ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!!

Ένα ζευγάρι έχει ένα μικρό παιδί και κανέναν να το προσέχει. Συνεπώς έχει κάτι αιώνες να βγει έξω να ξεσκάσει.

Μια μέρα έρχεται σπίτι ο άντρας μες τον ενθουσιασμό και ανακοινώνει στην γυναίκα του:

- Γυναίκα, λούσου, ντύσου, αρωματίσου, απόψε θα σε βγάλω έξω!

- Τι? Πως? Και το παιδί??

- Έχω την λύση για όλα!

Της δείχνει ένα CD.

- Τι είναι αυτό?

- Είναι ένας δίσκος με παραμύθια που διαρκεί τρεις ώρες. Θα τον βάλουμε να παίζει, το παιδί μας θα αποβλακωθεί να ακούει όπως κάνει συνήθως, κι εμείς θα βγούμε για ένα ρομαντικό δείπνο! Τέλεια??

- ΤΕΛΕΙΑ!

Έτσι κι έγινε λοιπόν. Ετοιμάζονται, βάζουν το CD στο στερεοφωνικό, πατάνε το play και φτου παπούτσι.

Πρώτα πήγανε για ένα ρομαντικό δείπνο. Τελειώνοντας αντιλαμβάνονται πως έχουν ακόμα μία ώρα μέχρι να τελειώσει το CD, οπότε αποφασίζουν να πάνε για ρομαντικό περίπατο στην παραλία και να φάνε παγωτό χωνάκι.

Μετά την τρίωρη αυτή όαση στην κολασμένη από την ρουτίνα ζωή τους, παίρνουνε τον δρόμο του γυρισμού. Φτάνοντας στην πολυκατοικία που μένουνε, βλέπουν ένα πανζουρλισμό! Περιπολικά, πυροσβεστικά οχήματα, ασθενοφόρα, μάζες κόσμου, οχλαγωγία και άλλα πολλά που κάνανε το στρες να οργιάσει. Ρωτώντας μαθαίνουν πως ο λόγος αυτής της μάζωξης ήταν ένα πρόβλημα που παρουσιάστηκε στο διαμέρισμα τους.

“ΑΜΑΝ! ΤΟ ΠΑΙΔΙ!!”

Πετώντας φτάνουν στο διαμέρισμα και ανοίγοντας την πόρτα ακούνε:

“… Θέλεις να ακούσεις ένα παραμύθι? *τζζζζ* Θέλεις να ακούσεις ένα παραμύθι? *τζζζζ* Θέλεις να ακούσεις ένα παραμύθι? *τζζζζ* Θέλεια να ακούσεις ένα παραμύθι? *τζζζζ*…”

Και ο μπόμπιρας να χτυπάει με τις γροθιές του το τζάμι και να φωνάζει αφηνιασμένος:

“ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!! ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!!”

———————————————————————————————————————

Σεπτέμβρης 2008. Στοκχόλμη. Έχει έρθει ο αδερφός μου ο Μάριος από άλλη μάνα και άλλον πατέρα για μια βδομάδα να διακοπάρει στην εξωτική πρωτεύουσα της Σκανδιναβίας. Στο πλαίσιο της επίσκεψής του γελάμε ασυγκράτητα κάνοντας επανάληψη του άνωθεν παλιού αλλά καλού ανεκδότου. Επίσης γελάμε ασυγκράτητα σ’αυτή τη θέα:

Kaka = Μπισκότο

 

Είναι Σάββατο βράδυ. Το πλάνο προβλέπει έξοδο μέχρι πρωίας. Παραγγέλνω ντελίβερι, γιατί ο Μάριος θέλει πολύ να φάει Swedish meatballs ή köttbullar (shoetboollar). Μπαίνω στο μπάνιο. Όσο είμαι μέσα έρχεται ο ντελιβεράς. Παραλαμβάνει το φαϊ ο Μάριος. Βγαίνω από το μπάνιο.

