]]> http://psychia.wordpress.com/2011/11/29/whos-your-daddy/feed/ 7 psychia http://psychia.wordpress.com/2011/11/05/toilet-thoughts-vii/ http://psychia.wordpress.com/2011/11/05/toilet-thoughts-vii/#comments Sat, 05 Nov 2011 08:43:30 +0000 psychia http://psychia.wordpress.com/?p=2316 ]]> Ωωωωω, καλώς την καλώς όρισεεεεεενννν…!

Ήξερα το ότι εννάρτεις σήμερα!

Πριν 17 χρόνια όταν σε πρωτογνώρισα, κάθε φορά που ερχόσουν επιάναν με τα ίχλιχλι μου.

Σήμερα ηχούν τα λόγια της μάνας μου στα αφτιά μου:

“Θα την συνηθίσεις και θα την αγαπάς.”

Γκιάολε, είσιεν δίκαιο.

Τωρά βαστούν με τα ίχλιχλι μου ώσπου να’ρτεις.

Άμα έρτεις χαλαρώνω, χαίρομαι ότι όλα παν καλά!

Ναι, αγαπώ σε!

Αγαπώ σε ρε γαμώτο!!

(Δάκρυ ορμόνης συγκίνησης)

Λοιπόν. Next line of order. Ταμπόν.

Ώσπου να αρρωστήσεις. Ή να κάμεις μιαν επέμβαση. Και να χρειαστείς φροντίδα στο σπίτι. Έστω για μια μέρα. Έστω για μια ώρα. Ξαφνικά ένεν καθόλου ευχάριστο το πιο κοντινό σου πλάσμα να μένει 100χλμ μακρυά. Σε πιάνει πόνος ψυχής. Κρύος ιδρώτας σε λούζει όταν έχεις περίπου αυτόν τον διάλογο με τον γιατρό σου:

- Για καμιά βδομάδα θα έχεις πόνους. Και θα πρηστείς. Και δεν θα μπορείς να φας. Και δεν θα μπορείς να ξαπλώσεις. (Θα μπορώ όμως να αυτοπυρποληθώ με την ησυχία μου.) Οπότε κανόνισε με τον άντρα σου…

- Εμμμ…

- …με τον φίλο σου…

- Μμμ….

- Ελεύθερη ώστε..! (Γιατί; Εννάρτεις τίποτε εσύ;) Κάποιος συγγενείς;

- Μπα..

- Καμιά κολλητή; (Έλα… κόψε το)

- Ναι, πες μου;

- Κάποιος τέλος πάντων πρέπει να φροντίζει τα πάντα και εσύ μόνο να κάθεσαι όρθια και να ξεκουράζεσαι (Κάτσε εσύ όρθιος να σε δω αν θα ξεκουραστείς!). Έστω την πρώτη μέρα.

- Κατάλαβα.

- Και η λυπητερή all inclusive είναι… το δεξί σου νεφρό.

Ήρτες πόσσω σου.

Τα δόντια σου πήγες να βγάλεις, και σου ράγισαν την καρδιά, και σου πήραν και το νεφρό!

Τζάμπα μάγκας…μάγκα μου!

Αντιλαμβάνομαι λοιπόν την ανησυχία σας, και θέλω να σας πληροφορήσω ότι… Ζω! Και είμαι ακέραιη – αν εξαιρέσεις κάτι αρθραλγίες του κερατά τώρα τελευταία. Ζει και ο άνωθεν άνθρωπος και είναι επίσης ακέραιος. Απλώς είμαστε μαλάκες busy.

Μια ανακεφαλαίωση του καιρού που πέρασε:

Η καριέρα μου έκανε μια μικρή στροφή στο mass production εδώ και δύο μήνες που κάνω το κομμάτι μου στην παιδιατρική το οποίο θα διαρκέσει συνολικά 6 ή 7 μήνες, τώρα να δούμε αν θα αποφασίσουν καμιά φορά. Ξέρεις τι σημαίνει να φακκούν τα πόθκια σου στον κώλο σου γιατί άρχισε το high season και περιμένουν 30 παιδάκια με μύξες, βήχες, άσθματα, πυρετούς και κάθε λογής πόνους στις πρώτες βοήθειες, όταν σκάει μύτη μια τάξη νηπιαγωγείου με 16 παιδιά που μπορεί και να φάγανε δηλητηριώδη μανιτάρια από τα λαγκάδια της Παγοχώρας;  Άλλη φάση στο Φασούρι. Όντως. Είναι άλλη η φάση στο Φασούρι.

Η προσωπική μου ζωή έκανε μια μικρή στροφή στα εφηβικά μου χρόνια τις τελευταίες εβδομάδες που είχα την μάνα μου πάνω για επίσκεψη. Εκαλόμαθα εκ νέου που λέτε, καθώς όλες μου οι προσπάθειες να συμμετάσχω στις δουλειές του σπιτιού έπεφταν στο κενό. Η ατάκα “άστα πιάτα, τα μαζεύω εγώ, είσαι κουρασμένη εσύ παιδί μου, δούλευες” ήταν το πιο πειστικό επιχείρημα για να απλώσω την κωλάρα μου στον καναπέ και να ασχοληθώ με το γατί μου ή με τα νύχια μου. Και τώρα που έφυγε η μανούλα, άτε να ξανάβρω το φιλότιμο.

Παράλληλα έχω το άνωθεν eye candy ποσκόλιο το οποίο κινείται με ταχύτητα χελώνας και δεν θα πάει πούποτε άξιου αναφοράς εντός του 2011.

Η γάτα μου η Κλάρα είναι το πιο όμορφο, μαλακό, αστείο και αξιαγάπητο πλάσμα που θα μπορούσε να μου τύχει. Όταν την πήρα μου είπανε ότι είναι 75% βιρμανίας και 25% ragdoll αλλά εγώ πιστεύω πως είναι 75% βιρμανίας και 25% σκύλος. Αυτό το στηρίζω στο ότι: Έρχεται όταν της φωνάζεις, εκφράζει την αγάπη της γλύφοντας τα χέρια μου ασταμάτητα – με το bonus του peeling -,  πέφτει ανάσκελα και θέλει χάδια στην κοιλιά, δεν γδέρνει που να χτυπιέσαι, και δεν σκαρφαλώνει πάνω στους τοίχους.

