Απουσία
Το blog μου αργοπεθαίνει. Δεν έχω την δύναμη να κάμω τίποτε για τούτο. Δεν υπάρχει έμπνευση. Δεν έχει υπάρξει εδώ και 5 μήνες. Σε κάποιες στιγμές άναψε η λάμπα του Κύρου πάνω από το κεφάλι μου και έγραψα κανένα – θκυό καλά. Χάρηκα, like I was back on track. Και μετά έσβησε ακριβώς όπως άναψε: Απότομα. Λυπήθηκα.
Κάτι λείπει. Ενόμιζα έλειπε μου η συντροφιά. Ενόμιζα έλειπεν μου η συντροφικότητα. Ενόμιζα έλειπε μου η σταθερότητα. Ενόμιζα έλειπεν μου ο σκοπός. Ενόμιζα έλειπεν μου ο χρόνος. Ενόμιζα ελείπαν μου οι ιδέες. Ενόμιζα ελείπαν μου εμπειρίες. Όχι. Όχι.
Κάτι λείπει. Νομίζω λείπω εγώ. Κάπου επήα τζαι δεν ξέρω αν επιστρέφει κανείς που τζιαμέ ο ίδιος. Ή αν επιστρέφει at all.
Μου λείπω.
Ποιος ξέρει. Μπορεί τούτο να εν το έναυσμα για να κάμω προσπάθεια να επιστρέψω.
Ο ίδιος εν επιστρέφεις ποττέ… αλλιώς όμως; με διαφορετικό “βλέμμα”; Take your time doc τζιαι μεν απογοητεύεσαι… εν είμαστε πάντα οι ίδιοι. Μεν πιέζεσαι τζιαι take time off. Έβρε σε! ΄Οπου νάσαι εν ναρκέψεις να μας γράφεις τα σεντόνια σου πάλαι
)
Fainetai pernas kai sy mia fash dhmiourgikou black out.
dont worry, 8a perasei
Πως μπόρεις να έρτεις αν δεν φύγεις; Πως μπορείς να γεμώσεις αν δεν φτζιορώσεις;; πως μπορείς να ξηδιψάσεις αν δεν διψάσεις;
Hey you…
Xalarwse kai apla apolause thn ka8e stigmi kai tin ka8e leptomeria pu su dinei h ka8imerinothta su. Enjoy the ride…
P.s. even shitty days are grate…they make life interesting
Επροσεξαμε το..Εποκατσες! Μια φαση ¨¨ Μες την ψυχη μου, το απολειτο κεν﨨? κατι τεθκιο παιζει?? Ενα περασει κ τουτο, οπως ουλα τα αλλα. Have fun
Μα αν ‘επήες’ κάπου που έν έρκεσαι η ίδια, μήπως ήδη ήρτες πίσω διαφορετική τζιαι τούτοη η σιωπή εν πρελούδιο στο νέον ύφος που έρκεται του μπλόγκ? Να φκερώσει δηλαδή το ‘παλιόν’ πρώτα, για να έσιει χώρο για το καινούργιο?
Άτε, πάλε είπα την πελλάρα μμου.
Φέρτα μίλια σου να μεν μας πιάσει ο πέλλαρος τζιαι να σου κατεβούμεν με τον Μότζιον να σου το κάμουμεν καλοτζιαιρινόν
Έγινε της μόδας οι 23-28 Ισολόγοι να περνούν κρίση τζιαι να καλίουνται ότι εννα τα βαώσουν;
Άραγες σου εσκέφτηκε κανένας ότι εν ηλικιακό το θέμα;
Ότι καθώς μπαίνουν σε μιαν ηλικία, στην απαρχή της απογοήτευσης, της απομυθο-ποίησης τζιαι της κούρασης, του θανάτου της σπίθας… έτσι ακολουθεί τζιαι το Ιστολόγιο τους;
Έσhει τζιαι πάρακατω. Έσhει τζιαι πάρακατω κύκλους… Υπάρχουν τζιαι πάρακάτω απογοητεύσεις (χάου λάβλυ)…
Ξεκόλλα.
Το χούι πεθαίνει τελευταίο…!
Εμένα μου συμβαίνει για τρίτη φορά αυτό τον καιρό. Κάθε φορά επιστρέφω και δριμύτερος! Ατε, περιμένω σε να στραφείς φουριόζα!
idiot mouflon is right: ξεκόλλα!