 

 

Η Μαρτυρία της Psychias

Ο Μάριος έχει την απορία αν μπορώ να του αποτριχώσω τες βούτσιες [μάγουλα] του, για να μεν βάλλει ξυράφι τόσο ψηλά. Δέχομαι μετά ενθουσιασμού τζαι βάλλω στο μάτι το τηγανούι με το κερί να βράσει. In the meantime πάω να στεγνώσω τα μαλλιά μου με το πιστολάκι. Τέσσερα λεπτά αργότερα ακούω τον Μάριο να παουρίζει: “ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!! ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!”. Γελώντας του αντιπαουρίζω: “ΘΕΛΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!! ΘΕΛΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!”. Ο Μάριος όμως εξακολουθεί να παουρίζει. Αναγκάζομαι να κλείσω το πιστολάκι για να ακούσω καλύτερα. Κλείνοντας το πιστολάκι αντιλαμβάνομαι πως ο Μάριος δεν παουρίζει “ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!! ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!” αλλά κάτι άλλο που αδυνατώ να κατανοήσω. Με γρήγορο βηματισμό πάω στην κουζίνα για να την έβρω τίγκα στην κάπνα, τον συναγερμό στη διαπασών να ταράσσει τους τόπους και να σπάει τύμπανα, και τον Μάριο τίγκα στο κερί από την κορυφή μέχρι τα νύχια, να με κοιτά τρομοκρατημένος. Οπότε κουνώντας το κεφάλι μου με χάρη για να επιδείξω τα μαλλιά μου, τον ρωτώ όλο αγωνία, “ΜΑ ΤΙ ΕΓΙΝΗΚΕ??”. Σε ένα, δύο, τρία δευτερόλεπτα, κάμνω τον συνειρμό. Ξέχασα το κερί πάνω στο μάτι. Και μου απαντά όλο αγανάκτηση, “ΦΩΤΙΑ ΕΓΙΚΗΚΕ!!”.

 

Η Μαρτυρία του Μάριου

Ερώτησα την Psychia αν μπορεί να μου αποτριχώσει τες βούτσιες μου τζαι μόνο που δεν έκαμεν τούμπες που τον ενθουσιασμό της. Έσυρεν ένα μίνι τηγάνι με κερί στο μάτι να βράζει τζαι επήεν να στεγνώσει τα μαλλιά της. Έκατσα λλίο στην τηλεόραση να την περιμένω να φάμε μαζί, αλλά η πείνα μου ήταν μεγαλύτερη από την υπομονή μου. Επίσης ήταν και η περιέργεια μου να φάω τα περίφημα Swedish meatballs ώσπου ήταν ζεστά. Οπότε πάω στην κουζίνα να τα φέρω. Τζαι τι να δω?! Μια φωτιά να ξεκινά που το τηανούι τζαι να φτάνει ως το ταβάνι!!! Άρκεψα αυτομάτως να φωνάζω “ΦΩΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΝ!!! ΦΩΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΝ!!!” τζαι η άλλη η αναίσθητη απάνταν μου “ΘΕΛΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!! ΘΕΛΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!”.  Πιάνω ένα ποτηρούι, γεμώνω το με νερό, τζαι επειδή είμαι νοικοτζύρης, πάω δίπλα στην πανύψηλη φλόγα, τζαι σύρνω το με ακρίβεια πάνω στην εστία, για να μεν κάμω πολλές γεριμίες. Βλέπετε, δεν έκοψεν ο νους μου ότι το καυτό κερί κάμνει έντονη αντίδραση στην επαφή του με το κρυό νερό, τζαι πάει όπου επήεν η μικρή Αννούλα μετά την έκρηξη: “Εκεί, εκεί, εκεί, παραπέρα…”, και ότι το εκεί, εκεί και εκεί θα ήταν, σε τούτη τη περίπτωση, το χέρι μου, η φάτσα μου, τα ρούχα μου, τα γυαλιά μου, τζαι το παραπέρα οι τοίχοι, τα πατώματα και άλλα άψυχα αντικείμενα που δεν νιώθουν πόνο, άρα δεν μας απασχολούν. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που εκτιμώ το γεγονός ότι είμαι γυαλάκιας, γιατί αλλιώς θα ήμουν τυφλός. Έτσι όπως στέκομαι μες τους καπνούς, με το ποτηράκι στο χέρι, καμένος, αποσβολωμένος, ταλαιπωρημένος, και 10 χρόνια γερασμένος, αρχίζει να παίζει ο συναγερμός μες τα αυτιά μου, ανελοσσιάζουμαι, τζαι χάννω ακόμα 5 χρόνια από τη ζωή μου. Εκείνη την ώρα σκάει μύτη η αναίσθητη με θεϊκά μαλλιά, και με ρωτά, “ΜΑ ΤΙ ΕΓΙΝΗΚΕ??”. Τζαι της απαντώ “ΦΩΚΟΣ ΕΓΙΝΗΚΕ ΡΑ ΠΑΛΑΒΗ!!”.