Seriously, that’s fucked up.

Όσον αφορά τα κοινά δρώμενα στο νησί, είμαι κι εγώ μία από αυτούς που για 1-2 μήνες απείχαν συνειδητά από την -ο θεός να την κάνει- ενημέρωση. Τελευταία άρχισα δειλά-δειλά την επανένταξη μου, και η αφορμή ήταν… μα τι άλλο; Το πόρισμα της μονομελής. Και μετά το άλλο πόρισμα. Της πολυμελής. Και ο Αναστασιάδης να παθαίνει πανικό. Και ο Ζουγανέλης να φοβάται τις απειλές κατά της ζωής του. Αφού στέκει και στο δικαστήριο άμα λάχει Γιάννη μου: “Ίνταλόης κάμνεις έτσι; Μιάν κουβένταν είπαμε!”. Και η ζωή να συνεχίζεται με τον ίδιο Πρόεδρο. Καλώς ή κακώς, θα το δείξει ο καιρός. Στην Ελλάδα μάχουνται να ξεζουμίσουν την έκτη δόση, στην Τουρκία έσουσεν τους τζαι έθαψεν τους, στην βόρεια Αφρική έχουν πολλά να μάθουν για την διαφορά αναρχίας και πολυπόθητης δημοκρατίας, στη Συρία μετράμε 3000 νεκρούς και συνεχίζουμε, ενώ στην Παγοχώρα το πρωτοσέλιδο σήμερα είναι ότι χθές αργά το απόγευμα στην πόλη του Linköping [Linshoeping], ένας πατέρας τσούλαγε αμέριμνος το καροτσάκι του μωρού του, όταν εντελώς απρόκλητα, μια άγνωστη γυναίκα του επιτέθηκε με σκοπό να του πάρει το παιδί. Δεν του το πήρε, όλοι είναι καλά στα σπίτια τους – εκτός από την γυναίκα που ούτε καλά είναι, ούτε στο σπίτι της.

Ο καθένας με τα προβλήματα του, κι εγώ με τα δικά μου. Ήρθε η ώρα της αποτρίχωσης. Οημέ!

]]> http://psychia.wordpress.com/2011/10/30/%cf%87%ce%ac%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-psychia-%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%80/feed/ 9 psychia http://psychia.wordpress.com/2011/08/27/%ce%b3%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%b3%cf%8e/ http://psychia.wordpress.com/2011/08/27/%ce%b3%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%b3%cf%8e/#comments Sat, 27 Aug 2011 10:40:22 +0000 psychia http://psychia.wordpress.com/?p=2296 ]]> Όσο περνούν τα χρόνια εντείνονται και εντατικοποιούνται οι εκκλήσεις από τους γονείς μου όπως βρω άντρα, κάμω τους εγγονούι, και τα δύο σε συνδυασμό ή μόνα τους, κυρίως το εγγονούι.

Παλιότερα δεν έπεφτα εύκολα στην λούμπα αυτών των συζητήσεων, όμως τωρά πιάνω τον εαυτό μου να συζητά εκτεταμένα για παιδαγωγικές μεθόδους αναγιώματος του δικού μου παιδιού, που θα βοηθούν σε μικρότερο πελά στην κκελέ τόσο των γονιών και του λοιπού περίγυρου, όσο και του παιδιού του ίδιου. Το παιδί θα κόψει το νυχτερινό φαί και ξύπνημα το πολύ στους 3 μήνες, θα κοιμάται σε ξεχωριστό δωμάτιο για να αποκτήσει ανεξαρτησία, θα έχει τις τάδε ρουτίνες με τις τάδε εξαιρέσεις για τις οποίες θα προειδοποιήται για να νιώθει ασφαλές και για να συνεργάζεται καλύτερα, και άλλα πολλά. Εκπαίδευση uber alles.

Επίσης εκτεταμένα συζητώ και για τον επικείμενο γάμο μου, κυρίως την τοποθεσία, και διαπραγματεύομαι το ξυπόλυτη σε γρασίδι ή στην άμμο;, όπου το ξυπόλυτη είναι το μόνο constant γιατί δεν προτίθεμαι να υποφέρω πάνω στο ψηλοτάκκουνο καθ’όλη την διάρκεια του πιο σημαντικού πάρτι της ζωής μου, θέλω να είμαι όσο πιο άνετη γίνεται. Α και στο πάρτι θα είναι καλεσμένα 50-100 άτομα διότι το πόιντ εν το πάρτι και ο χορός που θα σύρω, όι το να στέκουμαι με τες ώρες και να φιλώ σταυρωτά 2000 άτομα που παίζει αν τα εξανάδα, αν θα τα ξαναδώ ή αν θα τα θυμούμαι σε πέντε λεπτά.

Λείπει φυσικά μια μικρή λεπτομέρεια: Ο άντρας μου ή/και πατέρας του παιδιού μου.

Όλα αυτά ως είναι φυσικό, με προβλημάτισαν αγαπητοί μου. Γάμοι, παιδιά, δεσμεύσεις, δεν ήταν πράγματα που με απασχολούσαν μέχρι πρότινος. Είχα κάποιες απόψεις φυσικά, αλλά δεν αφορούσαν κατ’ανάγκη εμένα. Σήμερα οι ζωές των περισσότερων φίλων μου έχουν αλλάξει και κινηθεί προς εκείνη την κατεύθυνση. Δεν μπορώ να πω, σε κάποιες στιγμές έχω νιώσει το τσίμπημα της ζήλιας για τα καλά της συντροφικότητας, για την χαρά ενός βρέφους, αλλά τις περισσότερες φορές το βάρος των ευθυνών της ζωής αυτής και το πόσο βαρετή και κουραστική φαίνεται σε μένα που είμαι απ’έξω, με κάνει να κουνιέμαι απ’τη θέση μου και ψιθυρίζω ”μακρυά από μας!”.

