Ανεκπλήρωτος Έρωτας

Υπάρχει ένας άντρας που παλιότερα έβλεπα από απόσταση και έλεγα μεγαλόφωνα «μα τι παλικάρι, τι πασάς, τι άντρας ειν’τούτος;». Τον έβλεπα συχνά, αν και για λίγες στιγμές κάθε φορά. Μόλις τον έχανα απ’το οπτικό μου πεδίο, άφηνα έναν αναστεναγμό… ως την επόμενη φορά, σκεφτόμουνα. Κι ερχότανε η επόμενη φορά, κι εγώ, πάντα από απόσταση, τον κοίταγα σαν αποβλακωμένο και τον έτρωγα με τα μάτια μου. Τον φανταζόμουν σαν κάτι το άπιαστο, που όμως άμα το έπιανα, θα μπορούσα ίσως να το σύρω σαν καράβι.

 

Ώσπου μια μέρα μας ανακοίνωσαν πως θα’ρθει! Θα’ρχόταν το αφεντικό του εκεί όπου δούλευα, κι αυτός όπως πάντα θα τον συνόδευε, για μια δική τους δουλειά. Δεν επιδίωξα να συναντηθώ μαζί τους, αν και ο δουλειά τους αυτή ήταν: να συναντηθούν με τους υπαλλήλους του νοσηλευτικού ιδρύματος. Δεν το επιδίωξα που λες, γιατί δεν μου αρέσει να κοντοσυνάουμαι σε ανθρώπους της δικής τους ιδιότητας, ιδικά εφόσον ήρθαν για δουλειά, και όχι για διασκέδαση (πάλι καλά, γιατί διασκέδαση στο νοσοκομείο… ανώμαλο ακούγεται – αλλά γίνεται, το’χω κάνει).

 

Έρχεται εκείνη η μέρα, κι εγώ τρέχω σαν την παλαβή πάνω κάτω όλους τους ορόφους, προσπαθώντας να κάνω τις δουλειές μου, έχοντας πήξει τόσο όσο να έχω ξεχάσει εντελώς την επίσκεψη. Πάνω στην τρεχάλα, πέφτω σε ένα μπουλούκι κόσμο (άντρες) και με πιάνει απ’το μπράτσο ο personnel manager του νοσοκομείου. «Psychia, μου λέει, έλα να σου γνωρίσω τον Συνάδερφο σου (το αφεντικό του)!». «Όχι κύριε Γιώργο μου (λέμε τώρα), δεν έχω χρόνο…» απαντώ χαριτωμένα. Ακούω μια φωνή από πίσω μου: «Τι σου είπα ότι πρέπει να κάμεις με το σιδερικό πας την μούττη σου;», ο υποδιευθυντής μου μες την ουσία και την ευγένεια. «Τίποτα δεν πρέπει να κάμω. Ο διευθυντής μου είπε πως είναι δική μου απόφαση και αποφάσισα να το κρατήσω», απαντώ χαμογελαστά μα αποφασισμένα (γιατί κάποτε έπρεπε να τελειώσει αυτό το αστείο).

 

Και τότε τον βλέπω…. είναι στο βάθος του μπουλουκιού και με κοιτάει… με κοιτάει με σταθερό βλέμμα και χαμογελάει…. μπορεί επειδή ήμουν η καινούρια ασχολία του μπουλουκιού που περίμενε τον Συνάδελφο να εξέλθει του θαλάμου τον οποίο επισκεπτόταν εκείνη την ώρα, μπορεί επειδή η λάμψη μου είναι τόσο έντονη, ποιος ξέρει; Ομολογώ πως με σάστισε η ευθύτητα του βλέμματος του. Σπάααανια φαινόμενα. Και η ευθύτητα, και το σάστισμα. Από κοντά είναι τόσο πολύ πιο ωραίος! Τόσο μαγνητικός, τόσο ερωτεύσιμος ο πούστης (φαντάστηκες να είναι;). Το πόσο πολύ αδικείται από μακριά (αν και πάλι καίει καρδιές), είναι θέμα του ανωτάτου δικαστηρίου. Και ενώ συνέχισα να βομβαρδίζομαι από ηλιθίου περιεχομένου ερωτήσεις του τύπου «το ξέρεις πως δεν πρόκειται ποτέ να πετύχεις ως γιατρός στη ζωή σου», δεν χόρταινα να τον βλέπω, καθώς και να απαντώ κοφτά και χαμογελαστά στους γύπες που με περιέβαλαν.

 

Βγαίνει επί τέλους ο Συνάδελφος από τον θάλαμο, και ο κύριος Γιώργος με συστήνει όλο περηφάνια (προφανώς δεν συμμεριζόταν τις απόψεις περί αποτυχίας μου). Μετά τις τυπικές κουβέντες γνωριμίας, προχώρησα μέσα απ’το μπουλούκι για να πάω στη δουλειά μου. ΝΑΙΙΙΙ πέεερασα από δίπλα του (ευκαιρία βοήθα). Οπότε κι αυτός, με σταματάει ακουμπώντας το μπράτσο μου. «Psychia, μου λέει, μην ακούς κανέναν και μην αλλάξεις τίποτα. Είσαι καταπληκτική ακριβώς όπως είσαι.». Γυρνάω και του λέω «Χαίρω πολύ, πες μας κάτι καινούριο τώρα».

 

Αυτή θα ήταν μια πιο ‘νορμάλ’ αντίδραση σε κάτι τέτοιες (ίσως) παπαριές. Στην πραγματικότητα όμως, το άγγιγμα του μου προκάλεσε τέτοιο τρέμουλο που έκανε τα γόνατα μου αδύναμα και την καρδιά μου να φτερουγίζει. Άι στο διάολο. Παθαίνω ακόμα τέτοια πράματα; Και η παράνοια συνεχίζεται! Σκύβω το κεφάλι, δεν σκύβω το βλέμμα (ε, είπαμε), και όλο ταπεινότητα ψιθυρίζω «σ’ευχαριστώ». Τι λες τώρα;;; Τουλάχιστον έφυγα από τη σκηνή χοροπηδώντας (έστω) πρώτη, οπότε αυτός με κοιτούσε να απομακρύνομαι και είχε αρκετό χρόνο και αρκετά καθαρό πεδίο για να θαυμάσει τα οπίσθια μου, οπότε μάλλον το’σωσα η γυναίκα. Πως σκατά τα θαύμασε κάτω από τη ρόμπα, αυτό είναι μια άλλη ιστορία, όμως είμαι σχεδόν σίγουρη πως έχει X-ray vision, κοτζάμ Super Man.

 

Αυτή η συνάντηση με απασχόλησε τις επόμενες μέρες, όπου και πάλι, πίσω στις παλιές μου συνήθειες, τον κοίταγα από απόσταση και οι αναστεναγμοί όλο και δυνάμωναν.

 

Έχω πάνω από ένα μήνα να τον δω. Αναρωτιέμαι που είναι, που τον κρύβουνε; Μπορεί κάποιος να μου πει, που είναι ο Λουκάς Φουρλάς;;;;;;;;;;

 

Μια ακόμα απόδειξη (σε μένα που τον είδα),

του πόσο δεν έχει φωτογένεια.