 

Οι Επόμενες Στιγμές

Τυλίω μιαν πετσέτα γυρώ που τον αισθητήρα καπνού (η ασφάλεια πάνω απ’όλα παντού στην Παγοχώρα, όχι μόνο στα Volvo) τζαι ανοίω με ταχύτητα φωτός διάπλατα όλα τα παράθυρα της κουζίνας πέρκι σκάσει ο συναγερμός για να αποφύγω το να καταντήσει η πολυκατοικία μας σαν τζείνην του άνωθεν ανεκδότου με τα πυροσβεστικά, τα περιπολικά τζαι τα ασθενοφόρα πόξω τζαι τον Μάριο να φωνάζει αφηνιασμένος “ΦΩΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΝ!! ΦΩΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΝ!!”. Έσκασεν. Ο συναγερμός. Τζαι μετά εφκάλαμεν φωτογραφίες.

 

Οι Επόμενες Ώρες

Ξεκολλώ κεριά (τζαι λλίο δέρμα) από το πρόσωπο και το χέρι του Μάριου με χειρουργική τέχνη και ακρίβεια, χρησιμοποιώντας γάζες με ζεστό νερό και κάνοντας κάφρικα αστεία εις βάρος του για να ευθυμήσουμεω ενώ αυτός υποφέρει από τους πόνους. Ακολούθως φκερώνω ένα σωληνάριο Fucidin πάνω του τζαι πιάνω τους δρόμους για να πάω στο κέντρο της πόλης όπου βρίσκεται το μοναδικό φαρμακείο που εφημερεύει και να πάρω τις σωστές προμήθειες (γάζες και κρέμες για εγκαύματα, παυσίπονα αλόγου, μονάδες για το κινητό τζαι μιαν σοκολάτα διότι ελίshιασα της πείνας). Επιστρέφοντας, κάμνω του ένα τύλιγμα πληγής σκέττον έργο τέχνης, και καθώς πλέον ηρεμήσαμε, διηγηθήκαμε ο καθένας την δική του μαρτυρία. Τζαι εφκάλαμεν τζιάλλες φωτογραφίες.

 

Οι Φωτογραφίες

 

Πιο πάνω ποζάρουν η γέριμη κουζίνα, το ένοχο τηγανούι, και το πυροσβεστικό

ποτηρούι.

Το πυροσβεστικό ποτηρούι σε κοντινό πλάνο. Έπεσε ηρωικά στον αγώνα, και δεν

ξαναχρησιμοποιήθηκε ποτέ ως δοχείο κατανάλωσης υγρών.

 

Το αριστουργηματικό μου "γάζωμα". Πτου του.

 

  

Η Επόμενη Μέρα

Περάσαμε όλο το πρωινό να τρίφουμε την μαυροκέρινη καταστροφή που έφτανε ως το ταβάνι με το θαυματουργό Jif και να κάνουμε κάτι ποντίκια, άλλο πράμα!

 

Οι Συνέπειες

Τελικά μείναμε ξύπνιοι μέχρι πρωίας, αλλά έξω δεν εφκήκαμε, ο Μάριος έφαεν 3-4 meatballs κρυά τζαι χωρίς καμία όρεξη, τζαι για τις επόμενες μέρες εκυκλοφόραν σαν σπυριάρης, διότι δεν είσιεν τρόπο να καλύψουμε τα μπιμπικωτά εγκαύματα του μετώπου του.

Όπου βλέπεις κρεμούδα, την επομένη είσιεν κακκάτιν.

(Κυπριακότατον το φρύδιν, εν έσιεις να πεις. Άλα του! - Άσχετο)

 

Α. Τζαι αποτρίχωση στες βούτσιες δεν έγινε ποτέ!

 

 

Ονειρεμένες διακοπές, eller hur?