Είναι γεγονός πως αν είναι να’ρθει θε να’ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει. Και μπορώ να πω πως είμαι εντάξει και με τις δύο εκδοχές γιατί και με τις δύο θα έχει η ζωή μου νόημα.

Οπότε αποφάσισα πως το πιο σημαντικό πάρτι της ζωής μου θα πραγματοποιηθεί ούτως ή άλλως, με ή χωρίς σύντροφο, γιατί ο βρίσκω πολύ ρατσιστικό οι εργένηδες να μην γιορτάζουνε ποτέ. Για τις ανάγκες του πάρτι, μια φίλη ή ένας φίλος μου θα κάνει την κουμπάρα γιατί θα θέλω βοήθεια με τη διοργάνωση, και οι καλεσμένοι θα πρέπει να φέρουν δώρα σε μορφή λεφτών, καφετιέρας, σετ τσαϊκών, αποχυμωτή, βάζου, για να με βοηθήσουν να ανοίξω σπίτι. Θα έχουμε γρασίδι, λευκές τέντες και DJ, μη σου πω και live μπάντα. Θα αναγκαστούν να με ακούσουν να τραγουδώ τουλάχιστον ένα τραγούδι για την περίσταση. Θα έχει και τούρτα. Μπορεί να είναι και τα γενέθλια μου.

Όσο για το θέμα του παιδιού, ξεκινώ επίσημα την γατοσυλλογή μου με την Κλάρα (από το κουκλάρα),

έτσι ώστε μέχρι τα 45 μου να είμαι το στερεότυπο της τρελής MILF with a beautiful pussy – που λέει και το Αγρινό.

]]> http://psychia.wordpress.com/2011/08/27/%ce%b3%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%b3%cf%8e/feed/ 18 psychia DSC00344 http://psychia.wordpress.com/2011/08/03/to-kalo-to-palikari-3erei-ki-allo-monopati/ http://psychia.wordpress.com/2011/08/03/to-kalo-to-palikari-3erei-ki-allo-monopati/#comments Wed, 03 Aug 2011 11:42:45 +0000 psychia http://psychia.wordpress.com/?p=2287 ]]> Δύο εβδομάδες πριν:

Συγκλονισμένη από τα γεγονότα, η Μαίρη γράφει στο facebook: “Όλο τον Αύγουστο δεν θα ανάψω ούτε μία φορά το aircondition εις μνήμη των νεκρών στο Μαρί”.

Είμαι πολύ γαμάτη, σκέφτηκε περήφανα. Πόσοι άλλοι έχουν τα κότσια να αναλάβουν τέτοια μεγάλη δέσμευση; Όχι πολλοί! Δεν είναι κούκλα μου όλοι σαν εμάς. Οι παραπάνω μόνο λόγια είναι, ενώ εμείς είμαστε των πράξεων! Εντάξει, δεν λέω, είναι σοβαρή πρόκληση αν λάβεις υπόψιν ότι η ζω στη Λευκωσία όπου τον Αύγουστο οι θερμοκρασίες φλερτάρουν συνεχώς με το νούμερο 40 τζαι δεν υπάρχει ούτε μια κολύμπα να δροσιστεί το πλάσμα.

Δεν έχει σημασία, εγώ θα βρω την λύση! Στο κάτω κάτω της γραφής, μόνο την μέρα θα υποφέρω για την μνήμη τους, την νύχτα συνήθως έχει δροσιά στην πρωτεύουσα. Την πρώτη εβδομάδα του μήνα έτσι κι αλλιώς θα είμαι στο γραφείο και εκεί δεν έχω επιλογή. Θα βγαίνω έξω για τσιγάρο όσο πιο συχνά μπορώ, δεν πειράζει, ας πάθω καρκίνο, και όταν θα μπαίνω αναγκαστικά μέσα πάλι, η αίσθηση του δροσερού αέρα θα μου προκαλεί εμετό. Το σαββατοκύριακο αν καταφέρω ως τότε να χάσω 7,5 κιλά, θα την βγάλω στην παραλία στον Πρωταρά. Εναλλακτικά, θα πηγαίνω εκδρομές στο βουνό. Δεν ήμουν ποτέ του βουνού, ξέρεις, τα χωριά, οι χωριάτες, τα χώματα, τα χόρτα, τα ζουζούνια, ξενερώνουν με τούντα πράματα, αλλά λίγη φύση δεν θα μου κάμει κακό! Θα περπατήσω επιτέλους σε ένα από τα δεκάδες μονοπάτια της φύσης που ακούεις πως έχουμε. Search, search… α τούτο φαίνεται καλό. Τρία χιλιόμετρα. Ε πόσο να’ναι; Σιγά το πραματούι. Που το σπίτι μου ως τον μπακάλη ας πούμε εν 200 μέτρα. Δηλαδή… calculator, calculator… δεκαπέντε φορές η απόσταση. ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΦΟΡΕΣ; ΤΖΑΙ ΠΙΣΩ; Ε, όι τζαι να πάθω ρίξη μήτρας που το περπάτημα! Ξέχαστο, έτσι κι αλλιώς δεν ήμουν ποτέ του βουνού.

Οκέι,  από τις 10 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα θα παρκάρω κάτω από μιαν τερατσιά (note: αύριο search για την πιο παχιά σκιά τερατσιάς εντός δύο τετραγωνικών χιλιομέτρων), μόνη μου αφού όλοι οι άλλοι θα είναι Πρωταρά ή σπίτι στο aircondition, να ακούω μουσική ή να διαβάζω κανένα βιβλίο (βιβλίο; εγώ; αχαχαχαχαχα) εννοείται με ανοιχτό το aircondition, διότι το aircondition του αυτοκινήτου δεν πιάνεται. Δύο μέρες παίζει να μου στοιχίσουν 70 ευρώ σε βενζίνη (τι τα’θελα 25 άλογα; δεν υπήρχαν άλλα πορτοκαλί ηλεκτρίκ αυτοκίνητα;) και η τερατσιά πιθανότατα θα ψοφήσει από τις εξατμίσεις αλλά κάθε μεγάλος στόχος έχει και το collateral damage του. Ε μετά; ΜΕΤΑ; Που ξεκινά η άδεια μου; Αποκλείεται να χάσω 7,5 κιλά, από την ώρα που έγραψα το status καθάρισα μισόν ποτσίν νουτέλλα! Τι θα κάμω; Θα την βγάλω κάτω από την τερατσιά ως την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου που πάω πίσω δουλειά; Οημέ! Τι έκαμα;!