Ψυχραιμία! Το θέμα είναι ό,τι κάνεις να σου βγαίνει. Αυθόρμητα. Αν δεν βγαίνει, δεν χρειάζεται να το κάνεις με το ζόρι.
Αντίθετα με εσάς τους παλιούς, εμείς οι νέοι (εντάξει, νέοι τουλάχιστον στα μπλογκς) ξεχειλίζουμε από ιδέες, για 10 αναρτήσεις κάθε μέρα
Κάποτε θα στερέψω, και δεν σκοπεύω να αγχωθώ αν και όταν συμβεί αυτό.
(Θα λυπηθώ όμως, αφού εδώ που τα λέμε, γράφω διάφορα εδώ και 30+ χρόνια…)
Προς Θεού, όι τζαι να το βαώσω!! Έτσι αριστούργημα? Εν αμαρτία!
Ιδέες πολλές, απλά τίποτε εν αξίζει τον κόπο. Παλιότερα θα άξιζε. Που θα πάει, που θα πάει, που θα βγει?
Μάναμουσας πάντως.
Περνώ ακριβώς την ίδια φάση! Καταλαβαίνω σε πλήρως!!
Πάντως, εν ξέρω αν σου κάμνει κάποια διαφορά αυτό, αλλά τα καλλύττερα σου κείμενα, που εγελούσα δυνατά με συνοδεία ρουθουνισματος και άλλων γοητευτικών εφφέ, τα διάβασα τους τελευταίους 2 μήνες.
ρέ παλιοί μπλόκερς, (τζιαι πιό νέοι) έχω μιάν απορία. Αμα αρκέφκεις ένα μπλόγκ, είσαι ο Α’ εαυτός, εκφράζεις κάτι που νιώθεις τη συγκεκριμένη στιγμή. Κάποτε τούτον αλλάζει. Εν τότε που ποκάθετε η όρεξη για γράψιμο? Εν επειδή έχει ίσως αποχτήσει το μπλόγκ ενα ‘ύφος’ που γράφεις, το οποίον χαρακτηρίζει τη γεύση του, τζιαι τωρά που είσαι ο Β’ εαυτός έν σου φκέννει το ίδιο? Πχ η ψυχία που έγραφεν πάντα με τεράστια ποσότητα χιούμορ, αυτοσαρκασμού, φιλοσοφίας κρυμμένης, τζιαι έφκεννεν της έτσι, μήπως τωρά θέλει να γράφει σε άλλον εντελώς ύφος τζιαι δέν το ξέρει ούτε η ίδια.
Πάντως εγώ, που είμαι συνέχειαν ορεξούσιμος, προσέχω οτι εν επειδή έχω πασανάκατο στύλ, κάποτε ψυχοπλακωτικοαναλυτικό, κάποτε χιούμορ, κάποτε ψευτοιττελλέξιουα, τζιαι νιώθω να έχω πάντοτε έμπνευση να γράφω.
Ψυχία μου,
μην το ζορίζεις το πράγμα. Αν είναι να ρθει θε να ρθει (η έμπνευση), αλλιώς θα προσπεράσει. Άστο για λίγο καιρό και μετά να δεις μια χαρά θα σου ρθει (η έμπνευση), θα βαριέται να προσπερνά συνέχεια.
Πώς πάει η ψυχρή Σουηδία?
mpa, mh fovasai. kapou kapou me hanw k egw. k tote parakalw, opoios me vrei, as me krathsei. alla telika, me xanavriskw.
(exei emotikon me glykopikro hamogelo, anarwtiemai).
ίσως πέρασες μια φάση στη ζωή σου που σε έβγαλε έξω από το πρόγραμμα του blog..
παθαίνω το και εγώ συνέχεια όποτε βρίσκω γκόμενα… \δηλαδή 1-2 φορές το έπαθα..
pareta kori psychia. ise tromero suggrafiko talento. oti malakia kai na grapseis diavazete.
Να’σαι καλα ρε Mary έκαμες με τζαι εγέλασα. Κατατροπωτικό σχόλιο!
κόρη σύνελθε! προχτές μας έγραφες τα άπαντα της μύξας τζιαι ετρέξαν τα μάθκια μου που το γέλιο, τι έλλειψη έμπνευσης τζιαι πελλάρες μας λαλείς?! ατε να σε δω α!
Ισως φταίε ο …καλός μας ο καιρός. Αν δε συμμαζευτούμε σπίτια μας πώς να έρθουν οι εμπνεύσεις;