Η Μιζέρια του να’σαι Οδοντίατρος

Η μιζέρια του να’σαι οδοντίατρος χωρίζεται σε τρία μέρη:

1. Πανεπιστήμιο

Κατά τη διάρκεια των σπουδών σου τα βασικά σου μαθήματα είναι ακριβώς η ίδια ύλη ανατομίας, βιοχημείας, φυσιολογίας, παθοφυσιολογίας, παθολογοανατομίας, φαρμακολογίας και άλλων, με αυτή των γιατρών. Κάνεις όμως παράλληλα και μερικά έξτρα, οδοντιατρικά, έτσι για να μην ξεχνάς τι πήγες εκεί για να σπουδάσεις. Χάνεις εξάμηνο γιατί δεν ήξερες πολύ καλά τι ακριβώς εκκρίνεται από τον φλοιό του επινεφρίδιου. Περνάς ο κακομοίρης δηλαδή, γερμανικά κάτεργα.

Στα 5 χρόνια των σπουδών σου, τον ενάμιση κάνεις και παθολογία. Κανονικά, σε κλινικές, να εξετάζεις ασθενείς και λοιπά benefits.

How to spot a dental student in an internal medicine class: He’s the one hanging from the ceiling.

Στη διάρκεια δηλαδή των σπουδών σου, η μισή σου και βάλε ενέργεια πάει σε αυτά τα κολοσσιαία μαθήματα, που πιάνουν τον άνθρωπο από την κορυφή μέχρι τα νύχια, μπρος-πίσω, μέσα-έξω, και διαγωνίως (δεν σε ενδιαφέρει!!), για να καταλήξεις να ασχολείσαι με 20-32 δόντια και τα ούλη που τα στηρίζουν (πάλι καλά).

Το βρίσκω τραγικό.

2. Ειδικότητα

Τελειώνοντας το πανεπιστήμιο, κάποιοι εξ αυτών ανοίγουν οδοντιατρείο ή δουλεύουν σε αυτό του μπαμπά τους. Εσύ όμως που είσαι πιο φιλόδοξος, θέλεις να ειδικευτείς σε μία από τις δέκα οδοντιατρικές ειδικότητες, ανάμεσά τους η γναθοχειρουργική, η περιοδοντολογία, η ορθοδοντική και άλλες. Για να το κάνεις αυτό πρέπει να πληρώνεις (όχι να σε πληρώνουν όπως γίνεται με τους γιατρούς – είσαι οδοντίατρος μα κανείς άλλος δεν το προσέχει;;) περίπου 20 με 30 χιλιάδες ΛΙΡΕΣ τον χρόνο για δύο με πέντε χρόνια, και μόνο στο εξωτερικό. Ο πατέρας σου θα βάλει δεύτερη υποθήκη το σχεδόν πουλημένο σπίτι, θα βγάλεις τα πρώτα σου λεφτά κοντά στα 30 σου, μα θα είσαι γναθοχειρουργός!

Το βρίσκω έξτρα-μαζοχιστικό.

3. Δουλειά

Και πάμε και στην actual δουλειά του οδοντίατρου. Με ή χωρίς ειδικότητα, οι ασθενείς σου όχι μόνο σε φοβούνται, αλλά αναγκαστικά ούτε σου μιλούν. Αυτό σε κάνει να προσαρμόζεσαι στην κατάσταση με το να παίρνεις PhD στο πολύ μπλα μπλα, στην ερμηνεία, όπως και στο τραγούδι για να περνά η ώρα.

Το 90% των στομάτων που εξετάζεις βρομεί χαλασμένο δόντι. Άλλες ιατρικές βρομοδουλειές είναι άπαντη η δερματολογία (εκτός των καρκίνων) και η χειρουργική τομή του παχέως εντέρου (για ευνόητους λόγους).

Και όλη μέρα βλέπεις… 20-32 δόντια και τα ούλη που τα στηρίζουν (τελικά μόνο μερικές φορές τα στηρίζουν). Μια απονεύρωση από δω, ένα απόστημα από κει…

Το βρίσκω εξαιρετικά βαρετό.

Please shoot me now βαρετό.

Δεν υπάρχει τρόπος να το κάνεις ενδιαφέρον, πέραν από το να είσαι professional καλλίφωνος και μπλαμπλας. Είναι πιο βαρετό κι απ’το να μετράς προβατάκια, γιατί αντίθετα από τα δόντια, τα προβατάκια τουλάχιστον είναι άπειρα, είναι ατέλειωτα, δεν τελειώνουν στο 20, στο 28, άντε το πολύ στο 32 και άντε πάλι απ’την αρχή!

Αφιερωμένο με όλο το σέβας στον οδοντίατρό της οικογένειας, τον Δρ. Κτηνίατρο, που μετά από 20 χρόνια εξακολουθεί ακόμα να μπορεί να αγαπά τη δουλειά του και να ψυχαγωγεί τα ζώα που εξετάζει.