Σήμερα:

Η Μαίρη βρίσκει wi-fi spot, μπαίνει στο facebook από το blackburry της, και γράφει, “Αστακομακαρονάδα στην Μύκονο, life is beautiful”.

Να σας γυρίζει που εν είσαστε γιατροί στη Σουηδία.

Θα ξεκινήσω κάνοντας νοητικό έρωτα με όλο το συγκρότημα Bon Jovi, κάτι που θέλω να κάμω από τα 13 μου, ίσως το μεγαλύτερο μου απωθημένο.  Χμ. Τωρά που ξαναθωρώ τι έγραψα, όι, την παρτούζα εν την εννοώ κυριολεκτικά.

Μετά θα παραθερίσω σε μία απομακρυσμένη παραλία, μακρυά από τηλεοράσεις και ίντερνετ για μία εβδομάδα που αρχικά θα με πανικοβάλει, μα τελικά θα με μαυρίσει και θα με γυμνάσει και θα με ξεκουράσει όσο ένας μήνας.

Και μετά σαστείτε τζαι έρκουμαι.

]]> http://psychia.wordpress.com/2011/07/19/im-half-way-there/feed/ 7 psychia http://psychia.wordpress.com/2011/07/17/%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%86%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%ac%ce%bb%cf%85%cf%88%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b2%ce%bb%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%83%ce%bf%cf%85/ http://psychia.wordpress.com/2011/07/17/%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%86%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%ac%ce%bb%cf%85%cf%88%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b2%ce%bb%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%83%ce%bf%cf%85/#comments Sun, 17 Jul 2011 11:31:35 +0000 psychia http://psychia.wordpress.com/?p=2280 ]]> Πρόεδρε Χριστόφια, έχω ευθύνη ως Κύπρια πολίτης και εν μέρη επαγγελματίας, να σου πω γιατί κατά τη γνώμη μου, ένας άνθρωπος σαν εσένα ως φιγούρα, με ευγενική φύση και φαινομενικά καλές προθέσεις, δεν εκατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη ή/και τον σεβασμό του Κυπριακού λαού. Δεν μιλώ φυσικά μόνο για την μ.ε (μετά έκρηξης) εποχή, αλλά για όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης σου. Σίγουρα έπαιξαν σημαντικό ρόλο πολλοί εξωτερικοί παράγοντες εκτός του δικού σου ελέγχου. Έπαιξαν ρόλο και οι απαρχαιωμένες μας/σας/τους νοοτροπίες.

Αλλά Δημήτρη μου, έπαιξε ρόλο και ότι δεν εμπήκες στο πετσί του ρόλου του Προέδρου της Δημοκρατίας, κάτι που είναι στον δικό σου και μόνο έλεγχο. Ακόμα παλεύκεις με την ιδιότητα του ρόλου του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ, και εκεί βρίσκουν ευκολότατο πάτημα οι εξωτερικοί παράγοντες. Όταν απευθύνεσαι στον λαό της Κύπρου, συχνότερα απ’ότι πρέπει δίνεις την αίσθηση ότι απευθύνεσαι στον κόσμο του ΑΚΕΛ. Ο κόσμος της Κύπρου δεν είναι μόνο ο κόσμος του ΑΚΕΛ. Υπάρχουν κουβέντες που αρμόζουν να τις λέει ο Γ.Γ του ΑΚΕΛ, και άλλες που αρμόζουν να τις λέει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Επικοινωνιακά εκεί παραπατάς, και αυτό πάντα εχρησιμοποιήτουν και θα χρησιμοποιείται εναντίων σου.

Για να πάρουμε το πιο πρόσφατο παράδειγμα, στην πρώτη σου επικοινωνία με τον λαό μ.ε, είχες ευθύνη να καθησυχάσεις, να κάνεις τον λαό να νιώσει ειλικρινή ασφάλεια και κατανόηση, άμεσα. Αυτό και μόνο αυτό.  Αλλά όι, έπρεπε να κάμεις αναφορά στα επισόδεια στο προεδρικό την προηγουμένη. Και εντάξει, εν στο προεδρικό που έγιναν, μπορεί να έχεις τρομερή ανάγκη να τα αναφέρεις. Έπρεπε ντε και καλά να κάνεις παραπομπή σε ΕΟΚΑ Β και Χούντα; Αυτή είναι δουλειά του Γ.Γ του ΑΚΕΛ. Τα επεισόδια καταδικαστέα μεν, αλλά το παραμικρό παραπάτημα σου, ειδικά σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο, ερμηνεύεται ως διχαστικός λόγος και ρίχνει μπαρούτι στην φωτιά, και όλοι οι εξωτερικοί παράγοντες κάνουν πάρτυ.

Συν της άλλης, δεν επικοινώνησες άμεσα αλλά περίμενες τρία 24ωρα, κατά τα οποία κυριάρχησε ο πανικός και ο πόλεμος του “πόσα λίγα ξέρουμε, μα πόσο πολύ μιλάμε”.

Τα θεμέλια του κράτους μας αποδυναμώθηκαν τόσο πολύ από το τραγικό συμβάν της 11ης Ιουλίου, και όλα αυτά συντείνουν στο να τα συντρολίσουν. Που από μόνο του είναι κακό για όλους και βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Αλλά πιο συγκεκριμένα, συντείνουν στον αποπροσανατολισμό από το ζητούμενο, που είναι η διαλεύκανση των γεγονότων και η απόδοση ευθυνών και κατηγοριών, και στους κυβερνώντες, και στους βουλευτώντες, και σε όλους τους αν-ιθύνοντες .

Είσαι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Πρέπει να αντιληφθείς επί τέλους τον ρόλο σου και να συμπεριφερθείς ως τέτοιος.

