Ελλάδα – Σουηδία και άλλες ιστορίες

Η τελευταία φορά που παρακολούθησα ποδοσφαιρικό αγώνα ήταν αυτή. Η διαφορά με μας που βλέπουμε ποδόσφαιρο μια φορά κάθε ενάμιση χρόνο, με εσάς που βλέπετε κάθε εβδομάδα, είναι το ότι για μας, κάθε ποδοσφαιρική αναμέτρηση είναι:

Α. Ντέρμπι.

Β. Μια πρωτόγνωρη εμπειρία.

Λοιπόν έτσι για να μαθαίνουμε τα ενδότερα του διαμερίσματος μου, δεν διαθέτει τηλεόραση. Οπότε οι επιλογές ήταν δύο: Ή να κουβαληθώ (ακάλεστη μα πάντα ευπρόσδεκτη) σε κάποιου άλλου το διαμέρισμα που περιείχε τηλεόραση, είτε να το παρακολουθήσω από το ίντερνετ όπως κάνω με την γιουροβίζιον τα τελευταία 3 χρόνια. Επέλεξα το 2^ο, έψαξα και βρήκα δωρεάν παροχείς live streaming, και στις 9 παρά τέταρτο ώρα Σουηδίας στήθηκα μπροστά από τον δέκτη μου.

Ο αγώνας είχε ήδη ξεκινήσει όταν κατάφερα να ενωθώ με τον πρώτο παροχέα. Όλα (σχεδόν) καλά, εκτός του ότι η ανταπόκριση ήταν… στα Κινέζικα. Προσπάθησε να δεις μπάλα με Κινέζο ανταποκριτή. Δεν υπάρχει πιο σουρεάλ πράμα. Έχασε πολύ σύντομα η Σουηδία την πρώτη της ευκαιρία και ο Κινέζος αφηνίασε φωνάζοντας «Fo Jo! Fo Jo!». Αφού γέλασα με την καρδιά μου αποφάσισα να αλλάξω παροχέα.

Ο δεύτερος παροχέας που βρήκα να δουλεύει ήταν… στα Τούρκικα. Και επειδή είχα ήδη χάσει ένα πεντάλεπτο μεταξύ παροχέων, αποφάσισα να απολαύσω το 1^ο ημίχρονο με ανταπόκριση στα τούρκικα. Εδώ το πρόβλημα ήταν η εξαιρετικά χαμηλή ποιότητα του streaming. Η καθαρότητα της εικόνας ήταν τόσο χάλια, τόσο η άλλη μισή αρχοντιά, τόσο χτικιό, που δεν μπορούσα να καταλάβω ποιος ποδοσφαιριστής είναι ωραίος! (Εκτός φυσικά από τον Νικοπολίδη, που κανένα φίλτρο δεν μπορεί να αφαιρέσει τα κάλλη του.) Ειδικά στα μακρινά πλάνα, όχι μόνο δεν μπορούσα να ξεχωρίσω ποιος είναι ποιος, αλλά δεν έβλεπα ούτε που ήταν η μπάλα!

Ανακάλυψα λοιπόν τον λόγο που η κάθε ομάδα φοράει διαφορετικό χρώμα στολής: Για να μπορούμε να τις ξεχωρίζουμε εμείς που έχουμε εικόνα χαμηλής ανάλυσης. Το ότι οι Σουηδοί φορούν γαλαζοκίτρινα, και οι Σουηδοί φίλαθλοι φωνάζαν κάτι που ακουγόταν σαν «Ταν-ταν, ταν-ταν-ταν, ταν-ταν-ταν-ταν, ΑΕΛ!», πολλές φορές συγχυζόμουνα και φώναζα κι εγώ για την ΑΕΛ (Αθλητική Ένωση Λεμεσού).

Όταν ήμουν έφηβος, ακολουθούσα την ΑΕΛ σχεδόν σε όλα τα ματς του πρωταθλήματος. Και επειδή με οτιδήποτε ασχολούμαι πρέπει να το κατέχω, έμαθα τη διαφορά πρωταθλήματος και κυπέλλου, ποια διάρκεια έχει ένας αγώνας, τι σημαίνει καθυστερήσεις, τι σημαίνει κόρνερ, off side, foul, πότε το foul είναι πέναλτι, πότε σηκώνει κίτρινη κάρτα, πότε δίνεται η κόκκινη, ορολογίες, νόμους, δικαιώματα, πότε θα έπρεπε να το σφυρίξει μα δεν το έκανε ο μαλάκας ο Κορωνίδης (??) που η μάνα του είναι πουτάνα και τον έκανε με Τουρκοκύπριο, μα τώρα πια το έχει μετανιώσει που έχει ένα πούστη γιο (πούστη γιο). Είχα μάθει φυσικά όλα τα συνθήματα που ρίχναν το ήδη χαμηλό επίπεδο του παιχνιδιού, ακόμα πάρα κάτω.

