Οικογενειακές Στιγμές: Θεία Πραξούλλα

Δεν ξέρω που θυμήθηκα τώρα την θεία την Πραξούλλα. Είχα να την δω μπορεί και δέκα, μπορεί και δεκαπέντε χρόνια, μπορεί και περισσότερα. Μένει και σε ένα ψαγμένο χωριό της Πάφου, που να τρέχω τώρα…

Στην οικογένειά μου έχουμε την εξής στάση όσον αφορά τους συγγενείς μας: Μακριά κι αγαπημένοι! Καθόλου τυχαία δηλαδή. Πως όλες οι οικογένειες έχουν τις δικές τους τρελές ιστορίες; Οι δική μου έχει μόνο τέτοιες! 

Η θεία η Πραξούλλα είναι αδερφή του παππού μου του Νεόφυτου του μακαρίτη, από την πλευρά του πατέρα μου. Ναι, ο πατέρας μου εν ο Κυπραίος εκ των γονιών μου. Αδέρφια, αδέρφια, αλλά ουδεμία σχέση έχει η θεία η Πραξούλλα με αυτόν τον άγιο άνθρωπο τον παππού μου τον Νεόφυτο, που έπεφτε μες σε μελίσσι και οι μέλισσες όχι μόνο δεν τον κάναν τρυπητήρι, αλλά του’λεγαν «Ξαναέλα όποτε θες να μας διαλύσεις το σπίτι», και του’διναν και μια φίζα μέλι φρεσκότατο της ημέρας.

Η θεία Πραξούλλα παντρεύτηκε έναν άλλο άγιο άνθρωπο, τον άλλο μακαρίτη, τον θείο τον Νεόφυτο (μετά από έρευνα ανακάλυψα πως το’χει τ’όνομα). Ήμουνα μικρή μα σε κάθε μας συνεύρεση με το ζεύγος Πραξούλλα – Νεόφυτος, παρατηρούσα πόσο αντίθετοι άνθρωποι ήταν.

Αυτός, ένας γλυκός, άγιος άνθρωπος, πήγε να ζητήσει άφεση αμαρτιών από τον πλάστη του, και αυτός έσκασε στα γέλια λέγοντας του «Τώρα περιπαίζεις με ρε Νεόφυτε; Πότε αμάρτησες εσύ; Έλα μια φίζα μέλι, αποχαιρετιστήριο των μελισσών.».

Αυτή, μια κουμπωμένη γυναίκα, δεν την θυμάμαι ποτέ να χαμογελάει, ήταν λες και της κολλήσανε τα χείλη με σούπερ γκλου σε θέμα «καημένου κροκοδειλακίου» (όποιος δεν ξέρει αυτό το ανέκδοτο, δεν ξέρει ανέκδοτα). Τα μαλλιά της σκούρα γκρίζα, σπαστά, πάντα μαζεμένα πίσω μέσα σε δίχτυ. Μια φορά καρφωθήκαν μες τον κότσο της κάτι κλαράκια, και έπρεπε να τον κάνει όλο από την αρχή. Δεν θυμάμαι τα λόγια της, θυμάμαι μόνο πως ήταν λες και έπαθε επιληπτική κρίση και έβγαζε αφρούς.  Ένιωσα πως θα επιθυμούσα να πνιγόταν με το ίδιο της το σάλιο, και να την έπαιρνε ο χάρος επί τόπου, κι αυτή και την φωνή της (όταν είσαι παιδάκι η φαντασία σου δικαιούται να οργιάζει).  Η φωνή της είχε μια παράξενη χροιά, όπως θα ακουγόταν ο διάβολος αν ήταν πουλλαόφωνος.

Δεν την συμπαθούσα καθόλου την θεία την Πραξούλλα. Καθόλου. Όλα με ενοχλούσαν πάνω της. Ακόμα και το όνομα της. Μα είναι όνομα τώρα το Πραξούλλα (από το Ευπραξία για τους φίλους Καλαμαράδες); Αν είναι δυνατόν. Ούτε η θεία η Πραξούλλα συμπαθούσε εμένα. Και ήμουν αξιαγάπητο παιδί, δεν μπορώ να πω (άσε να το πει κανένας άλλος αυτό. Κανένας άλλος: «Ήσουν αξιαγάπητο παιδί.»)! Όταν με κοιτούσε νόμιζα πως ήθελε να με κατασπαράξει σαν τον οβελία, να μου ρουφήξει το αίμα με το καλαμάκι, να με κάνει σουβλάκι καλαμάκι κοκ. Για χρόνια έκρυβα οτιδήποτε έμοιαζε με καλαμάκι. 