Είσαι μονάχος στο παρόν σου. Σώσε οτιδήποτε – αν σώζεται. Που λαλεί τζαι ο φίλος σου ο Τσακνής.

—————-

Ειλικρινά,

Psychia

(θα-μπορούσα-να-ήμουν-και-γαμώ-τις-επικοινωνιολόγους-αλλά-προτιμώ-τους-ψυχασθενείς-που-τους-πολιτικούς)

Μπλόγκερ

Παραπάνω που οτιδήποτε άλλο τούτες εν απόπειρες αποπροσανατολισμού από τα δεδομένα.

Τα δεδομένα είναι πως ο 50χρονος κρατικός μας μηχανισμός λειτουργά όπως ο μέσος 50χρονος Κυπραίος: αργά, ανεύθυνα, και αναβλητικά. Για τούτο φυσικά δεν φταίει μόνο ο (κουμουνιστής) πρόεδρος Χριστόφιας αλλά η πολιτική ηγεσία διαχρονικά στο σύνολο της και ο μέσος Κυπραίος που μια χαρά τον εβόλεψε μέχρι στιγμής η εκμετάλλευση αυτού του συστήματος για να σάσει την πάντα του. Τωρά που ο μέσος Κυπραίος αναγκάστηκε να δει την ουσία του πράματος, ότι πάνω απ’όλα εν ο συνάνθρωπος, η κοινωνία, το καλόν του τόπου, φταιν όλοι εκείνοι που έχουν αξιώματα την δεδομένη στιγμή.

Το επιχείρημα “Χαλόου, εν Κύπρος δαμέ!” που πιππιλούμε όλοι μας ανέκαθεν και μεταφράζεται στο “μεν περιμένεις τίποτε να γίνει, εγώ εν περιμένω” εξιάσαμεν το. Τωρά περιμένεις; Καλά κάμνεις! Δόκε πομονήν όμως, τούτα εν γίνονται που την μια μέρα στην άλλη. Τζαι ξεκίνα που λλόου σου. Μεν ξανακρύψεις φόρους. Μεν ξαναβάλεις μέσον. Μεν ξαναυποτιμήσεις ανθρώπους που το “στάτους” τους εν χαμηλότερο του δικού σου. Μεν ξαναεκμεταλλευτείς το διεφθαρμένο σύστημα. Μεν βάλεις τα ριάλλια πάνω που τες αξίες. Μεν σιωπάς όταν βλέπεις τούτα να γίνουνται. Μεν ξαναπείς “Χαλόου, εν Κύπρος δαμέ”. Βάλε πρώτο το σύνολο τζαι μετά την πάρτη σου. Άλλως πως, μεν έσιεις απαίτηση οι κρατικοί σου μηχανισμοί να λειτουργήσουν σωστά, γιατί εσύ ο ίδιος επεμβαίνεις σε τούτο.

Φταίει ο Χριστόφιας που ούλλοι μας λίγο πολύ διαχρονικά στηρίζαμε ένα σύστημα αναξιοκρατίας και διαφθοράς; Όχι (μόνο) φυσικά. Ο Χριστόφιας απλώς έτυχε να είναι επικεφαλής της δημοκρατίας όταν έγινε το συγκεκριμένο κακό. Ο Χριστόφιας ίσως φταίει γιατί τα τελευταία 3μιση χρόνια δεν εφρόντησε όπως ο κρατικός μηχανισμός λειτουργεί σβέλτα, υπεύθυνα και άμεσα, δεν εφρόντισε να αλλάξει η νοοτροπία του μέσου Κυπραίου, δεν εφρόντισε να πάει που μόνος του να σηκώσει τα κκοντέινερ και να τα πετάξει στη θάλασσα. Χμ…  Αν είχαμε ηγέτες βεληνεκούς Σούπερμαν, η ανάρτηση θα είχε εντελώς άλλο περιεχόμενο.

Το “δεν γίνεται η κυβέρνηση να είναι στο πόστο της εφόσον διερευνάται”, μόνο ο Γενικός Εισαγγελέας μπορεί να το πει και να το απαιτήσει. Ο καθένας την δουλειά του.

Αλλά let’s humor the scenario του να παραιτηθεί ο πρόεδρος: Θα έχουμε μια χώρα ακέφαλη (ακόμα περισσότερο της πουτάνας) μέχρι να ολοκληρωθούν πρόωρες εκλογές, κατά τις οποίες ο πρόεδρος θα αντικατασταθεί δημοκρατικά από έναν άλλον πρόερδο, ο οποίος θα ρίχνει την ευθύνη για όλα τα κακά του τόπου στην προηγούμενη κυβέρνηση ενώ ταυτόχρονα θα εκμεταλλεύεται την αναξιοκρατία και την διαφθορά της εξουσίας του. Εκτός αν έχουμε για υποψήφιο τον Γκάντι, όπως καταλαβαίνετε, με το να αντικατασταθεί ο πρόεδρος με τα σημερινά δεδομένα, δεν λύνεται τίποτα το ουσιαστικό. Το μόνο που αλλάζει είναι ότι η Κύπρος πλέον θα έχει μη-κομμουνιστή πρόεδρο. Κάτι που είχε και πριν. Και τι κατάλαβε;

Το άλλο δεδομένο είναι ότι εγώ, εσύ και όλοι οι υπόλοιποι δεν γνωρίζουμε αν ο πρόεδρος ευθύνεται και πόσο. Μόνο υπολογίζουμε και εικάζουμε. Σωστά ή λάθος και σε ποιο βαθμό, ιδέαν δεν έχουμε. Αν αποδειχτεί πως ευθύνεται και δεν παραιτηθεί – όπως δήλωσε – αν φταίει και δεν κατηγορηθεί, τιμωρηθεί, τότε μετά χαράς, να απαιτήσουμε την παραίτηση του από το προεδρικό αξίωμα και όχι μόνο.

Προηγουμένως όμως δεν τιμά κανέναν η απαίτηση να παραιτηθεί και να κατηγορηθεί ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας μας χωρίς αποδείξεις. Η κυβέρνηση πρέπει να παραμείνει και να αναλάβει τις ευθύνες της. Να παραδειγματιστεί και να παραδειγματίσει. Αν είναι μάγκες. Έχουν ενάμιση χρόνο στη διάθεση τους για να αποδείξουν ότι oι κρατικοί μηχανισμοί μπορούν να λειτουργήσουν σωστά.

