Χάσαμε την Psychia. Στοπ.

Αγαπητοί αναγνώστες! Πρόσφατα έχασα τα ίχνη κάποιου ανθρώπου που κατά τ’άλλα με ήλιο ή με βροχή επικοινωνούσε τουλάχιστον 2-10 φορές ημερησίως, 99% με sms, και 99% των φορών με δική του πρωτοβουλία. Είχα κι εγώ ένα ποσκόλιο, όπως και να το κάνουμε. Περνάει λοιπόν μία μέρα, τίποτα. Περνάνε δύο, ούτε χαπάρι. Την τρίτη μέρα άρχισα να ανησυχώ για την υγεία του, οπότε του έστειλα μήνυμα για να δω αν είναι καλά. Πήγε 12 κι ούτε ένα τηλεφώνημα. Περνάνε άλλες δύο μέρες, ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Τα τεινά ήταν τρία: 1. Είχε σπάσει όλα του τα δάχτυλα. 2. Είχε πεθάνει. 3. Είναι μαλάκας.

Αντιλαμβάνομαι λοιπόν την ανησυχία σας, και θέλω να σας πληροφορήσω ότι… Ζω! Και είμαι ακέραιη – αν εξαιρέσεις κάτι αρθραλγίες του κερατά τώρα τελευταία. Ζει και ο άνωθεν άνθρωπος και είναι επίσης ακέραιος. Απλώς είμαστε μαλάκες busy.

Μια ανακεφαλαίωση του καιρού που πέρασε:

Η καριέρα μου έκανε μια μικρή στροφή στο mass production εδώ και δύο μήνες που κάνω το κομμάτι μου στην παιδιατρική το οποίο θα διαρκέσει συνολικά 6 ή 7 μήνες, τώρα να δούμε αν θα αποφασίσουν καμιά φορά. Ξέρεις τι σημαίνει να φακκούν τα πόθκια σου στον κώλο σου γιατί άρχισε το high season και περιμένουν 30 παιδάκια με μύξες, βήχες, άσθματα, πυρετούς και κάθε λογής πόνους στις πρώτες βοήθειες, όταν σκάει μύτη μια τάξη νηπιαγωγείου με 16 παιδιά που μπορεί και να φάγανε δηλητηριώδη μανιτάρια από τα λαγκάδια της Παγοχώρας;  Άλλη φάση στο Φασούρι. Όντως. Είναι άλλη η φάση στο Φασούρι.

Η προσωπική μου ζωή έκανε μια μικρή στροφή στα εφηβικά μου χρόνια τις τελευταίες εβδομάδες που είχα την μάνα μου πάνω για επίσκεψη. Εκαλόμαθα εκ νέου που λέτε, καθώς όλες μου οι προσπάθειες να συμμετάσχω στις δουλειές του σπιτιού έπεφταν στο κενό. Η ατάκα “άστα πιάτα, τα μαζεύω εγώ, είσαι κουρασμένη εσύ παιδί μου, δούλευες” ήταν το πιο πειστικό επιχείρημα για να απλώσω την κωλάρα μου στον καναπέ και να ασχοληθώ με το γατί μου ή με τα νύχια μου. Και τώρα που έφυγε η μανούλα, άτε να ξανάβρω το φιλότιμο.

Παράλληλα έχω το άνωθεν eye candy ποσκόλιο το οποίο κινείται με ταχύτητα χελώνας και δεν θα πάει πούποτε άξιου αναφοράς εντός του 2011.

Η γάτα μου η Κλάρα είναι το πιο όμορφο, μαλακό, αστείο και αξιαγάπητο πλάσμα που θα μπορούσε να μου τύχει. Όταν την πήρα μου είπανε ότι είναι 75% βιρμανίας και 25% ragdoll αλλά εγώ πιστεύω πως είναι 75% βιρμανίας και 25% σκύλος. Αυτό το στηρίζω στο ότι: Έρχεται όταν της φωνάζεις, εκφράζει την αγάπη της γλύφοντας τα χέρια μου ασταμάτητα – με το bonus του peeling -,  πέφτει ανάσκελα και θέλει χάδια στην κοιλιά, δεν γδέρνει που να χτυπιέσαι, και δεν σκαρφαλώνει πάνω στους τοίχους.

Seriously, that’s fucked up.

Όσον αφορά τα κοινά δρώμενα στο νησί, είμαι κι εγώ μία από αυτούς που για 1-2 μήνες απείχαν συνειδητά από την -ο θεός να την κάνει- ενημέρωση. Τελευταία άρχισα δειλά-δειλά την επανένταξη μου, και η αφορμή ήταν… μα τι άλλο; Το πόρισμα της μονομελής. Και μετά το άλλο πόρισμα. Της πολυμελής. Και ο Αναστασιάδης να παθαίνει πανικό. Και ο Ζουγανέλης να φοβάται τις απειλές κατά της ζωής του. Αφού στέκει και στο δικαστήριο άμα λάχει Γιάννη μου: “Ίνταλόης κάμνεις έτσι; Μιάν κουβένταν είπαμε!”. Και η ζωή να συνεχίζεται με τον ίδιο Πρόεδρο. Καλώς ή κακώς, θα το δείξει ο καιρός. Στην Ελλάδα μάχουνται να ξεζουμίσουν την έκτη δόση, στην Τουρκία έσουσεν τους τζαι έθαψεν τους, στην βόρεια Αφρική έχουν πολλά να μάθουν για την διαφορά αναρχίας και πολυπόθητης δημοκρατίας, στη Συρία μετράμε 3000 νεκρούς και συνεχίζουμε, ενώ στην Παγοχώρα το πρωτοσέλιδο σήμερα είναι ότι χθές αργά το απόγευμα στην πόλη του Linköping [Linshoeping], ένας πατέρας τσούλαγε αμέριμνος το καροτσάκι του μωρού του, όταν εντελώς απρόκλητα, μια άγνωστη γυναίκα του επιτέθηκε με σκοπό να του πάρει το παιδί. Δεν του το πήρε, όλοι είναι καλά στα σπίτια τους – εκτός από την γυναίκα που ούτε καλά είναι, ούτε στο σπίτι της.

Ο καθένας με τα προβλήματα του, κι εγώ με τα δικά μου. Ήρθε η ώρα της αποτρίχωσης. Οημέ!