Το μόνο μου πρόβλημα που ισχύει μέχρι σήμερα, είναι το «Που βάζουμε;». Κάθε μερικά λεπτά θα ρωτούσα είτε μεγαλόφωνα μα κυρίως από μέσα μου, «Που βάζουμε τέρμα εμείς ρε παιδιά;». Κι εκεί που το’παιρνα το κολάι, εκεί άλλαζε το ημίχρονο και άλλαζε και το που βάζουμε, οπότε άντε πάλι απ’την αρχή.

Πίσω στον Τούρκο ανταποκριτή. Όσο ζούσα στην Ουγγαρία, όταν οι συμπολίτες μου με ρωτούσανε με ποια γλώσσα μοιάζουν τα Ουγγρικά, τους απαντούσα σθεναρά «Με καμία». «Μα πως, αφού μοιάζουν με Τούρκικα!» μου ανταπαντούσαν. «Έχουν, συνέχιζα, μια αρχαία συγγένεια με τα Φιλανδικά και μια γραμματική ομοιότητα με τα Τουρκικά, όμως δε μοιάζουν με καμία γλώσσα».

Εχτές λοιπόν καθώς μιλούσε ο Τούρκος ανταποκριτής στο backround, έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται, αν ο τύπος τελικά μιλούσε Ουγγρικά! Έκανα δηλαδή για πρώτη φορά την παρατήρηση που κάναν τόσα χρόνια οι συμπολίτες μου, αλλά από την αντίθετη κατεύθυνση. Τα Τούρκικα μοιάζουν με Ουγγρικά, όχι το αντίθετο. Χρησιμοποιούσε όμως κάποιους ήχους όπως το y το Τούρκικο και το hhhh το Τούρκικο, τους οποίους δεν τους βρίσκεις στην Ουγγρική γλώσσα. Τους βρίσκεις όμως στην…. ταράαααν! Στη Σουηδική! Μπορεί λοιπόν – κατά τα λόγια του Swedish Chef στο Muppet Show – να βάζεις μια βραστή πατάτα μες το στόμα σου και να μιλάς Αγγλικά με Γερμανική προφορά και το αποτέλεσμα να είναι τα Σουηδικά, όμως όταν μιλάς και Ουγγρικά και Σουηδικά τότε σίγουρα καταλαβαίνεις Τούρκικα! Με βάση λοιπόν την ανακάλυψή μου, σε λίγο καιρό που θα μάθω καλύτερα τα Σουηδικά, και εφόσον έχω μιαν άλφα γνώση των Ουγγρικών, θα καταλαβαίνω Τούρκικα! Ήδη νομίζω πως βρίσκομαι σε καλό δρόμο. Τις προάλλες ο συμμαθητής μου ο Τούρκος είπε «AMAN» και το κατάλαβα!

Έληξε το 1^ο ημίχρονο. Εντυπώσεις:

Είχα υποτιμήσει τη Σουηδία. Και πριν προλάβει κανείς να ρωτήσει, φυσικά και είχα υποτιμήσει την Ελλάδα! Δεν θα ήμουν σωστή μοιρολάτρης που σέβεται τον εαυτό της αν δεν σκεφτόμουνα πως φούσκα ήταν και θα ξεφούσκωνε. Αυτό που δεν κατάλαβα όμως είναι το γιατί υποτίμησα τη Σουηδία. Τα μόνα πράγματα που βλέπω ανελλιπώς από τον καιρό που ανέβηκα στη χώρα είναι η μεθοδικότητά τους (correct play) και η ευσυνειδησία τους (fair play). Αν δεν βάλουν γκολ θα είναι αδικία, αλλά αν βάλουν θα με περιπαίζει η καθηγήτρια των Σουηδικών μου αύριο.