Εγώ μπορεί να είμαι βλάκας και αφελής γιατί θέλω να πιστεύω και να ελπίζω πως ο πρόεδρος θα κόψει τον λαιμό του να αποδοθεί δικαιοσύνη – γιατί όπως έχουν τα πράγματα δεν υπάρχει περιθώριο για κάτι άλλο. Σίγουρα όμως υπάρχει κόσμος που είναι πιο βλάκας και αφελής από μένα και πιστεύει ότι το να παραιτηθεί η κυβέρνηση σήμερα χωρίς να αναλάβει τις ευθύνες της, θα είναι καλό για τον τόπο μας που λέμε ότι τόοοοοσο αγαπάμε!!

- Standard. Χωρίς ματαιοδοξία η ζωή δεν έχει νόημα.

- Και χωρίς νόημα η ζωή είναι ανυπόφορη;

- Όχι απαραίτητα. Απλώς μετά πρέπει να ψάχνεις για άλλο νόημα και δε βαριέ…

Όταν λέω καυγά, εννοώ καυγά: Παουρκές, ραμφ-ιές, χτυπήματα κάτω από τη μέση, φτερά να πετάνε πέρα δώθε, “εν δική μου” *μπαμ* “όι εν δική μου!!” *μπουμ*, ο Chuck Norris να χάννει το φως του, η χήνα να φωνάζει τάχα “σταματάτε!!” τζαι να χώννεται πίσω που την φυλλωσιά να μεν φάει καμιάν αδέσποτη τζαι να ποσσιεπάζει μουρμουρώντας, “αμπάλατοι… πέρκι δέρει ο Χριστάκης. Άτε Χριστάκη μου, δώστου την Χριστάκη μου!”, και όλα αυτά in public μέρα μεσημέρι μπροστά που ούλλους!!!

Μιλάμε για action στα αισθηματικά, όι μαλακίες.

Πρέπει να τσακωθούν καλά δυο χήνοι

για να μπορέσει ο ένας χήνος απ’τους δυο

να χύνει.

Στο ανθρώπινο είδος οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, τους άλλαξε το διαδίκτυο.

Συνοπτικά το τι έκανε ο Kevorkian ήταν να βοηθήσει 130 ασθενείς με θανατηφόρες ασθένειες να καταλήξουν, ενώ του αφαιρέθηκε η άδεια ασκήσεως επαγγέλματος λόγω αυτού. Ο ίδιος είχε δηλώσει πως απέρριψε το 98-99% όλων που του ζήτησαν βοήθεια καθότι στις συνεντεύξεις τους έκρινε πως είτε δεν ήταν ψυχικά υγιείς ώστε να αποφασίσουν για τη ζωή τους (άτομα με κατάθλιψη μετά από σοβαρά ατυχήματα ή χρόνιες διαγνώσεις), είτε πως η φάση της ασθένειάς τους δεν ήταν τόσο προχωρημένη ώστε να καταστήσει την λειτουργικότητα τους σε μηδενικά επίπεδα.  Για τους 129 εξ αυτών ο Kevorkian παρείχε τα φάρμακα και το setting, ενώ οι ίδιοι οι ασθενείς τραβούσαν το σχοινί που ενεργοποιούσε τον διακόπτη που ελευθέρωνε τα δηλητήρια στον οργανισμό τους. Αυτό είναι το λεγόμενο doctor-assisted suicide, όπου ο ιατρός βοηθά στην αυτοκτονία του ετοιμοθάνατου αλλά δεν την προκαλεί ο ίδιος. Στον ασθενή 130 έκανε ενεργή ευθανασία, δηλαδή ο ίδιος του χορήγησε τα φάρμακα, το βιντεογράφησε και το έδωσε στη δημοσιότητα για να δημιουργηθεί debate σε νομικό επίπεδο. Η ευθανασία ήταν παράνομη στην πολιτεία του Michigan όπου ζούσε, οπότε και κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία και καταδικάστηκε σε 10-25 χρόνια φυλάκιση ενώ υπηρέτησε τα 8 και αποφυλακίστηκε το 2007 σε ηλικία 79 ετών.  Όλοι του οι ασθενείς ήταν συνειδητοποιημένοι με την απόφασή τους και είχαν την στήριξη των συγγενών τους οι οποίοι τις πλείστες φορές ήταν παρόντες στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία.

Ο Kevorkian ήταν εκκεντρικός και ατρόμητος, τόλμησε πράγματα που οι πλείστοι συνάδελφοι του δεν θα τολμούσαμε ούτε στον ύπνο μας. Για τους υποστηρικτές αυτού του πολύ αμφιλεγόμενου θέματος, ήταν πρωτοπόρος. Για τους πολέμιους, ο αντίχριστος ο ίδιος.

Ανήκω κι εγώ σ’αυτή τη “σχολή” που λέει ότι αυτός που πάσχει από μία ανίατη νόσο που να καθιστά την ζωή του μη-λειτουργική μέχρι να πεθάνει έναν βασανιστικό θάνατο, πρέπει εφόσον έχει σώας τας φρένας να δικαιούται να αποφασίσει ο ίδιος για το πως θα τελειώσει η ζωή του. Και κατ’επέκταση να μπορεί να έχει την βοήθεια του ιατρού του στο να γίνει η διαδικασία αυτή όσο πιο γρήγορη και ανώδυνη γίνεται.

