The Final Countdown IV

(Updated)

Φεύγω από Στοκχόλμη με το τρένο των 12:25, φτάνω Örebro στις 14:48 και έχω το 2ο και τελικό interview με την Αρχίατρο (που με γκάστρωσε μέχρι να με καλέσει – αλλά με κάλεσε, αυτό ήταν το ζητούμενο) στις 15:15.

Backround:

1. Φυσικά τα Final Countdowns 1,2 και 3.  (διαδικασία γκαστρώματος)

2. Η Αρχίατρος επέστρεψε από τις διακοπές της και εγώ φυσικά ενημερώθηκα από την Πράκτωρ.

3. Έστειλα email στη Διευθύντρια λέγοντας της πως με θέλουν σε μια άλλη δουλειά (αλήθεια) την οποία έβαλα on hold μέχρι το τέλος αυτής της εβδομάδας γιατί η προτεραιότητά μου είναι το Örebro (ψέματα, απλώς την πυροβόλησα), και έτσι πρέπει να έχω μια απάντηση το συντομότερο δυνατό (αλήθεια, πρέπει να γεννήσω).

4. Αμέσως επικοινώνησε μαζί μου η Αρχίατρος (νέφτι;) και αφού επανέλαβα τα πάρα πάνω προφορικώς, μου έκλεισε ραντεβού για σήμερα.

5. Βρήκα καινούρια – γαμάτη – καθηγήτρια.

6. Η Πράκτωρ σημειώνει “Μεν αγχώνεσαι! Αν δεν ενδιαφέρονταν δεν θα σε καλούσαν ξανά!”. Την πιστεύω και δεν αγχώνομαι (δεν αγχώνομαι – απλώς είμαι σε υπερβολική εγρήγορση).

7. Αναμένεται ότι σήμερα, εντός ολίγων ωρών δηλαδή, θα έχω και την τελική επίσημη απάντηση.

8. Αν δεν την έχω θα την απαιτήσω χρησιμοποιώντας την πυροβολημένη προσφορά δουλειάς.

9. Όπως και να’χει, αν δεν πάρω απάντηση δεν φεύγω από το κτήριο. Θα αλυσοδεθώ στη βιβλιοθήκη του γραφείου της Διευθύντριας και θα απειλήσω με απεργία πείνας και κόψιμο φλεβών. Πιθανότατα μετά από αυτό η απάντηση θα είναι όχι και η νοσηλεία σίγουρη. Όμως τουλάχιστον θα έχω μια απάντηση, μια στέγη πάνω απ’το κεφάλι μου, all the drugs I can get, και 3 γεύματα την ημέρα. Not bad.

10. Fingers crossed.

Αναμένετε Update σε αυτό το ποστ.

UPDATE 1: (Γιατί προφανώς θα ακολουθήσει και 2)

ΡΕΖΙΛΙ.

ΡΕΖΙΛΙ.

ΡΕΖΙΛΙ.

Είμαι που λες μες στο τρένο. Είναι 14:48, η ώρα που έλεγε το εισιτήριο πως θα φτάναμε Örebro. Μα το τρένο δεν σταμάτησε. Σταμάτησε στις 14:52 σε μία άσχετη πόλη. Κάτι δεν πάει καλά… Τρέχω να ρωτήσω την υπεύθυνη των εισιτηρίων “Πότε θα φτάσουμε στο Örebro??” “Μα…, μου απαντά, αυτό το τρένο δεν πάει Örebro.” “ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ÖREBRO?? Στο εισιτήριο μου άλλα λέει!!” Και της δείχνω το εισιτήριο (λες και υπήρχε περίπτωση να αλλάξει κατεύθυνση το τρένο). Και μου λέει “Α… Örebro δεν πάει, το Hallsberg (ποιο??) όμως το περάσαμε (πριν μισή ώρα).” “Το Hallsberg δεν ήταν απλώς μια μεγάλη στάση;;; (γι’αυτό και την έγραφε στο εισιτήριο μου;)” “Όχι. Στο Hallsberg έπρεπε να αλλάξεις τρένο.”

Καταραμένο Hallsberg!

Καταραμένη Carlsberg!

Και τώρα?

Και τώρα?

Και τώρα????

Τώρα ήταν σχεδόν η ώρα του interview κι εγώ βρισκόμουν καμιά 100στη χιλιόμετρα μακρυά από το Örebro οδεύοντας σταθερά προς Göteborg. Πάει, το έχασα (το interview) και τα έχασα (χρόνια τώρα). Παίρνω τηλέφωνο την Αρχίατρο η οποία είναι πολύ κατανοητική (με παιδιά με ειδικές ανάγκες ασχολείται ολημερής άλλωστε) και μου λέει να μην ανησυχώ, τη Δευτέρα θα βρίσκεται στη Στοκχόλμη και μπορούμε να βρεθούμε εκεί. “ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ’ΛΕΓΕΣ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΤΟΣΕΣ ΜΕΡΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΝΙΤΕΥΟΜΑΙ??”,  ήθελα να της πω αλλά αντίθετα απλά της ζήτησα χίλια συγγνώμη για το στήσιμο και την ευχαρίστησα.

Τελικά κατέβηκα στο Karlstad (ποιό??), και πήρα το λεωφορείο του γυρισμού. Στο  Örebro. Τα ταξίδια μου εδώ συνδυάζονται με την αναψυχή που προσφέρει το σπίτι των οργίων (της Πράκτωρ και συζύγου). Ευτυχώς γιατί με φτάνανε 5:30 ώρες (άσκοπου – τελικά) ταξιδιού για μια μέρα. Αν γύρναγα Στοκχόλμη θα ήταν 7:30 οι ώρες και δίχως κέρδος κέρατα.

Θα ήθελα να ήξερα αν το ότι είμαι ζαόππουλο τέτοιου βελινεκούς, θα επειρεάσει αρνητικά την μεθαυριανή μου συνάντηση με την κατανοητική Αρχίατρο (αν βρω τον δρόμο να πάω λίγα μέτρα πιο κάτω απ’το σπίτι μου!).