Λήγει λοιπόν το 1^ο ημίχρονο και γω ψάχνω μανιωδώς για μια αναμετάδοση στα Αγγλικά, αφού η ΝΕΤ δε μου’κανε τη χάρη να δουλέψει. Βρίσκω λοιπόν από το Justin.tv, και ξεκινά το 2^ο ημίχρονο. Ο Άγγλος μόνο που δεν έκανε τάματα προς την μεγαλειότητα της Ελλάδας. Μιλάμε για κολλημένο. Ότι και να γινότανε, όσο χάλια και να έπαιζε, όσα λάθη και να έκανε, όσα γκολ και να έφαγε, αυτός μιλούσε για το πόσο σπουδαία είναι η Ελληνική ομάδα.

Εκεί που το 2^ο ημίχρονο προχωρά και αναλογίζομαι πως ναι μεν υποστηρίζω τη μητέρα πατρίδα μα θα ήταν αδικία να χάσει η Σουηδία αυτόν τον αγώνα, τσουπ, blue screen (aka. Ο κομπιούτορας λιποθύμησε – από τη συγκίνηση;). Στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του δέκτη μου, έχασα ένα σημαντικό μέρος του αγώνα, δεν ξέρω ακριβώς πόση ώρα, όμως σίγουρα μεταξύ των 66’ και 72’. Για τους άσχετους, εκείνα ήταν τα δύο λεπτά στα οποία σκόραρε η Σουηδία και πήρε τα βρακιά της Ελλάδας. Δεν είδα λοιπόν τα γκολ.

Έμαθα όμως από αμερόληπτη καλαμαρού οπαδό (πως γίνεται το αμερόληπτη και το οπαδός να συνυπάρχουν στην ίδια πρόταση, εγώ δεν ξέρω) πως το 1^ο ήταν πολύ ωραίο γκολ και το παραδέχτηκε και η ίδια, όμως «το 2^ο ρε μαλάκα ήταν καθαρή τύχη!!». Σε όλους αυτούς λοιπόν που συμμερίζονται την άποψη της Νανάδας μου, έχω να σας πω πως, μπορεί να μην καταλαβαίνω και πολύ από ποδόσφαιρο, μα δεν είναι καμιά επιστήμη πως εκείνος που κάνει ευκαιρίες έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να ανοίξει ο κώλος του και να βάλει γκολ απ’ότι εκείνος που δεν κάνει καμία ευκαιρία. Αν έκανε και η Ελλάδα ευκαιρίες με τη συχνότητα της Σουηδίας, τότε μπορεί να έφευγε από το γήπεδο με δόξα και όχι με κουλούρι.

Ο Άγγλος τόλμησε να αμφισβητήσει την ποιότητα της Ελληνικής ομάδας στο 89’. 15 λεπτά μετά το 72’ δηλαδή. [Edit: 17 λεπτά μετά το 89'! Χάλια τα μαθηματικά μου]. Ποιος είναι πιο πολύ στον κόσμο του; Εγώ που την αμφισβήτησα από το πλήν 89’ ή αυτός που την αμφισβήτησε στο συν 89’; Ιδού η απορία.

Επίσης ο Άγγλος είπε την εξής ατάκα:

«It’s amazing, you see these fit bodies sweating…».

Κκούχχου κκούχχου…

μήπως είσαι γκέι???

Γκέι αθλητικογράφος.

Τώρα που το σκέφτομαι είναι πολύ λογικό μια μεγάλη μάζα των αθλητικογράφων να είναι γκέι (και οι υπόλοιποι γυμναστές): γιατί είναι πανεύκολο και νόμιμο για αυτούς να θαυμάζουν γυμνασμένα, ιδρωμένα αντρικά κορμιά όλη μέρα.

Και, τώρα που το σκέφτομαι, μήπως είναι επίσης λογικό μια μεγάλη μάζα αυτών των αντρών που παρακολουθούν ανελλιπώς ποδόσφαιρο να είναι γκέι;

Χμμμμμμμμμμμμ…

Overall, έχω να πω πως το παιχνίδι είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Για να καταλάβεις αφαιρέθηκα μόνο 10 φορές. Αυτό για μια μη φανατική γυναίκα είναι λίγο.

Και για όλους εσάς που σας έχουν τελειώσει οι έξυπνες δικαιολογίες του γιατί έχασε η Ελλάδα, σας προσφέρω μια που λλόου μου:

Μπορεί η εθνική ομάδα να πήρε το Euro 2004, μα το 2008 οι ποδοσφαιριστές είναι όλοι 4 χρόνια μεγαλύτεροι, κοινώς θείοι, και όπως όλοι ξέρουμε, στο ποδόσφαιρο αν δεν είσαι νέος και αντιανεμικός (Πως είναι ο Καραγκούνης; Καμία σχέση.), δεν έχεις και πολύ καλές αποδόσεις.