Για να γίνει πιο κατανοητό το “target group” με παραδείγματα, ο ασθενής μπορεί να πάσχει από καρκίνο και να του απομένουν 1-2 μήνες τρομερού σωματικού πόνου και ψυχικής αγωνίας, μπορεί να πάσχει από Αλτζχάιμερ και να του απομένουν 3 χρόνια συνεχώς φθίνουσας λειτουργικότητας και ύπαρξης, μπορεί να πάσχει από ένα από τα νευρολογικά σύνδρομα που προοδευτικά παραλύουν όλους τους μυς του σώματος ενώ στα τελευταία, μετά που ο ασθενής έχει χάσει την ικανότητα ακόμα και να καταπίνει, περιμένεις τους μυς των πνευμόνων να παραλύσουν ώστε ο ετοιμοθάνατος να πεθάνει από ασφυξία. Αν αυτές και άλλες πολλές ανίατες ασθένειες αφεθούν να κυλήσουν την πορεία τους, τότε ο θάνατος επέρχεται μέσω “παθητικής ευθανασίας” ή “φυσικά”, όπου δηλαδή τελικά αφαιρούνται φαρμακοθεραπεία, σίτιση, και υποστηρικτικά μηχανήματα, και ο ασθενής καταλήγει λίγες μέρες αργότερα. Η παθητική ευθανασία είναι καθημερινή ιατρική πρακτική. Αμφιλεγόμενη είναι η ενεργή ευθανασία, όπου χρησιμοποιούνται θανατηφόρες ουσίες για να καταλήξει ο ασθενής μια ώρα αρχύτερα και χωρίς να υποφέρει, με το επιχείρημα ότι μειώνεται η δεινοπάθεια του ασθενούς στο ελάχιστο και φεύγει με αξιοπρέπεια.

Πιστεύω λοιπόν ότι το πως θα καταλήξει ο ασθενής είναι δική του υπόθεση και θα έπρεπε να μπορεί να γίνει με σέβας στις δικές του επιθυμίες, ακόμα κι αν επιθυμεί να φύγει με ενεργή ευθανασία. Easier said than done, I’m sure, αλλά στο τέλος της ημέρας είναι θέμα αρχής και προσωπικής ελευθερίας.

Ως εδώ όλα καλά και φαντάζομαι κατανοητά.

Ο δικός μου συλλογισμός είναι πως το κεφάλαιο “ευθανασία” δεν αναφέρεται στους ψυχιατρικούς ασθενείς άρα υπολογίζω πως τους αποκλείει αυτομάτως. Which does make sense but hear me out: Η φύση των ψυχικών διαταραχών είναι ίσως η δυσκολότερη να αντιληφθεί ο μέσος άνθρωπος, συμπεριλαμβανομένων και των ειδικών, διότι ο ασθενής σωματικά είναι “καλά”. Or is he?

Οι ψυχικές διαταραχές είναι στην πλειοψηφία τους ήπιες ή/και ελεγχόμενες, είτε είναι χρόνιες είτε όχι. Στη χειρότερη τους μορφή αυτές οι διαταραχές κάνουν τον ασθενή να σκέφτεται και να τολμά την αυτοκτονία, και ένα μικρό αλλά σεβαστό ποσοστό αυτών βασανίζεται από την αυτοκτονικότητα του για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και σταδιακά όλο και πιο έντονα και συνεχόμενα. Πολλές φορές η ασθένεια παράγει φωνές που προστάζουν τον ασθενή όπως αφαιρέσει τη ζωή του. Οι ασθενείς που είναι πολύ άρρωστοι και δεν ανταποκρίνονται στις υπάρχουσες θεραπείες, πάσχουν από ανίατες ασθένειες που καταστούν την ποιότητα ζωής και την λειτουργικότητα τους σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Το 99,9% αυτών των ασθενών επιθυμούν ακόμα και με το τελευταίο τους κύτταρο να αυτοκτονήσουν για να δώσουν τέλος στην βασανισμένη τους ζωή και ένα τεράστιο ποσοστό αυτών τελικά αυτοκτονεί.

Η θνησιμότητα των ψυχιατρικών ασθενών είναι λιγότερο “αποδεκτή” από την κοινή γνώμη αλλά και από τους ιατρικούς κύκλους λόγω του ότι “πρακτικά” δεν σε σκοτώνει το σώμα σου αλλά εσύ σκοτώνεις το σώμα σου, και η σκέψη σταματά εκεί. Δεν συνεχίζει στο ότι το σώμα σου σε κάνει να το σκοτώσεις, που είναι και η φύση της ασθένειας. Οι ψυχικές διαταραχές είναι ουσιαστικά δυνητικά θανατηφόρες μέσω αυτοχειρίας. Η αυτοκτονία δεν είναι απλά μία αιτία θανάτου, είναι το δυνητικά θανατηφόρο σύμπτωμα των ψυχικών διαταραχών.

Εφόσον η αυτοκτονικότητα θεωρείται μία από τις σημαντικότερες ενδείξεις του ότι κάποιος δεν έχει σώας τας φρένας, είναι λίγο οξύμωρο να λέμε ότι είναι εντάξει να επιθυμεί κάποιος να πεθάνει, φτάνει να έχει σώας τας φρένας. (!?)

Which begs the question:

Εφόσον τάσσω τον εαυτό μου υπέρ της ενεργής ευθανασίας, και θεωρώ πως μπορούν να υπάρξουν κατευθυντήριες και πρωτόκολλα ώστε να μπορέσει να εφαρμοστεί σωστά και χωρίς να καταπατείται ο Ιπποκράτειος όρκος (στην μοντέρνα του έκδοση) που απαιτεί όπως προσφέρεις στον ασθενή σου την πιο αξιοπρεπή ποιότητα ζωής που μπορείς και σεβασμό στον θάνατο του, τότε πως κρίνω πότε ένας ψυχιατρικός ασθενής έχει “σώας τας φρένας” για να πληρεί τα κριτήρια; Γιατί το να αφαιρέσω τους ψυχιατρικούς “ετοιμοθάνατους” ασθενείς από την εξίσωση καταπατά τον ίδιο όρκο που λέει πως όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκεύματος, σεξουαλικότητας, “πελλάρας”, πρέπει να λαμβάνουν την ίδια ποιότητα θεραπείας χωρίς διακρίσεις.

Άρα για να γίνει σωστά μια τέτοια “δουλειά”, πρέπει πρωτίστως να αλλάξει η ερμηνεία της λέξης “αυτοκτονικότητα” σε επιθυμία θανάτου ανεξαρτήτου κατάστασης ψυχικής υγείας, και η επιλογή ενεργής ευθανασίας να απευθύνεται σε όλους όσους πάσχουν από μία ανίατη ασθένεια που καταλήγει σε θάνατο ανεξαρτήτου αιτίας, φτάνει να έχουν πλήρη επίγνωση της κατάστασης τους (at least when lucid).