 

Η θεία η Πραξούλλα ήταν και είναι ακόμα κολλητή φίλη με τη γιαγιά μου την Θεοσεβώ, (άλλη με το όνομα), την χήρα του παππού του Νεόφυτου. Όταν ήμουν μικρή, μπορούσα να κάνω την σύνδεση της ομοιότητας των δύο ζευγαριών, όμως δεν μπορούσα να κάνω την σύνδεση της φιλίας αυτής. Τι σκατά της έβρισκε η γιαγιά της θείας και την αγαπούσε τόσο; Μετά γνώρισα την γιαγιά μου και κατάλαβα.

 Οι δυο τους είναι ίδιες με τη διαφορά πως η γιαγιά Θεοσεβώ χαμογελάει συχνότερα. Ας μη μιλήσω για το τι υποδηλώνει το κάθε της χαμόγελο, το θέμα είναι πως έχει την ικανότητα να έχει πάνω από μία προσωπική έκφραση. Δεν είναι fixed όπως τη θεία την Πραξούλλα.

Πριν λίγα χρόνια πληροφορήθηκα πως η θεία Πραξούλλα έκανε χημειοθεραπείες γιατί είχε καρκίνο στο στομάχι. Τα συναισθήματα που μου προκάλεσε αυτή η είδηση ήταν άκρως αδιάφορα, παρ’όλο που πλέον ήμουν ενήλικη και ρομαντική φοιτήτρια ιατρικής. Η γιαγιά ήταν απαρηγόρητη και αγχωμένη. Προσπαθούσα να την καθησυχάσω λέγοντας της πως όλα μια χαρά θα πάνε, θα γίνει καλά (αν και χλωμό το έβλεπα). Με ρωτούσε πως μπορώ να είμαι τόσο σίγουρη. «Κακό σκυλί, ψόφο δεν έχει, θα της έλεγα, εσύ κι εκείνη θα μας θάψετε όλους και μετά θα θάψετε κι άλλους», όμως δεν μιλάς στον διψασμένο για νερό. Αντ’αυτού της είπα «Κάτι ξέρουμε κι εμείς από ιατρική». Εξ’άλλου, τα αυτονόητα είναι καλύτερο να παραλείπονται. 

Είδα την θεία την Πραξούλλα σχετικά πρόσφατα και εντελώς τυχαία. Άλλαξε. Το μόνο που έμεινε ίδιο πάνω της είναι η ανικανότητα να φιλήσει σαν τον άνθρωπο. Αυτά τα ίσα που αγγίζουν τα χείλη σου στο μάγουλο μου και όταν με φιλάς δεν ακούγεται τίποτα, ούτε ένα υποτυπώδες σμακ, εγώ δεν τα μπορώ. Όπως δεν μπορώ να μου τείνεις το χέρι σου για χειραψία και να κρέμεται μες το δικό μου σαν το κουλό. Ή δωσ’το ή μην το δόσεις! Ή φίλα ή μην φιλήσεις! Μισές δουλειές αλλού!

Κατά τ’άλλα η πρώτη εντύπωση όμως άλλαξε. Εμφανώς γερασμένη από τα χρόνια τα πολλά που είχα να τη δω, ταλαιπωρημένη από τη νόσο της, τα κάτασπρα πλέον μαλλιά της κατεβασμένα από τον σνομπ κότσο, να τα ανακατεύει ο άνεμος. Μου χαμογέλασε και είδα μια έκφραση στο πρόσωπο της που ποτέ πριν δεν είχα δει: είδα πως μοιάζει αυτή η άλλοτε αυταρχική γυναίκα όταν είναι γλυκιά κι ειλικρινής. Δεν μπόρεσα παρά να νιώσω συμπάθεια και ίσως και συγκίνηση για την ηλικιωμένη αυτή γυναίκα, που ίσως περνώντας αυτή την μαρτυρική νόσο, ακόμα και σε μεγάλη ηλικία, να αναθεώρησε κάποιες στάσεις της ζωής της, και να την είδε αλλιώς. Ήταν ίσως η πιο ολιγόλεπτη και συνάμα η πιο θετική μεταξύ μας συνάντηση της ζωής μας.

Σήμερα παρά την ταλαιπωρία και τα γεράματα η θεία είναι μια χαρά και σφύζει από υγεία. Άμα λέω εγώ κάτι ξέρουμε κι εμείς από «ιατρική»… κάτι ξέρω!

 

 

(Αν δεν έχεις συμπληρώσει την έρευνα του Dr.Ψωνάρα’s Corner, θα τη βρεις στην δεξιά στήλη, πάνω-πάνω)