Ανήκω κι εγώ, όπως και η Ξένια, στην μεταπολεμική γενιά που γεννήθηκε και μεγάλωσε την δεκαετία του 80. Αν και η Ξένια μεγάλωσε στις αγκάλες της ΝΕΔΗΣΥ ενώ εγώ στις αγκάλες της ΕΔΟΝ,  σε γενικές γραμμές σήμερα δεν διαφωνούμε με την Ξένια. Είμαστε της προοδευτικής σχολής και θέλουμε ακριβώς τα ίδια πράγματα για την πατρίδα μας και τα υποθετικά παιδιά μας. Μια Κύπρο χωρίς στρατούς, χωρίς εξάρσεις ρατσισμού, όπου όλοι οι κάτοικοι της, ντόπιοι και μη, straight και μη, να μπορούν να συνυπάρξουν ελεύθερα και ειρηνικά, όπως γίνεται σε τόσες άλλες ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου. Επομένως αν ψήφιζα στην επαρχία Λευκωσίας πιθανότατα να τιμούσα την Ξένια με την ψήφο μου για τα τόσα κοινά που μας ενώνουν.

Στην τελευταία της ανάρτηση σχολιάζει πως οι συναντήσεις μεταξύ Χριστόφια και Έρογλου, από την άνοιξη του 2008 ως σήμερα φτάσανε αισίως τις 100 με καμία ένδειξη προόδου, σύγκλισης δηλαδή στα βασικά θέματα. Κατ’αρχή είναι σωστό να αναφερθεί ότι τις 100 έχουν φτάσει οι συναντήσεις Χριστόφια με την ΤΚ ηγεσία και όχι με τον ίδιο τον Έρογλου που είναι ενεργός ηγέτης από την άνοιξη του 2010. Οι συγκλίσεις έκτοτε βρίσκονται σε πολύ χειρότερη μοίρα.

Όση κριτική όμως και να κάνουμε, είναι σωστό να είμαστε δίκαιοι και προνοητικοί.

Είναι γεγονός πως όλες οι μέχρι σήμερα προσπάθειες για λύση του Κυπριακού σαμποταρίστηκαν επιτυχώς είτε από την ΕΚ είτε από την ΤΚ πλευρά (συνήθως πάμε εναλλάξ), και όταν λέω πλευρά εννοώ τους φοβικούς ή εθνικιστικούς κύκλους και πολιτικές ηγεσίες, που συστηματικά και συνειδητά διχάζουν τον λαό. Σήμερα η Ξένια μας λέει πως η τελευταία προσπάθεια λύσης, αυτή από τους Κύπριους για τους Κύπριους έχει αποτύχει παταγωδώς, και τείνω να συμφωνήσω. Ήταν όμως κάτι που ζητούσε η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, ήταν η γραμμή του Προέδρου για τις εκλογές, και έπρεπε πάση θυσία να δοκιμαστεί. Ακόμα και ολόσωστα να χειριζόταν τα πράγματα ο Χριστόφιας, ιδίως με τον Έρογλου απέναντί του δεν έχει και πολλές ελπίδες προόδου. Όπερ και σημαίνει πως χρειαζόμαστε βοήθεια από ένα ή και περισσότερα ξένα δαχτύλια.  Back to square anan one.

Δεν είμαι από κείνους τους ανθρώπους που θα ζητήσουν τα ρέστα από την Ξένια για την 10ετία προεδρίας ΔΗΣΥ και τα καραμπινάτα λάθη εκείνης της κυβέρνησης. Η Ξένια ήταν τότε μαθήτρια και όχι πολιτικό πρόσωπο. Εξάλλου έχουν περάσει τόσα χρόνια, τίποτα δεν είναι στάσιμο. Δεν γνωρίζω πως σχεδιάζει η σημερινή κυβέρνηση να προχωρήσει όσο αφορά το Κυπριακό και αμφιβάλω ότι μέχρι το τέλος της 5ετίας θα μας έρθει καινούριο σχέδιο να καταψηφίσουμε. Το πιο πιθανό όμως είναι πως τις επόμενες προεδρικές θα τις κερδίσει το ΔΗΣΥ (ή το ΕΛΑΜ Χρυσόστομου – πτου πτου πτου).

Τι θα κάμει όμως τότε Ξένια μου το ΔΗΣΥ; Πως θα χειριστεί ένα πλέον πολυπλοκότατο πολιτικό ζήτημα και μία κοινωνία με πολυπλοκότατα ψυχολογικά και φοβίες; Οι δύο διαφορετικές σχεδίες που θα προσπαθεί να ισορροπήσει ο τότε Πρόεδρος θα συγκλίνουν περισσότερο από αυτές του Χριστόφια νομίζει; Θα καταφέρει να ενώσει τον λαό υπέρ ενός σχεδίου λύσης ΔΔΟ με (μαθηματική ακρίβεια) χειρότερες προδιαγραφές από αυτές που προσπαθεί να περάσει ο Χριστόφιας; Γιατί αν ο Χριστόφιας μετά από (λανθασμένους) χειρισμούς έχει το “φίδι” μες τον κόρφο του υπό μορφή ΔΗΚΟ και δεν μπορεί ούτε με πόμπες να προωθήσει την ενότητα (ούτε καν να περάσει τα νομοσχέδια που θέλει), το ΔΗΣΥ έχει το φίδι μες τον κόρφο του υπό μορφή στελεχών του ίδιου του ΔΗΣΥ.

Οπότε εγώ θα συμβούλευα την Ξένια και την κάθε Ξένια να μην κρίνουν εκ του ασφαλούς, αλλά να κρίνουν προνοητικά και διορατικά γιατί η κριτική τους σήμερα μπορεί να έρθει να τους δαγκώσει στο κωλί σε μερικά χρόνια όταν την αντιπολίτευση θα την κάνουν άλλοι.